Een botsing met het verleden…

Gedesoriënteerd word ik wakker. In korte tijd ben ik meerdere keren in slaap gevallen. Niet even weggedommeld maar echt in slaap gevallen. In die korte tijd ben ik ook even abrupt weer wakker geschrokken. Iedere keer droomde ik over iets anders. Allemaal hadden ze 1 ding met elkaar gemeen. Vriendschap, familie en de dood. Het verdriet van het verlies van familieleden ligt achter mij. Maar soms botsen we onverwachts tegen elkaar op en het gevoel doorboort mij gewetenloos.  

Wanneer de sluier tussen de droomwereld en het ontwaken op zijn dunst is blijven de ervaringen het meeste kleven. Het is alsof al deze momenten, die waarschijnlijk maar enkele seconden hebben geduurd, echt gebeurd zijn. Mijn hele wezen lijkt daadwerkelijk daar aanwezig te zijn. Het is zo echt dat ik bij het ontwaken nog een vleug van de geur uit mijn dromen op kan snuiven. Het gevoel dat sommige gebeurtenissen in het leven onomkeerbaar zijn heeft zijn stempel voor de rest van de dag gedrukt.

Als ik voor een derde keer geschokt wakker word besluit ik niet opnieuw in slaap te vallen. Drie keer geconfronteerd te worden met het verleden en beseffen dat ze er niet meer zijn is genoeg! Ik spring uit bed en loop linea recta naar de badkamer. Stap half slaperig onder de douche om enigszins het leven in mijn eigen lichaam terug te krijgen. Inmiddels weet ik dat ik dit gevoel, dat als een beklemmende deken om mij heen gedrapeerd hangt, de rest van de dag met mij mee zal dragen. 

Contact met gene zijde vind ik af en toe ook best fijn. Alsof de draadjes met onze dierbaren toch niet helemaal doorgesneden zijn. Maar zij zijn er niet meer en ik moet verder. Daarom doe ik echt mijn best om de dromen daar te laten waar ze horen, uit mijn hoofd en op mijn kussen en mij te richten op de dingen in het heden. Dat lijkt nog niet zo makkelijk. Na mijn, soort van, verkwikkende douche loop ik toch als een kip zonder kop door het huis. Ik vergeet dingen en ben er gewoon niet helemaal bij. 

Ik blijf niet lang thuis dralen maar begeef mij naar de wei. Op de wei en tussen de dieren hangt altijd een andere vibe. Ze staan veel beter in het hier en nu en net als hen moet ik ook gewoon even aarden. Zoals simpel poepscheppen en paarden borstelen. Samen met een vriendin en haar paard maken we een wandeling door de polder. De zon en wind waaien mijn hoofd leeg. De gesprekken met haar voeren mij weg van het aangeslagen gevoel. Wat overblijft is weemoedigheid en nostalgie. 

Als ik thuis kom voel ik mij weer een beetje heel. Alsof mijn geest terug in mijn lichaam is geland. Een andere omschrijving heb ik er niet voor. Ik weet wel dat ik mij de resterende dag niet moet bezighouden met serieuze zaken of discussies. De bovenverdieping poetsen en schoonmaken is een beter idee. Simpel werk zonder al te veel nadenken geeft de geest wat lucht. Verder houd ik het bij het lezen van een boek voor de ontspanning en ’s avonds een kort bezoekje aan de boot. 

Gelukkig heb ik ze niet vaak, dit soort botsingen met het verleden. Maar als ik ze heb, dan hakt het er genadeloos in.  

14 gedachtes over “Een botsing met het verleden…

  1. Wat heb je dit indringend (mooi) beschreven… hoe het na dit soort ervaringen (want zijn dit eigenlijk nog dromen?) inderdaad heerlijk is je buiten te begeven, tussen dieren, in de zon en de wind… Ik las hierna ook een aantal gerelateerde (oudere) blogs van je, over (de relatie met) je moeder. Nu is dat op zich al een van de ingewikkeldste relaties, maar helemaal als gebeurt wat jij beschrijft toen je 9 was. Dat hakt erin, dat bepaalt de rest van je leven. Ik las je blogs vlak voordat ik ging slapen, en vannacht heb ik met mijn vader ‘gebeld’… dunne sluiers…

    • Dank je wel voor je mooie reactie. Ja, onze relatie was niet altijd even makkelijk en soms ook heel dubbel. Het heeft een grote stempel gezet op mijn kijk naar een gezin en het krijgen van kinderen…
      Wauw, wat het lezen van blogs kan doen he !? Hopelijk was het een fijn “gesprek” 🤗

  2. Wat een mooie blog Deborah! ❤️ Ik droom ook vaak in het begin over dierbaren die net ‘weggebracht’ zijn. Vind ik mooi, maar ik laat het ook verder rusten. Voelt ook zo dubbel de hele dag, dat nare en tegelijk fijne gevoel. Je hebt ze weer even ‘gezien’ maar ze zijn ook weer weg. En je bent lief voor jezelf dat je de verdere dag rustig aan doet. Sterkte met het verlies ❤️❤️❤️

  3. Wat mooi geschreven. Maar het is wel heel heftig. Ik heb dat eigenlijk nooit (meer). Soms zou ik wel eens over mijn vader willen dromen. Aan de andere kant; toen ik nog wél over hem droomde, ging hij altijd opnieuw dood. Sommige van die dromen herinner ik me nu nog. Dus nee, laat maar. Want ik herken ook zeker wel het gevoel dat het daarna geeft.

  4. Wat mooi gezegd: een botsing met je verleden. Ik heb het niet regelmatig, maar zoals Nicky zegt zou ik het graag wat vaker willen. Dromen over mijn moeder bijvoorbeeld. Maar ik lees (tussen de regels door. Of misschien gewoon heel duidelijk) dat het niet altijd fijn hoeft te zijn. Als je het niet van je af kan schudden kan het beklemmend zijn, of te dwingend aanwezig? Misschien moet ik ook op je site gaan scrollen en begrijp ik dan beter wat je bedoelt.

  5. Pingback: Sapperdeflap moment + Huisvlijt Linkparty - Huisvlijt

  6. Mooi dat je dit beschrijft. Dromen (zijn het dromen of bezoekjes, vraag ik me af?) kunnen je intens raken en geraakt achterlaten. De natuur helpt mij dan ook om weer te gronden en het te laten voor wat het is. ‘Slechts’ een aanraking.

  7. Het kan zo echt voelen in zo’n droom hé! Ik heb het ook weleens. Gelukkig ook niet zo heel vaak, het doet zo veel met je zodra je wakker wordt. Ze zijn er en dan ineens weer weg.
    De dood is onomkeerbaar helaas, van de week had ik ook zo’n moment dat ik me zo echt besefte dat ik mijn ouders en zusje nooit meer zou zien. Dat weet ik ook wel met m’n hoofd. Dit was meer een heel diep doordrongen worden met dat feit. De tranen sprongen in m’n ogen. Gebeurde gewoon klaarlichte dag tussen de bedrijven door.. hoewel ze inmiddels alweer zes en zeven jaar geleden overleden kan het soms nog zo’n pijnscheut geven. Heeft niets met gelukkig zijn te maken. Het is het een dat naast het ander bestaat. Ik hoef het je niet uit te leggen (helaas). Mooi geschreven. Het raakte me. Lieve groet, Narda

Laat een reactie achter op Levensjutter Reactie annuleren

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.