Categorie archief: Energetisch werk

Alles rondom mijn werk met readings, healings en intuïtief energetisch werk — voor mens én dier.

Wat zij me meegaf…

Posted on by

Voor mijn moeder waren beschermengelen, kristallen en “het onverklaarbare” onderdeel van het dagelijkse leven. Geen idee waar ze haar kennis vandaan haalden. Ze las geen boeken en internet hadden we niet. Op de radio luisterden we naar Het Zwarte Gat en namen als Jomanda, Uri Geller Rasti Rostelli en later Derek Ogilvie, waren bij ons thuis heel normaal. Misschien deels entertainment, misschien niet. Voor mij maakte dat als kind geen verschil. Haar fascinatie werd vanzelf de mijne.

Ik groeide op in een wereld waarin het paranormale een doodgewone zaak was. Ze liet me er zelfs mee spelen. Overdag bedenken wat ik ’s avonds wilde eten. Het voor me zien, bijna proeven… en het daarna “doorsturen”. En nee, niet via de app, dat bestond toen niet. En verdraait, vaak aten we dat wat ik had doorgestuurd. Of lag die snickers toch op de tafel.

Toen ik uit huis ging, verdween dat naar de achtergrond. Werk, leven, doorgaan. Tot mijn moeder overleed. Alsof er ergens een deur op een kier werd gezet die ik jarenlang had genegeerd. Het paranormale, mijn zesde zintuig, de nieuwsgierigheid, het kwam allemaal terug.

Ik begon diverse cursussen te volgen. Mensen verklaarden me soms voor gek. Te zweverig. Te duur. Te ver gezocht. En thuis… daar zat ook die nuchtere blik. “Moet je dit nou wel doen?” Toch liet hij me mijn weg bewandelen. Gelukkig maar, ik voelde het zo duidelijk dat ik dit niet zomaar wilde wegstoppen. Op de eerste cursus leerde ik weer stil worden. Gronden. Mediteren. Luisteren op een laag die je niet met je hoofd kunt begrijpen.

Het kantelpunt kwam op mijn examendag tijdens een reading van een voor mij onbekend dier. Ik noemde dingen die ik niet kon weten. Details. Informatie. Namen van dieren die ik nooit had gezien of gehoord. 

De afstand tussen mij en “het ongeziene” werd weer kleiner. Alsof de sluier dunner werd. Ik ontdekte dat communiceren op zielsniveau helemaal niet zo bijzonder is als we denken. Het is er altijd. Alleen zitten we er zelf vaak tussen. Met ons hoofd, ego en twijfel. En het mooie? Het kan met alle vormen van energie.

Toch hield ik het nog lang een beetje klein. Want ja… wat zeg je? “Ik praat met de kat van de buren!” Dat is niet het standaard praatje op een verjaardag. Maar diep vanbinnen wist ik allang dat ik dit niet wilde wegstoppen. Langzaam kwamen er meer mensen op mijn pad die hetzelfde voelden. Of die open genoeg waren om te luisteren.

Inmiddels ben ik veertien jaar verder. Heb mijn intuïtie verdiept, trainingen gevolgd en mijn basis verstevigd. In maart rondde ik mijn opleiding tot energetisch coach af. Een fantastisch mooie aanvulling op dat stuk waar ik nu mee verder wil.

Daar ligt voor mij de volgende stap. Groeien in het mediumschap. Iets waar ooit het zaadje voor gepland is en waar ik nu langzaam mee verder wil. Van puur voelen naar steeds meer doorgeven. Ik oefen. Dagelijks. Ik leer luisteren zonder in te vullen. Ruimte maken voor wat zich wil laten zien en gehoord wil worden. Of iets nuchterder geformuleerd: hen een stem geven die zelf geen stem meer hebben. Hoe dat er precies uit gaat zien? Dat ontvouwt zich stap voor stap. Maar één ding weet ik zeker: Ik ga het niet meer kleiner maken dan het (voor mij) is.

Even opladen dus…

Posted on by

Na weken van hard werken op meerdere projecten en op meerdere fronten is de rek er een beetje uit. Steeds maar klaar staan, opletten, ballen hoog houden en verantwoordelijk zijn. Ik voel mij moe, sta kort voor de kar en tot overmaat van ramp slaap ik ook niet al te best. Ik weet dat aan alles een einde komt. Voor een van de projecten is er al licht aan het einde van de tunnel. En het andere is recentelijk afgesloten met een examen. Hoop doet leven!! Samen met het zonnetje dat zich ook weer eens laat zien, brengt mij dat in een iets betere stemming. 

Ik laat mij net voor lunchtijd in een tuinstoel zakken. Meerdere buren zijn ook onder hun steen vandaan gekropen en allemaal zijn ze bezig met het poetsen en boenen van de tuinmeubels, de stenen, de schutting of de klikko bakken. Ik doe alsof ik ze niet hoor en laaf mijzelf aan wat zonlicht. 

Het zonnetje voelt heerlijk op mijn gezicht. Ik sluit mijn ogen en ontspan. Mijn ademhaling word steeds iets dieper en gelijkmatiger. Voor ik het weet voel ik mij wegdrijven naar dromenland. Ik heb nog net het besef tijd om dat niet te laten gebeuren. Ik slaap anders komende nacht weer zo verrekte slecht en ik heb mijn gezicht niet ingesmeerd met factor “veel”. Snel ga ik verzitten om wakker te blijven. 

Na een half uur schuiven de eerste wolken voor de zon. De wind neemt toe en de eerste donkere wolken zie ik verschijnen. Ik was nog helemaal niet toe om alweer naar binnen te gaan. Sterker nog, de rest van mijn lichaam wil ook warmte en ontspanning. Hoewel het goed is om nu uit het directe zonlicht te stappen, loop ik wel in een streep door naar boven en zet de sauna aan. Waarom ook niet denk ik bij mijzelf. 

Als de sauna op temperatuur ik schuif ik naar binnen. Het is alsof mijn lichaam gewacht heeft op dit moment. Ik voel mijzelf instant ontspannen nog voor ik goed en wel zit. Ik maak een lichaamsscan en begin bovenaan. Daar stuit ik direct al op twee vastzittende schouders. De figuurlijke last die ik al even meedraag. Ik visualiseer dat de hitte de klompen bevroren spieren laat ontdooien en dat de last als sneeuw voor de zon smelt. Ik draai met mijn schouders om de doorbloeding verder op gang te brengen. 

Op deze manier ga ik heel mijn lichaam af. Als ik bij mijn voeten aangekomen ben kijk ik met één oog naar de klok. Ik heb ongeveer 30 minuten in deze meditatieve toestand gezeten. Inmiddels is het zweet mij ook aardig uitgebroken. In één woord: Heerlijk!! De laatste keer dat ik dit zo voelde was tijdens de wintersport. Ik zeg het vaker zegen mijzelf maar ik zou hier dus een wekelijks relaxmoment van moeten maken. Gewoon omdat ik het verdien!

Na ongeveer 45 minuten me-time sluit ik boven af om na een verkwikkende douche mij weer heel wat beter te voelen. Je kunt doorgaan en doorgaan. Maar mijn lichaam had al lang besloten dat het tijd was een stapje terug te doen. En wat een beetje relaxen en zweten daaraan kan bijdragen…

Het einde, dat begint…

Posted on by

Ik zit alleen aan de grote tafel. Zo’n tafel waar je met gemak met tien man aan kunt zitten. Maar nu is het stil. De helft van de groep is er even tussenuit en de rest zit verspreid over de behandelkamers. Heel even heb ik de wachtruimte voor mezelf. Dat voelt als een cadeautje.

Het was een intens weekend. Gisteren doken we met z’n allen het theorie-examen in. Vandaag stond het praktijkexamen op het programma. De eerste groep was vanmorgen aan de beurt, ik mocht begin van de middag. En nu… is de rest bezig.

Spannend was het zeker. Maar ook echt leuk. Een behandeling geven aan iemand die je nog nooit hebt gezien. Eerst het voorgesprek, dan samen landen in een meditatie, gevolgd door een behandeling die je helemaal afstemt op wat diegene nodig heeft. En daarna het nagesprek. Alles kwam zo mooi samen.

Nu zit ik hier. Even terug bij mezelf. Even landen na weken van leren, oefenen en doorgaan. Want hoe leuk het ook is, die onderhuidse spanning tikt door. Die vraagt energie, meer dan je soms doorhebt. Ik voel me moe. Maar ook voldaan. En ergens toch ook een beetje verdrietig. Want dit is waarschijnlijk de laatste dag dat we elkaar in deze samenstelling (voorlopig) zien.

Een jaar geleden begon dit avontuur. Met een groep onbekenden stapte ik erin. Zonder precies te weten waar het me zou brengen. En eerlijk? Dat weet ik nog steeds niet helemaal. Maar wat ik wél weet, is dat mijn rugzak nu gevuld is. Met kennis, met ervaring, met vertrouwen. Met mensen om op terug te vallen. En een opleider waar ik altijd weer kan aankloppen als ik vastloop.

En ja, ik ga het missen. Elk weekend, elke module. Bij module drie dacht ik nog: Oh we hebben nog meer dan 9 maanden. En nu zijn we hier. Alles doorlopen, alles afgerond. Nou ja… bijna alles. Er wacht nog één module aan het einde van het jaar. En wie weet kruisen onze paden zich daarna weer, in een andere vorm, tijdens een nieuwe verdieping. Want er is nog zoveel leuks en moois te leren en te delen. Maar voor nu is het even stil.

Links hoor ik een klankschaalsessie. De trillingen dragen door de ruimte en ik merk dat ik er vanzelf op meedein. Vanuit een andere kamer klinkt zachte meditatiemuziek. En ik zit hier, ergens tussen alles in.

Ik weet nog niet of ik geslaagd ben. Maar wat ik wél weet, is dat de behandeling die ik gaf klopte. Op het moment dat ik begon, viel de spanning van me af. Ik vergat dat het een examen was. Vergat de camera die onzichtbaar meekeek. Ik kon er gewoon zijn. In het contact. In de energie die tussen ons ontstond. En toen zij na afloop vertelde wat ze had ervaren, was dat voor mij de mooiste bevestiging op dat moment.

Misschien is dat wel waar het echt om draait. Niet het papiertje. Niet de beoordeling. Maar dat ene moment waarop alles samenkomt. Waarin je voelt: dit klopt. Dit ben ik. Dit is wat ik mag doen!

Ruim 2 uur later is iedereen weer terug. We worden in het leslokaal verwacht en samen met vrienden en familie krijgen we, naast mooie anekdotes, te horen dat we allemaal zijn geslaagd. 

Herstel vraagt geen kracht, maar dosering…

Posted on by

Ik krijg de vraag of Reiki kan helpen bij haar pony. Het dier is mij niet onbekend, aan het einde van vorig jaar heb ik een week voor haar mogen zorgen. Toen was ze ook een zorgenkindje, maar niet zo kwetsbaar als de afgelopen weken. Inmiddels gaat het beter dan tijdens de hevigste fase van de hoefbevangenheid, maar ze heeft nog duidelijk last.

Een energetische behandeling vervangt nooit medische zorg, maar kan het lichaam wel ondersteunen in het herstelproces door spanning te verminderen. Zeker bij een pony die pijn, stress en medicatie heeft doorgemaakt, is het belangrijk het systeem niet te overspoelen maar rustig te begeleiden.

Een lichaam dat langere tijd pijn of spanning heeft ervaren, blijft vaak in een verhoogde staat van alertheid. Dat zie je terug in houding, ademhaling en gedrag. Te veel energie in één keer kan dan juist onrust geven. Vergelijk het met een plant die lange tijd te weinig water heeft gehad: geef je ineens een volle emmer, dan kan de aarde het niet opnemen. Door beetje bij beetje water te geven, kan de plant zich herstellen en weer kracht opbouwen.

Die avond ga ik naar stal. Ik word bijgepraat: hoe ze loopt, hoe haar gedrag is, wat er al gedaan is. De medicatie wordt nu afgebouwd en dat lijkt haar zelfs wat lucht te geven. Juist in deze fase is het belangrijk om rustig te starten. Het lichaam is opnieuw aan het leren zelf te reguleren zonder ondersteuning van buitenaf. Een zachte, korte behandeling helpt het systeem herinneren hoe ontspanning voelt, zonder het te overspoelen.

Ik loop de paddock in en maak contact met haar. Eerst denkt ze nog dat ik met snoepjes kom, helaas. Ze moet het doen met de energie die ik meebreng. Ik grond mezelf, maak verbinding en zet ons samen in een beschermende bubbel van rust. Ik nodig haar uit te ontspannen en begin voorzichtig bij haar hals. Dat vindt ze prettig. Haar blik verzacht, haar hoofd zakt iets. Ik volg haar tempo.

Wanneer ik lager richting borstgebied ga, verstrakt ze en loopt weg. Dat is waardevolle informatie: haar systeem geeft een grens aan. Dus laat ik los. Geen forceren. Ik maak op afstand weer contact en nodig haar opnieuw uit. Elke keer als het te veel wordt, pauzeer ik. Zo krijgt haar lichaam de kans om te verwerken wat er aangeraakt wordt. Dat is regulatie. Dat is herstel.

Na nog geen vijftien minuten rond ik af. Als ik haar halster afdoe, zoekt ze met haar hoofd nog één keer mijn hand. Wanneer het genoeg is, stapt ze achteruit en schudt zich helemaal uit. Ze loopt naar een hoek van de paddock, gaapt meerdere keren, likt haar lippen… en zakt bijna in slaap. Ik zie ontspanning, ontlading en regulatie.

De volgende dag krijg ik een berichtje dat me laat glimlachen: na dagen van ontzien durfde ze haar achterbeen weer in rust te zetten. Of dat door de behandeling komt of door het natuurlijke verloop van haar herstel, dat weet je nooit precies. Maar zulke kleine signalen laten wel zien dat er ruimte ontstaat om spanning los te laten en weer zelf te reguleren.

Dat is waar ik met deze behandeling op heb gewerkt: niet duwen of forceren, maar het systeem ondersteunen zodat herstel van binnenuit op gang kan komen. Dat hoeft niet groot of lang te zijn, als het maar in het juiste tempo gebeurt. Juist in die ogenschijnlijk kleine veranderingen begint het echte verschil.

Waar mijn gedachten uitwaaien…

Posted on by

Terwijl de dag langzaam aan mij voorbij trekt zit ik gebogen over mijn huiswerk. Ik maak aantekeningen, lees het een en ander terug. Ik bekijk wat filmpjes uit voorgaande lessen. Zoek wat op online en test mijn kennis aan de hand van voorgaande casussen. De zon laat zich ondertussen ook geregeld zien. Maar meer dan even een frisse neus halen in de tuin gun ik mijzelf niet. Na het avondeten heb ik toch genoeg van het binnen zitten. Mijn lichaam schreeuwt bijna om frisse lucht en beweging. Ik kleed mij om voor een donker rondje door de wijk.

Het is lekker fris buiten. 3 graden maar met een gevoelstemperatuur van -5. Gelukkig is het droog en ondanks de aangekondigde oostenwind is het nu windstil. Ik ben bijna gekleed als een eskimo met een lange, warme jas met capuchon, sjaal en handschoenen. Terwijl ik mijn wandeling start spits ik mijn oren of ik iemand hoor. Ik wil mensen graag vertrouwen, daarnaast loop ik door de woonwijk. Maar er gebeuren tegenwoordig zoveel gekke dingen dat ik graag op voorhand weet wie waar loopt, of waar ik iemand kan verwachten. 

Ondertussen stap ik lekker door. Mijn gedachten dwalen af naar de afgelopen maanden. In maart 2025 ben ik mijn opleiding begonnen. We zijn aWlweer bijna een jaar verder. Nog even en ik mag examen doen. Er zijn heel veel onderwerpen voorbij gekomen waarmee ik ook echt aan de slag mocht gaan. Sommige maakten mij heel enthousiast en voelde aan alsof ik nooit anders gedaan heb.

Ik ben nog geen 15 minuten van huis en heb het nu al warm. Mijn handschoenen doe ik uit en mijn capuchon gaat af. Het voelt heerlijk om de koude lucht langs mijn gezicht te voelen strijken. Ik kan een glimlach niet onderdrukken als ik denk aan de module klankschaal healing. In de ochtend mochten we zelf ervaren hoe het is om in een bad van klanken en geluiden weg te mogen zakken. In de middag voelden we ons als kinderen in een snoepwinkel met al die klankschalen, (oceaan)drums, de grote gong en rainsticks waarmee we zelf aan de slag mochten. Het eerste uur was een complete chaos, waarbij iedereen van alles aan het uitproberen was. Trilling en frequentie doet heel veel met je. Deze module verdient het om nader onderzocht te worden.

Online is er een hoop te verkrijgen. Maar liever ga ik eens langs bij een winkel. Dan kan ik horen en voelen voor ik tot een aankoop overga. De weg heeft mij op een kruispunt gebracht. Ik kan links voor een grotere ronde, rechts om direct naar huis te gaan of rechtdoor om er nog wat meters aan vast te plakken. Ik kies voor de gulden middenweg en ga rechtdoor. Mijn gedachten gaan naar mijn werkkamer, die nu dienst doet als kantoor, sportkamer en zo nu en dan behandelkamer voor het geven van Reiki, energetische behandelingen en massages. Echt heel ideaal is dit niet. Ik zou eigenlijk een garage of groot tuinhuis moeten hebben dat ik om kan bouwen tot praktijk. 

De voordeur doemt alweer op. Mijn heerlijke wandeling is ten einde. Mijn hoofd is lekker fris en leeg. Ik besluit mij nu niet druk te maken over mijn werkkamer of klankschalen. Laat ik eerst mijn examen maar eens halen en dan verder denken of en hoe ik dit vorm ga geven. 

Wandelen

Dit jaar maakte mij…

Posted on by

2025… wat een jaar.
Dit keer geen grootse entree, maar fases die stukje bij beetje aan me draaiden, tot ik ineens merkte: ik ben veranderd, in de beste zin van het woord. Het gebeurde niet in één keer. Het was een subtiele verschuiving, maar wel op álle vlakken. Ik voelde het in mijn werk, mijn opleiding tot energetisch coach, mijn (oefen)sessies, mijn eigen groei. Soms ging het soepel, soms stuiterend, alsof een les zich nét iets te graag wilde laten zien. Maar achteraf bleek alles precies in lijn te liggen met wie ik ben en waar ik naartoe beweeg. Met wat ik mocht loslaten en waar ik in mocht groeien.

Dit jaar heeft me verrast, uitgedaagd, wakker geschud, maar vooral: verdiept. In mezelf, in mijn werk, in mijn energetische gevoeligheid, eigenlijk op alle fronten. En als ik terugkijk, zie ik geen lijstje met gebeurtenissen… ik zie lagen. Lagen die zijn losgelaten, geopend, aangeraakt, geheeld.

En nu, aan het einde van dit jaar, voel ik vooral één ding: dankbaarheid. Voor de magie, de onverwachte wendingen, de mensen die op mijn pad kwamen én de stukken die me stevig aan het werk hebben gezet. Ik heb gelachen, gevloekt, gehuild, doorgezet, afgestemd, losgelaten en vooral… gekozen. Voor mezelf. Voor mijn eigen pad. Voor mijn manier van werken, zelfs als die anders is dan hoe het “hoort”.

Als ik terugkijk op dit jaar, zie ik niet alleen wat ik heb gedaan, maar vooral wie ik ben geworden: steviger, zachter, helderder. En ergens voel ik… dit is nog maar het begin. Voor nu las ik een korte blog-winterstop in en ga ik de rest van het jaar heerlijk genieten van dit gevoel en van alles wat nog komt.

Dank aan iedereen die hier meeleest en extra dank aan iedereen die de moeite neemt om een reactie achter te laten. Jullie zijn goud waard!!

Ik wens je een heerlijke, zachte en liefdevolle decembermaand. Tot in 2026…

Op koers in mijn leven...

Wat de elementen mij lieten zien…

Posted on by

Mijn vriendin nodigt mij uit om mee te gaan naar een cacao ceremonie. De datum is 22-11 en ik gok dat deze niet zomaar is gekozen. Het is namelijk een maanpoortdag. Kort gezegd: het opent een energetisch venster waarin intuïtie (11) en manifestatiekracht (22) samenkomen. Waardoor richtingsgevoel scherper wordt en oude overtuigingen los mogen komen. Het nodigt uit om te vertrouwen, te openen en te ontvangen wat er dit jaar al in beweging is gezet. Ik kan niet anders dan ja zeggen op deze uitnodiging.

Eerder schreef ik al dat ik op het punt ben gekomen van loslaten, naar binnen keren en opnieuw verbinden met mezelf, zodat ik straks kan oogsten wat ik eerder heb gezaaid. Deze ceremonie voelt als de kers op de taart. Het daadwerkelijke laatste stukje dat ik nog mag doen voor ik aan mijn soort van winterslaap begin.

De opdracht die we vooraf meekrijgen is om een intentie te formuleren waarmee tijdens de ceremonie gewerkt kan worden. Daar hoef ik niet over na te denken. Ik speel immers al met manifesteren en loslaten van oude belemmerende overtuigingen. Ik koop nog wat voor de “potluck” voor na de ceremonie; zelf iets maken gaat nu niet lukken. Zoek mijn warme kleding erbij en ben klaar voor de dag.

Rond 10.30 uur gaan we op pad. Het is een uurtje rijden maar voor we het weten zijn we er al. De locatie is mooi en geeft direct dat heerlijke zachte cocongevoel. Ondanks dat de zon schijnt is het koud en guur buiten. De houtkachel brandt al lekker en de dames van de organisatie leggen de laatste hand aan de voorbereidingen.

We gaan vandaag werken met de natuurelementen, binnen en buiten, drinken cacao, het medicijnwiel tijdens opstellingswerk tussen de paarden, klankschaal meditatie en tussendoor wordt er gezongen en muziek gemaakt. Maar we beginnen de ceremonie met een voorstelronde en het trekken van kaarten. Drie in mijn geval: vertrouwen, ontvankelijkheid en magie. Zo passend ook bij mijn thema en intentie.

De (medicinale) cacao wordt uitgedeeld. De dames zingen een prachtig lied bijgestaan door de gitaar en het knetteren van het haardvuur. Ik ruik aan de cacao. Het is vol van verschillende kruiden en direct maakt het een emotie bij mij los die in mijn buik begint, zich via mijn keel omhoog werkt en eindigt in een snik. Ik adem diep door en ruik nog eens. De geur is anders, warmer, kruidiger. De emotie van zojuist kan ik nog niet plaatsen maar laat ook niet meer van zich horen. Het is een bijzondere ervaring om dit zo eens mee te maken.

Na dit stuk gaan we buiten aan de slag, tussen de paarden en met gebruikmaking van het medicijnwiel. Ik laat mij leiden door het veld, waar kom ik vandaan en waar wil ik naartoe. De opstelling maakt voor mij in korte tijd duidelijk dat ik al een heel eind op de goede weg ben. De paarden bevestigen dit door op het juiste moment in beweging te komen. Als iedereen aan de beurt is geweest stappen we de warmte weer in waar een klankschaal meditatie ons naar binnen doet keren. We krijgen de ruimte om te reflecteren, voor we aan de potluck beginnen.

Wat een mooie middag was dit. Het voelde heerlijk om onder begeleiding van o.a. Olga van Innerflow Paard & Coach, in deze cocon te vertoeven en bezig te zijn met mijn eigen vraagstukken.

Wanneer woorden gaan leven…

Posted on by

Meditatie loopt als een rode draad door mijn opleiding. De meeste lesdagen starten er mee. Dit doen we om uit de stroom van gedachten te stappen en bewust aanwezig te zijn in het moment. Door onze aandacht te richten op de ademhaling of een eenvoudig woord, ontstaat er ruimte en rust in ons hoofd. Het vermindert stress en scherpt de concentratie. Meditatie is als een mentale training die ons leert pauzeren in een wereld vol prikkels, zodat we niet alleen kalmer maar ook krachtiger in het leven staan. Of in dit geval bij de les blijven. 

Sterker nog, er is zelfs een heel blok gewijd aan meditatie. Wat het is, wat het doet, hoe je hem schrijft en hoe je hem presenteert. Zo komt het dat ik al dagen, wat zeg ik, weken aan het zwoegen ben rondom mijn eigen meditatie. Het onderwerp: de aura, had ik notabene zelf gekozen. Zoveel onderwerpen en ik kies uitgerekend deze. Een half jaar geleden leek het mij een fantastische keuze maar nu ik er eenmaal mee bezig ben weet ik bij god niet waar te beginnen. 

Ik ben wat aan het stoeien met de lengte, de onderwerpen die ik aan bod wil laten komen maar vooral ook de boodschap. Wat wil ik bereiken met mijn woorden? Waar wil ik mijn groep mee naar toe nemen? Ik probeer verschillende stijlen uit. Zet er verschillende op papier. Luister heel veel naar andere meditaties en begin dan weer helemaal opnieuw. Te lang, te kort, niet boeiend of juist te ingewikkeld. Dan opeens heb ik een idee. Ik houd het simpel. Ik wil de groep meenemen naar geborgenheid, veiligheid en thuiskomen in hun eigen energie. Vanaf dat moment begint het langzaam vorm te krijgen. 

De reis start van binnen bij de ademhaling en het gronden. De tweede stap is heel bewust het voelen van de huid. Je staat niet vaak stil bij de laag die jouw hele wezen bij elkaar houdt, toch?! Dus ervaar maar eens hoe dat voelt! De derde stap is het ontdekken van het laagje net daarbuiten. Op deze wijze bouw ik hem uit. Tot het gevoel ontstaan dat je heerlijk wordt omhuld door een teddyfleece-deken die eigenlijk je eigen energielaag is. 

En hier zit ik dan. De lichten zijn gedimd. Achter mij schijnt een paarse spotlight en klinkt er een tingel-tangel muziekje om het geheel wat meer body te geven. Mijn hart fladdert in mijn borst. De groep voor mij zit inmiddels ontspannen en met de ogen dicht. Klaar voor de reis die ik met ze ga maken. Ik adem een paar keer diep in en extreem rustig weer uit. Mijn hartslag komt tot bedaren en dan begin ik. Eerst nog met een kleine trilling in mijn stem. Al snel begin ik er de lol van in te zien. Voor ik het weet gebruik ik niet alleen mijn stem maar ook mijn armen en lichaam om iedereen mee te krijgen. Niemand die dit ziet natuurlijk en misschien is dat maar beter ook.

Na iets meer dan 15 minuten sluit ik de meditatie af en zie ik langzaam iedereen weer in het hier en nu verschijnen. De feedback die ik ontvang is niet wat ik verwacht had. Het is magisch!! Er wordt zelfs aangegeven dat ie nog wel langer had gemogen. Dus een goede tip voor een volgende keer. 

De rest van de dag loop, nee zweef, ik in de wolken. Mission accomplished.✨

De kunst van instorten…

Posted on by

20.30 uur. De avondmaaltijd net achter de kiezen en het enige dat ik doe is gapen. Oh en het slaap uit mijn ogen wrijven. Ik ben zo moe dat ik amper uit mijn ogen kan kijken. Ik blijf nog heel even bankhangen, maar wanneer de klok 21.00 uur aantikt verplaats ik mij van de bank naar mijn bed. Ik neem niet eens de moeite om onder de douche te springen of mijn gezicht überhaupt schoon te maken. Met één oog dicht lees ik nog een halve bladzijde maar ga dan toch echt plat. Ik slaap als een blok en wordt pas wakker als de wekker gaat. 

Dit ritueel herhaald zich de komende paar weken. Het lukt mij gaandeweg om de tijd iets te verplaatsen, van 21.00 naar 22.00 uur. Maar echt lekker slapen is er niet meer bij. Ik droom heel veel en heb gebroken nachten. Ik herkauw wat ik de dag ervoor heb gedaan en wat ik de komende dagen moet gaan doen. Ik ben vatbaarder dan ooit voor een verkoudheid of griep en ik voel mij opgebrand. Niet omdat het overal misgaat, maar omdat ik tussen al het “moeten door” vergeten ben adem te halen. Ik weet ook dat dit niet veel langer zo door kan gaan.

Nu ik een nieuwe functie heb vind ik dat ik van alles moet. Het zien, opmerken, horen en daar ook nog eens naar moeten handelen. Wat kan ik wel, wat niet. Wat wordt er nu wel en wat niet van mij verwacht? Ik maak het mijzelf niet echt makkelijk. Daarnaast gaat mijn eigen opleiding gewoon door en tot overmaat van ramp heb ik ja gezegd tegen het volgen van een cursus voor mijn werk. En allebei brengen ze ook nog eens aardig wat huiswerk met zich mee. Ik stop te veel werk in een dag en dat een aantal weken lang. Blijkbaar is deze wijze van werken niet iets waar ik energie van krijg.

Van een van de dames uit mijn intervisiegroep krijg ik een opdracht mee die helemaal aansluit bij deze periode. Niet het moeten, willen, eisen, drammen en alsmaar blijven gaan. Juist nu is het belangrijk om even te vertragen, los te laten, te reflecteren en opnieuw in balans te komen. Keer eens naar binnen en kijk wat je niet (meer) hoeft mee te dragen. Het is de tijd om oude gewoontes en overtuigingen los te laten. Het creëren van een nieuwe bodem die de tijd mag krijgen om stevig in te bedden. En daar mag ik ook echt de tijd voor nemen. 

De kleine maar eenvoudige opdrachten die ik van haar krijg zetten mij aan het denken. Het enige dat ik hoef te doen is daadwerkelijk de tijd hiervoor vrij te maken en in de flow in zachtheid bij mijzelf te blijven. Ze brengen mij weer met beide voeten aan de grond. Alsof er een sluier voor mijn ogen wordt weggehaald. Heel bewust haal ik adem en kijk dan nog een keer. Ik kijk naar waar ik vandaan kom en waar ik nu sta. Het voelt als een kantelpunt. Heel het jaar heb ik gewerkt aan groei, actie en verbinding. En nu mag ik loslaten, reflecteren en in balans komen. Opnieuw verbinden met mijzelf door een pas op de plaats te maken. Een soort kalibreren van het geheel, zodat we daarna weer lekker kunnen knallen.

De poort naar dankbaarheid…

Posted on by

De vrouw voor in de ruimte, een medecursist, zit er klaar voor. Op de achtergrond klinkt ontspannen muziek. De lichten worden gedimd. Ik beweeg nog even al mijn ledematen om de komende 15 minuten stil te kunnen zitten. Ze start haar meditatie die ze speciaal voor ons geschreven heeft. Een opdracht voor ons allemaal en vandaag is het haar beurt. Ik sluit mijn ogen en laat mij door haar meenemen. Haar stem is zacht, bijna helend en ik ben heel nieuwsgierig waar ze ons mee naar toe neemt. 

“Voor je zie je een pad. Je zet de eerste stap..” Wat grappig, er was eerst geen pad maar opeens is daar het pad. Een prachtig weggetje van schelpen dat ergens in het bos verdwijnt. Het verschijnt zo plots dat ik niet eens de tijd heb om hier over na te denken. “Voel hoe de lucht je longen vult…” en ik voel een bries die voor verkoeling zorgt op deze prachtige lentedag (ja echt, het is lente in mijn meditatie) Ik ruik zelfs de heerlijke boslucht. “Iedere stap maakt je rustiger en rustiger” Ik focus mij op haar stem want ik wil niks missen. Ik ben erg nieuwsgierig waar dit naar toe leid.

“In de verte zie je meerdere poorten” Wauw, ja ik zie ze. Het zijn er drie en staan verscholen tussen de bomen in het bos. Ze zijn van goud, eigenlijk helemaal niet mooi om te zien. Ook een beetje misplaatst. Ik loop er naar toe en plaats mijn hand op de middelste poort. Hij is versierd met felgekleurde steentjes, totaal niet mijn smaak. Toch word ik er naar toe getrokken. Ik open de deur en stap naar binnen. 

“Je bent aangekomen op een plek waar het universum met jou spreekt over signalen en symbolen…” Ik loop door een berg met prachtige witte veertjes. Ik sla de laatste van mij af en dan opeens merk ik dat ik niet alleen ben. Sterker nog het is een drukte van jewelste. Een voor een verschijnen alle familieleden van gene zijde. Mijn vader, moeder, opa’s en oma’s, mijn ooms. Ze zijn er allemaal en druk in de weer met het voorbereiden van een feest. Het zal eens niet… Mijn vader zwaait en wijst naar een andere ruimte. Als ik doorloop sta ik plots midden in een weiland. En daar staat ie, mijn allerliefste Poownie. 

De meditatie gaat verder over wat we mogelijk zien, voelen en wat we mogen ontvangen. Ik loop naar Poownie toe en aai zijn zachte neus. Hij is zo echt dat ik hem kan ruiken. Ik druk mijn neus in zijn vacht en voel zijn grote zware hoofd leunend op mijn schouder. Het volgende moment voel ik zijn dankbaarheid voor alle zorg en toewijding in zijn leven op aarde. Zoveel dankbaarheid dat mijn hart overloopt. Tranen wellen op achter mijn gesloten ogen. Oh Poownie, wat ben je toch een prachtig dier. Het was een eer om voor je te mogen zorgen. 

We nemen afscheid, ik zwaai naar mijn familie en loop terug naar de poort, wetende dat ze daar altijd zullen zijn. Langzaam word ik teruggebracht naar de ruimte waar ik zit, naar mijn eigen lichaam in het hier en nu. Het gevoel van dankbaarheid draag ik de rest van de dag met me mee. Het herinnert me eraan dat verbinding nooit echt verdwijnt. Alles blijft, in een andere vorm, altijd dichtbij.

Wit paard in de wei

De meditatie is speciaal geschreven door Irma. Bedankt voor het delen, het was een hele bijzondere en dankbare reis.