Tagarchief: healing

Onze gezamenlijke groei…

Posted on by

Soms heb je niet in de gaten hoe snel een jaar voorbijgaat. Je leeft je leven, er gebeurt van alles tussendoor, en ineens is er meer dan een jaar verstreken. Dat besef komt bij mij binnen wanneer ik met mijn zusje praat over waar we vandaan komen en waar we nu staan. “Weet je nog,” zegt ze “toen je zei dat je proefkonijnen nodig had?”

In 2025 begint voor mij een nieuwe reis. Mijn pad als energetisch therapeut is volop in ontwikkeling. Ik oefen, voel, en leer vertrouwen op intuïtie, dat onderbuikgevoel. En zonder dat ze precies weet waar ze aan begint, is mijn zusje één van de eersten die zegt: “Kom maar op, ik doe wel mee.”

Wat begint als oefenen, groeit al snel uit tot veel meer. Na iedere les kan ik weer los om de geleerde materie in praktijk te brengen. In de maanden die volgen doen we meerdere sessies. Iedere keer een laagje verder. Soms zacht, soms confronterend, en soms lijkt er aan de oppervlakte niet veel te gebeuren. Maar onder die oppervlakte gebeurt er juist ontzettend veel. Niet alleen bij haar, ook bij mij.

Zo’n beetje iedere module uit mijn opleiding doorlopen we samen. Reiki, chakra- en aurahealing, meditaties, gronding, ademhaling, werken met kleuren, symboliek en affirmaties. Beetje bij beetje worden blokkades zichtbaar. Ze krijgt inzichtelijk dat een terugkerend patroon om aandacht vraagt. Mijn zusje kan besluiten om het bij de oefensessies te laten, maar dat doet ze niet. Ze kiest ervoor om de confrontatie aan te gaan. Om te erkennen dat er stukken geheeld mogen worden. Dat vraagt moed. En eerlijkheid naar jezelf. Wat ik zo in haar bewonder, is dat ze dat ook echt doet. Niet alleen tijdens de sessies, maar juist daarna in haar eigen leven. Door te voelen, te kiezen en daadwerkelijk verandering toe te laten.

Tijdens de sessies merk ik ook hoe mijn manier van waarnemen steeds verder verfijnt. In eerste instantie zijn het lichamelijke signalen: warmte of kou, tintelingen, druk. Maar dat wordt gaandeweg aangevuld met zwaarte of juist meer ruimte op bepaalde plekken in het lichaam. Soms pik ik ook emoties, kleuren of innerlijke beelden op die zich aandienen. 

Je hoort men wel eens spreken over blokkades, energie dat afvloeit, stabiliteit. Het zijn manieren om waarnemingen te beschrijven. Of indrukken die geïnterpreteerd zijn. En die interpretaties zijn voor iedereen weer anders. Iemand voelt misschien dat er iets “kouds” wegstroomt, terwijl ik merk dat er ontspanning of beweging ontstaat. Het is zo mooi om te zien wat bijvoorbeeld een Reiki-behandeling** kan doen, meer rust, meer ruimte, beter slapen en meer stabiliteit in het dagelijks leven.

Net voor mijn examen doen we opnieuw een sessie. Het verschil met een jaar geleden is bijna tastbaar. Waar eerst onrust zat, voel ik nu stabiliteit. Waar toen blokkades zaten, is nu ruimte. De energie gaat niet meer over graven, maar over stabiliseren. Over afronden wat afgerond mag worden. Over het loslaten van oude overtuigingen en het afvoeren van wat niet meer nodig is.

Ik heb het al vaker gezegd: het voelt bijna magisch wanneer puzzelstukjes op hun plek vallen en het beeld ineens verandert. Maar het allermooiste is dat het ook echt anders voelt, in haar lichaam, in haar energie, in haar leven. En terwijl ik daar zit, besef ik dat dit niet alleen haar proces is. Het is óók mijn groei. Mijn vertrouwen. Mijn weg. En dat ik dankbaar ben dat ik dit samen met haar mag doen.

**Reiki en energetische behandelingen vervangen geen medische zorg. Ze vormen wél een zachte, waardevolle aanvulling die het lichaam ondersteunt in ontspanning en herstel. Bij klachten die al langer spelen is één sessie meestal niet genoeg, het lichaam werkt in zijn eigen tempo.

Wat zij me meegaf…

Posted on by

Voor mijn moeder waren beschermengelen, kristallen en “het onverklaarbare” onderdeel van het dagelijkse leven. Geen idee waar ze haar kennis vandaan haalden. Ze las geen boeken en internet hadden we niet. Op de radio luisterden we naar Het Zwarte Gat en namen als Jomanda, Uri Geller Rasti Rostelli en later Derek Ogilvie, waren bij ons thuis heel normaal. Misschien deels entertainment, misschien niet. Voor mij maakte dat als kind geen verschil. Haar fascinatie werd vanzelf de mijne.

Ik groeide op in een wereld waarin het paranormale een doodgewone zaak was. Ze liet me er zelfs mee spelen. Overdag bedenken wat ik ’s avonds wilde eten. Het voor me zien, bijna proeven… en het daarna “doorsturen”. En nee, niet via de app, dat bestond toen niet. En verdraait, vaak aten we dat wat ik had doorgestuurd. Of lag die snickers toch op de tafel.

Toen ik uit huis ging, verdween dat naar de achtergrond. Werk, leven, doorgaan. Tot mijn moeder overleed. Alsof er ergens een deur op een kier werd gezet die ik jarenlang had genegeerd. Het paranormale, mijn zesde zintuig, de nieuwsgierigheid, het kwam allemaal terug.

Ik begon diverse cursussen te volgen. Mensen verklaarden me soms voor gek. Te zweverig. Te duur. Te ver gezocht. En thuis… daar zat ook die nuchtere blik. “Moet je dit nou wel doen?” Toch liet hij me mijn weg bewandelen. Gelukkig maar, ik voelde het zo duidelijk dat ik dit niet zomaar wilde wegstoppen. Op de eerste cursus leerde ik weer stil worden. Gronden. Mediteren. Luisteren op een laag die je niet met je hoofd kunt begrijpen.

Het kantelpunt kwam op mijn examendag tijdens een reading van een voor mij onbekend dier. Ik noemde dingen die ik niet kon weten. Details. Informatie. Namen van dieren die ik nooit had gezien of gehoord. 

De afstand tussen mij en “het ongeziene” werd weer kleiner. Alsof de sluier dunner werd. Ik ontdekte dat communiceren op zielsniveau helemaal niet zo bijzonder is als we denken. Het is er altijd. Alleen zitten we er zelf vaak tussen. Met ons hoofd, ego en twijfel. En het mooie? Het kan met alle vormen van energie.

Toch hield ik het nog lang een beetje klein. Want ja… wat zeg je? “Ik praat met de kat van de buren!” Dat is niet het standaard praatje op een verjaardag. Maar diep vanbinnen wist ik allang dat ik dit niet wilde wegstoppen. Langzaam kwamen er meer mensen op mijn pad die hetzelfde voelden. Of die open genoeg waren om te luisteren.

Inmiddels ben ik veertien jaar verder. Heb mijn intuïtie verdiept, trainingen gevolgd en mijn basis verstevigd. In maart rondde ik mijn opleiding tot energetisch coach af. Een fantastisch mooie aanvulling op dat stuk waar ik nu mee verder wil.

Daar ligt voor mij de volgende stap. Groeien in het mediumschap. Iets waar ooit het zaadje voor gepland is en waar ik nu langzaam mee verder wil. Van puur voelen naar steeds meer doorgeven. Ik oefen. Dagelijks. Ik leer luisteren zonder in te vullen. Ruimte maken voor wat zich wil laten zien en gehoord wil worden. Of iets nuchterder geformuleerd: hen een stem geven die zelf geen stem meer hebben. Hoe dat er precies uit gaat zien? Dat ontvouwt zich stap voor stap. Maar één ding weet ik zeker: Ik ga het niet meer kleiner maken dan het (voor mij) is.

De fluistering van energie…

Posted on by

“Sluit je ogen en haal een paar keer diep adem.” Is een van de zinnen die vandaag meermaals te horen is. Ik zit tussen twee medestudenten in en doe wat mij gevraagd wordt. Dus ik sluit mijn ogen, haal een paar keer diep adem en laat mij meevoeren met de meditatie die komt. Had ik er in het begin nog een beetje moeite mee om mij zo te laten gaan, nu voelt het als een voorrecht om hier deel van uit te maken. De opleiding voelt als een reis die me niet alleen kennis brengt, maar me ook diep verbindt met mezelf en de energie om mij heen.

Tijdens deze les duiken we dieper in de materie van het werken met energie en dan met name de chakrahealing, een essentieel onderdeel van het energetisch werk. Elk chakra brengt zijn eigen unieke energie met zich mee, zijn eigen verhaal en uitdagingen. Een ieder van ons wordt uitgenodigd om in verbinding te staan, met onszelf, met elkaar en met de energie om ons heen. Het begrip ‘in verbinding staan’ is net als “sluit je ogen en haal diep adem” als een rode draad door deze dag. 

Hoewel we in de kern al weten dat het mogelijk is, blijft het moment waarop het echt lukt om de verbinding die gemaakt is te voelen zo ontzettend bijzonder. Het is alsof een sluier wordt opgelicht en je toegang krijgt tot een subtiele wereld die altijd al aanwezig is geweest, maar die nu tastbaarder aanvoelt dan ooit. Het is bijna magisch. 

Ik voel steeds meer dat dit niet alleen draait om technieken of methodes. Het is een proces van openstellen, van luisteren naar de fluisteringen van energie en van vertrouwen op je intuïtie. Wat me vandaag het meest raakt, is het gezamenlijke moment waarop we een oefening in healing uitvoeren. Terwijl we werken voel ik hoe niet alleen mijn handen warm worden, maar ook mijn hele wezen, ik voel de energie letterlijk door mij heen stromen. Wanneer ik zie hoe dit effect heeft op mijn medecursist, het ontspannen gezicht, de diepe ademhaling en het loslaten van al dat niet meer dient, besef ik opnieuw hoe bijzonder dit is. En tegelijk vind ik het raar dat we dit bijzonder vinden terwijl het eigelijk als heel normaal gezien zou moeten worden.

Het is tevens een reminder aan hoe krachtig energie kan zijn en hoe zelfs de kleinste gebaren grote impact kunnen hebben op iemands welzijn.

Wat deze lessen voor mij zo waardevol maakt, is niet alleen de praktische kennis die ik opdoe, maar vooral de ruimte om te mogen ontdekken, te voelen en te groeien. Iedere les voelt als een stap dichter bij wat ik kan betekenen, voor mijzelf maar zeker ook voor een ander. Iedere les en iedere huiswerkopdracht verwonder ik mij weer met wat mogelijk is en wat ik kan. En mijn nieuwsgierige aard werkt nu heerlijk in mijn voordeel.

Zoals ik al zei is deze cursus zoveel meer dan het aanleren van een vaardigheid. Het is een ervaring die me helpt groeien, die me leert om niet alleen te zien, maar ook te voelen. Het is een reis die me steeds opnieuw in verbinding brengt, met mezelf, met anderen, en met de oneindige wereld van energie. En dit is pas les vier. Wat een avontuur.