Ik zit alleen aan de grote tafel. Zo’n tafel waar je met gemak met tien man aan kunt zitten. Maar nu is het stil. De helft van de groep is er even tussenuit en de rest zit verspreid over de behandelkamers. Heel even heb ik de wachtruimte voor mezelf. Dat voelt als een cadeautje.

Het was een intens weekend. Gisteren doken we met z’n allen het theorie-examen in. Vandaag stond het praktijkexamen op het programma. De eerste groep was vanmorgen aan de beurt, ik mocht begin van de middag. En nu… is de rest bezig.

Spannend was het zeker. Maar ook echt leuk. Een behandeling geven aan iemand die je nog nooit hebt gezien. Eerst het voorgesprek, dan samen landen in een meditatie, gevolgd door een behandeling die je helemaal afstemt op wat diegene nodig heeft. En daarna het nagesprek. Alles kwam zo mooi samen.

Nu zit ik hier. Even terug bij mezelf. Even landen na weken van leren, oefenen en doorgaan. Want hoe leuk het ook is, die onderhuidse spanning tikt door. Die vraagt energie, meer dan je soms doorhebt. Ik voel me moe. Maar ook voldaan. En ergens toch ook een beetje verdrietig. Want dit is waarschijnlijk de laatste dag dat we elkaar in deze samenstelling (voorlopig) zien.

Een jaar geleden begon dit avontuur. Met een groep onbekenden stapte ik erin. Zonder precies te weten waar het me zou brengen. En eerlijk? Dat weet ik nog steeds niet helemaal. Maar wat ik wél weet, is dat mijn rugzak nu gevuld is. Met kennis, met ervaring, met vertrouwen. Met mensen om op terug te vallen. En een opleider waar ik altijd weer kan aankloppen als ik vastloop.

En ja, ik ga het missen. Elk weekend, elke module. Bij module drie dacht ik nog: Oh we hebben nog meer dan 9 maanden. En nu zijn we hier. Alles doorlopen, alles afgerond. Nou ja… bijna alles. Er wacht nog één module aan het einde van het jaar. En wie weet kruisen onze paden zich daarna weer, in een andere vorm, tijdens een nieuwe verdieping. Want er is nog zoveel leuks en moois te leren en te delen. Maar voor nu is het even stil.

Links hoor ik een klankschaalsessie. De trillingen dragen door de ruimte en ik merk dat ik er vanzelf op meedein. Vanuit een andere kamer klinkt zachte meditatiemuziek. En ik zit hier, ergens tussen alles in.

Ik weet nog niet of ik geslaagd ben. Maar wat ik wél weet, is dat de behandeling die ik gaf klopte. Op het moment dat ik begon, viel de spanning van me af. Ik vergat dat het een examen was. Vergat de camera die onzichtbaar meekeek. Ik kon er gewoon zijn. In het contact. In de energie die tussen ons ontstond. En toen zij na afloop vertelde wat ze had ervaren, was dat voor mij de mooiste bevestiging op dat moment.

Misschien is dat wel waar het echt om draait. Niet het papiertje. Niet de beoordeling. Maar dat ene moment waarop alles samenkomt. Waarin je voelt: dit klopt. Dit ben ik. Dit is wat ik mag doen!

Ruim 2 uur later is iedereen weer terug. We worden in het leslokaal verwacht en samen met vrienden en familie krijgen we, naast mooie anekdotes, te horen dat we allemaal zijn geslaagd.