Even opladen dus…

Posted on by

Na weken van hard werken op meerdere projecten en op meerdere fronten is de rek er een beetje uit. Steeds maar klaar staan, opletten, ballen hoog houden en verantwoordelijk zijn. Ik voel mij moe, sta kort voor de kar en tot overmaat van ramp slaap ik ook niet al te best. Ik weet dat aan alles een einde komt. Voor een van de projecten is er al licht aan het einde van de tunnel. En het andere is recentelijk afgesloten met een examen. Hoop doet leven!! Samen met het zonnetje dat zich ook weer eens laat zien, brengt mij dat in een iets betere stemming. 

Ik laat mij net voor lunchtijd in een tuinstoel zakken. Meerdere buren zijn ook onder hun steen vandaan gekropen en allemaal zijn ze bezig met het poetsen en boenen van de tuinmeubels, de stenen, de schutting of de klikko bakken. Ik doe alsof ik ze niet hoor en laaf mijzelf aan wat zonlicht. 

Het zonnetje voelt heerlijk op mijn gezicht. Ik sluit mijn ogen en ontspan. Mijn ademhaling word steeds iets dieper en gelijkmatiger. Voor ik het weet voel ik mij wegdrijven naar dromenland. Ik heb nog net het besef tijd om dat niet te laten gebeuren. Ik slaap anders komende nacht weer zo verrekte slecht en ik heb mijn gezicht niet ingesmeerd met factor “veel”. Snel ga ik verzitten om wakker te blijven. 

Na een half uur schuiven de eerste wolken voor de zon. De wind neemt toe en de eerste donkere wolken zie ik verschijnen. Ik was nog helemaal niet toe om alweer naar binnen te gaan. Sterker nog, de rest van mijn lichaam wil ook warmte en ontspanning. Hoewel het goed is om nu uit het directe zonlicht te stappen, loop ik wel in een streep door naar boven en zet de sauna aan. Waarom ook niet denk ik bij mijzelf. 

Als de sauna op temperatuur ik schuif ik naar binnen. Het is alsof mijn lichaam gewacht heeft op dit moment. Ik voel mijzelf instant ontspannen nog voor ik goed en wel zit. Ik maak een lichaamsscan en begin bovenaan. Daar stuit ik direct al op twee vastzittende schouders. De figuurlijke last die ik al even meedraag. Ik visualiseer dat de hitte de klompen bevroren spieren laat ontdooien en dat de last als sneeuw voor de zon smelt. Ik draai met mijn schouders om de doorbloeding verder op gang te brengen. 

Op deze manier ga ik heel mijn lichaam af. Als ik bij mijn voeten aangekomen ben kijk ik met één oog naar de klok. Ik heb ongeveer 30 minuten in deze meditatieve toestand gezeten. Inmiddels is het zweet mij ook aardig uitgebroken. In één woord: Heerlijk!! De laatste keer dat ik dit zo voelde was tijdens de wintersport. Ik zeg het vaker zegen mijzelf maar ik zou hier dus een wekelijks relaxmoment van moeten maken. Gewoon omdat ik het verdien!

Na ongeveer 45 minuten me-time sluit ik boven af om na een verkwikkende douche mij weer heel wat beter te voelen. Je kunt doorgaan en doorgaan. Maar mijn lichaam had al lang besloten dat het tijd was een stapje terug te doen. En wat een beetje relaxen en zweten daaraan kan bijdragen…

Het einde, dat begint…

Posted on by

Ik zit alleen aan de grote tafel. Zo’n tafel waar je met gemak met tien man aan kunt zitten. Maar nu is het stil. De helft van de groep is er even tussenuit en de rest zit verspreid over de behandelkamers. Heel even heb ik de wachtruimte voor mezelf. Dat voelt als een cadeautje.

Het was een intens weekend. Gisteren doken we met z’n allen het theorie-examen in. Vandaag stond het praktijkexamen op het programma. De eerste groep was vanmorgen aan de beurt, ik mocht begin van de middag. En nu… is de rest bezig.

Spannend was het zeker. Maar ook echt leuk. Een behandeling geven aan iemand die je nog nooit hebt gezien. Eerst het voorgesprek, dan samen landen in een meditatie, gevolgd door een behandeling die je helemaal afstemt op wat diegene nodig heeft. En daarna het nagesprek. Alles kwam zo mooi samen.

Nu zit ik hier. Even terug bij mezelf. Even landen na weken van leren, oefenen en doorgaan. Want hoe leuk het ook is, die onderhuidse spanning tikt door. Die vraagt energie, meer dan je soms doorhebt. Ik voel me moe. Maar ook voldaan. En ergens toch ook een beetje verdrietig. Want dit is waarschijnlijk de laatste dag dat we elkaar in deze samenstelling (voorlopig) zien.

Een jaar geleden begon dit avontuur. Met een groep onbekenden stapte ik erin. Zonder precies te weten waar het me zou brengen. En eerlijk? Dat weet ik nog steeds niet helemaal. Maar wat ik wél weet, is dat mijn rugzak nu gevuld is. Met kennis, met ervaring, met vertrouwen. Met mensen om op terug te vallen. En een opleider waar ik altijd weer kan aankloppen als ik vastloop.

En ja, ik ga het missen. Elk weekend, elke module. Bij module drie dacht ik nog: Oh we hebben nog meer dan 9 maanden. En nu zijn we hier. Alles doorlopen, alles afgerond. Nou ja… bijna alles. Er wacht nog één module aan het einde van het jaar. En wie weet kruisen onze paden zich daarna weer, in een andere vorm, tijdens een nieuwe verdieping. Want er is nog zoveel leuks en moois te leren en te delen. Maar voor nu is het even stil.

Links hoor ik een klankschaalsessie. De trillingen dragen door de ruimte en ik merk dat ik er vanzelf op meedein. Vanuit een andere kamer klinkt zachte meditatiemuziek. En ik zit hier, ergens tussen alles in.

Ik weet nog niet of ik geslaagd ben. Maar wat ik wél weet, is dat de behandeling die ik gaf klopte. Op het moment dat ik begon, viel de spanning van me af. Ik vergat dat het een examen was. Vergat de camera die onzichtbaar meekeek. Ik kon er gewoon zijn. In het contact. In de energie die tussen ons ontstond. En toen zij na afloop vertelde wat ze had ervaren, was dat voor mij de mooiste bevestiging op dat moment.

Misschien is dat wel waar het echt om draait. Niet het papiertje. Niet de beoordeling. Maar dat ene moment waarop alles samenkomt. Waarin je voelt: dit klopt. Dit ben ik. Dit is wat ik mag doen!

Ruim 2 uur later is iedereen weer terug. We worden in het leslokaal verwacht en samen met vrienden en familie krijgen we, naast mooie anekdotes, te horen dat we allemaal zijn geslaagd. 

Herstel vraagt geen kracht, maar dosering…

Posted on by

Ik krijg de vraag of Reiki kan helpen bij haar pony. Het dier is mij niet onbekend, aan het einde van vorig jaar heb ik een week voor haar mogen zorgen. Toen was ze ook een zorgenkindje, maar niet zo kwetsbaar als de afgelopen weken. Inmiddels gaat het beter dan tijdens de hevigste fase van de hoefbevangenheid, maar ze heeft nog duidelijk last.

Een energetische behandeling vervangt nooit medische zorg, maar kan het lichaam wel ondersteunen in het herstelproces door spanning te verminderen. Zeker bij een pony die pijn, stress en medicatie heeft doorgemaakt, is het belangrijk het systeem niet te overspoelen maar rustig te begeleiden.

Een lichaam dat langere tijd pijn of spanning heeft ervaren, blijft vaak in een verhoogde staat van alertheid. Dat zie je terug in houding, ademhaling en gedrag. Te veel energie in één keer kan dan juist onrust geven. Vergelijk het met een plant die lange tijd te weinig water heeft gehad: geef je ineens een volle emmer, dan kan de aarde het niet opnemen. Door beetje bij beetje water te geven, kan de plant zich herstellen en weer kracht opbouwen.

Die avond ga ik naar stal. Ik word bijgepraat: hoe ze loopt, hoe haar gedrag is, wat er al gedaan is. De medicatie wordt nu afgebouwd en dat lijkt haar zelfs wat lucht te geven. Juist in deze fase is het belangrijk om rustig te starten. Het lichaam is opnieuw aan het leren zelf te reguleren zonder ondersteuning van buitenaf. Een zachte, korte behandeling helpt het systeem herinneren hoe ontspanning voelt, zonder het te overspoelen.

Ik loop de paddock in en maak contact met haar. Eerst denkt ze nog dat ik met snoepjes kom, helaas. Ze moet het doen met de energie die ik meebreng. Ik grond mezelf, maak verbinding en zet ons samen in een beschermende bubbel van rust. Ik nodig haar uit te ontspannen en begin voorzichtig bij haar hals. Dat vindt ze prettig. Haar blik verzacht, haar hoofd zakt iets. Ik volg haar tempo.

Wanneer ik lager richting borstgebied ga, verstrakt ze en loopt weg. Dat is waardevolle informatie: haar systeem geeft een grens aan. Dus laat ik los. Geen forceren. Ik maak op afstand weer contact en nodig haar opnieuw uit. Elke keer als het te veel wordt, pauzeer ik. Zo krijgt haar lichaam de kans om te verwerken wat er aangeraakt wordt. Dat is regulatie. Dat is herstel.

Na nog geen vijftien minuten rond ik af. Als ik haar halster afdoe, zoekt ze met haar hoofd nog één keer mijn hand. Wanneer het genoeg is, stapt ze achteruit en schudt zich helemaal uit. Ze loopt naar een hoek van de paddock, gaapt meerdere keren, likt haar lippen… en zakt bijna in slaap. Ik zie ontspanning, ontlading en regulatie.

De volgende dag krijg ik een berichtje dat me laat glimlachen: na dagen van ontzien durfde ze haar achterbeen weer in rust te zetten. Of dat door de behandeling komt of door het natuurlijke verloop van haar herstel, dat weet je nooit precies. Maar zulke kleine signalen laten wel zien dat er ruimte ontstaat om spanning los te laten en weer zelf te reguleren.

Dat is waar ik met deze behandeling op heb gewerkt: niet duwen of forceren, maar het systeem ondersteunen zodat herstel van binnenuit op gang kan komen. Dat hoeft niet groot of lang te zijn, als het maar in het juiste tempo gebeurt. Juist in die ogenschijnlijk kleine veranderingen begint het echte verschil.

De berg fluistert: “Ga spelen jij!”

Posted on by

“Oooh het sneeuwt!” roep ik als ik ’s morgens de gordijnen en tegelijk het raam open doe. Dikke vlokken dwarrelen op topspeed uit de hemel en voelen koud aan op mijn hand. Aan het dikke pak dat de bomen siert is te zien dat het al even aan de gang is. Tijdens het ontbijt zitten we met onze vertrouwde groep aan tafel bij het raam. Al die jaren dat we hier komen heeft het nog nooit zo hard gesneeuwd als nu. Het is prachtig! 

De rij bij de gondel wordt alleen gesierd door de medewerker. Er is verder niemand. Of we zijn vroeg, of niemand wil met dit weer de berg op. Onze groep heeft zich inmiddels ook opgesplitst. Eén is alvast de berg op. Twee komen wat later en wij gaan met zijn drieën naar boven. Halverwege begint het flink te waaien. De gondel wiegt heen en weer. Ik voel er niks voor om helemaal naar boven te gaan en weggeblazen te worden. Dus zeg ik de heren gedag en stap er bij het middenstation uit. 

Ik ben helemaal alleen. Het witte tapijt ligt onaangeroerd voor me. Bijna heilig. Even twijfel ik. Het ziet er zo mooi uit. Toch klik ik mijn bindingen vast. Sommige stiltes vragen om chaos.

Boven mij hoor ik een plotseling kabaal. Als ik mij omdraai zie ik een aantal skileraren zonder klasje. De een na de ander maakt een sprong over een hobbel ergens halverwege de berg. Onder luid gejuich van de rest. Groot gelijk hebben ze. De berg heeft er nog nooit zo prachtig bij gelegen als nu. Als ze voorbij zijn daalt de stilte weer neer en ze hebben nog een stukje berg onaangeroerd voor mij achter gelaten. 

De sneeuw komt nog steeds met prachtige dikke vlokken uit de hemel. Maar ik heb er totaal geen last van. Nog nooit eerder heb ik door zoveel verse sneeuw geboard. Zo moet dat dus voelen als je off-piste gaat op stukken ongerepte berg. Mijn onderbenen verdwijnen in de sneeuw en ik weet even niet hoe ik moet sturen. Oké, zo voelt het dus voor iemand die nooit van de gebaande paden afwijkt. De ervaren offpiste-boarder haalt zijn neus op voor dit pak sneeuw. 

Ik merk dat ik even mijn balans moet zoeken. Maar het lukt om grip te krijgen. Voor ik het weet drijf ik op de sneeuw. Mijn board zakt niet meer weg maar tilt me op. Alsof de berg deelt in mijn plezier en besluit me even te dragen in plaats van te testen. Ik surf op de sneeuw, een ander woord heb ik er niet voor. Ik maak grote bochten, kleine bochten. Versnel hier en rem daar. Ik laat een heel spoor (aan vernieling van sneeuw) achter mij. Ik heb de afdaling bijna helemaal voor mij alleen en geniet met volle teugen.  

Halverwege word ik weer ingehaald door de twee heren. Ik merk pas dat ik de hele rit met een brede grijns van de berg afgekomen ben nadat ik hen probeer te groeten en de kramp niet in mijn voeten maar in mijn kaken voel. 

Grappig hoe dezelfde sneeuw in Nederland voelt als last met files, natte sokken en kou. Maar hier voelt het als een cadeau en is het dubbelop genieten. 

Van oh… naar WOW…

Posted on by

Mijn snowboard en ik gaan al bijna 14 jaar samen van de berg. Ik ben daarom ook een beetje gehecht geraakt aan mijn gekleurde plank. Het is dit board waarmee ik ieder jaar iets leer, iets harder ga of een grens verleg. Hetzelfde board waarmee ik ook een paar flinke klappen en schuivers maakte. Na het tweede jaar was er al zo’n grote hap uit mijn board dat ik dacht er niet veel langer mee te kunnen doen. Na het 3e jaar zag ik dat zelfs de staalkant op één punt wat vervormd was geraakt. Een paar jaar verder zat er een flinke kras in het belag. Blijkbaar was ik over een paar dennenappels of stenen geroetsjt. Ieder jaar nam ik me voor het volgende seizoen naar een nieuwe te gaan kijken. Maar ach, ik kwam er nog steeds mee van de berg. 

Het is nog een paar weken tot aan de vakantie en ik besluit alvast mijn board te gaan waxen. Maar tot mijn verdriet zie ik dat nu ook de bovenlaag aan het loslaten is. Misschien, heel misschien wordt het nu toch tijd om eens voor een ander board te gaan kijken. Diezelfde week gaan we naar de winkel. Ondanks de drukte is er een medewerker die mij wil helpen. Hij laat verschillende modellen zien. Legt de voors en tegens uit. Ik heb heel mijn leven op een flexibel beginnersboard gestaan. Weet ik veel wat het verschil is tussen de flexibiliteit van een 3 en een 8. Ook daar helpt hij mij mee en demonstreert verschillende modellen. 

Na een halve ochtend daar te hebben doorgebracht ga ik met een rib minder, maar wel met een nieuw snowboard richting huis. Dit board is heel wat minder kleurrijk maar wel een upgrade van wat ik had. De heren vinden hem heel sjiek, ik vind hem een beetje saai. De week erna voorzie ik mijn board van een verse laag wax en schroef mijn bindingen alvast onder. Ik ben er helemaal klaar voor. 

Zondagochtend, we staan met de groep boven aan de berg. Terwijl de andere boarders hun bindingen nog aan het vastgespen zijn klik ik mijn schoenen in mijn bindingen en ga alvast van start. De vuurdoop voor mijn nieuwe set. Ik wankel de eerste paar bochten even. Hervind mijn evenwicht en dan ga ik. Saai snowboard zei ik eerder? Wow, het stukje hout maakt alles goed. Wat heerlijk om het verschil tussen mijn oude en nieuwe board zo duidelijk te kunnen voelen.

Nee, mijn snelheid is nog steeds niet te vergelijken met de heren. Progressie maak ik wel, ook deze week weer. Stiekem zal de wintersportweek in de kerstvakantie hier ook aan bijgedragen hebben. Toch is het dit setje, met mijn step-on bindingen en mijn nieuwe board dat ervoor zorgt dat ik nog meer geniet van (bijna) iedere afdaling. En dat de hele week lang.

Mijn oude board heeft mij jaren lang van de berg afgesjouwd. Dit board gaat mij verder brengen.

Waar mijn gedachten uitwaaien…

Posted on by

Terwijl de dag langzaam aan mij voorbij trekt zit ik gebogen over mijn huiswerk. Ik maak aantekeningen, lees het een en ander terug. Ik bekijk wat filmpjes uit voorgaande lessen. Zoek wat op online en test mijn kennis aan de hand van voorgaande casussen. De zon laat zich ondertussen ook geregeld zien. Maar meer dan even een frisse neus halen in de tuin gun ik mijzelf niet. Na het avondeten heb ik toch genoeg van het binnen zitten. Mijn lichaam schreeuwt bijna om frisse lucht en beweging. Ik kleed mij om voor een donker rondje door de wijk.

Het is lekker fris buiten. 3 graden maar met een gevoelstemperatuur van -5. Gelukkig is het droog en ondanks de aangekondigde oostenwind is het nu windstil. Ik ben bijna gekleed als een eskimo met een lange, warme jas met capuchon, sjaal en handschoenen. Terwijl ik mijn wandeling start spits ik mijn oren of ik iemand hoor. Ik wil mensen graag vertrouwen, daarnaast loop ik door de woonwijk. Maar er gebeuren tegenwoordig zoveel gekke dingen dat ik graag op voorhand weet wie waar loopt, of waar ik iemand kan verwachten. 

Ondertussen stap ik lekker door. Mijn gedachten dwalen af naar de afgelopen maanden. In maart 2025 ben ik mijn opleiding begonnen. We zijn aWlweer bijna een jaar verder. Nog even en ik mag examen doen. Er zijn heel veel onderwerpen voorbij gekomen waarmee ik ook echt aan de slag mocht gaan. Sommige maakten mij heel enthousiast en voelde aan alsof ik nooit anders gedaan heb.

Ik ben nog geen 15 minuten van huis en heb het nu al warm. Mijn handschoenen doe ik uit en mijn capuchon gaat af. Het voelt heerlijk om de koude lucht langs mijn gezicht te voelen strijken. Ik kan een glimlach niet onderdrukken als ik denk aan de module klankschaal healing. In de ochtend mochten we zelf ervaren hoe het is om in een bad van klanken en geluiden weg te mogen zakken. In de middag voelden we ons als kinderen in een snoepwinkel met al die klankschalen, (oceaan)drums, de grote gong en rainsticks waarmee we zelf aan de slag mochten. Het eerste uur was een complete chaos, waarbij iedereen van alles aan het uitproberen was. Trilling en frequentie doet heel veel met je. Deze module verdient het om nader onderzocht te worden.

Online is er een hoop te verkrijgen. Maar liever ga ik eens langs bij een winkel. Dan kan ik horen en voelen voor ik tot een aankoop overga. De weg heeft mij op een kruispunt gebracht. Ik kan links voor een grotere ronde, rechts om direct naar huis te gaan of rechtdoor om er nog wat meters aan vast te plakken. Ik kies voor de gulden middenweg en ga rechtdoor. Mijn gedachten gaan naar mijn werkkamer, die nu dienst doet als kantoor, sportkamer en zo nu en dan behandelkamer voor het geven van Reiki, energetische behandelingen en massages. Echt heel ideaal is dit niet. Ik zou eigenlijk een garage of groot tuinhuis moeten hebben dat ik om kan bouwen tot praktijk. 

De voordeur doemt alweer op. Mijn heerlijke wandeling is ten einde. Mijn hoofd is lekker fris en leeg. Ik besluit mij nu niet druk te maken over mijn werkkamer of klankschalen. Laat ik eerst mijn examen maar eens halen en dan verder denken of en hoe ik dit vorm ga geven. 

Wandelen

Bad hairday…

Posted on by

Het is lang geleden dat ik een bad hairday heb gehad. Maar daar lijkt vandaag een einde aan te zijn gekomen. Het wil niet lekker blijven zitten. De krul is eruit en het valt echt heel raar. Na nog eens 10 minuten klooien met de föhn en vervolgens een staart die niet blijft zitten ben ik er helemaal klaar mee. Ik frommel het in een knotje bovenop mijn hoofd. Waar doe ik de moeite voor? We zijn maar met twee man op kantoor en er staan geen meetings gepland. 

Als ik had geweten dat ik direct bij binnenkomst zou worden aangesproken, had ik misschien iets beter mijn best gedaan. Want dat is wat er gebeurde toen ik twee passen binnen het pand had gezet. Of er iemand even bij de receptie wil komen zitten tijdens lunchtijd. Dan kan ze zich met het lunchbuffet bezighouden zonder steeds heen en weer te rennen. Ze zijn drastisch onderbezet, maar hebben wel heel de dag cursussen en examens gepland staan.

Ik verschuif mijn eigen afspraak en mijn collega is zo lief om te wachten met haar pauze tot ik weer terug ben. Rond 12.30 uur verruil ik mijn werkplek voor de receptie. Ik herschik nog even snel mijn knot op mijn hoofd en sleep vervolgens laptop, telefoon en schrijfblok mee in de hoop ondertussen toch wat werk te kunnen verzetten. Maar aan telefoneren kom ik helemaal niet toe. Het is een kakofonie aan geluiden, zowel van binnenkomende kandidaten als van uitgaande cursisten. Om van de gezellige bedrijvigheid uit het restaurant nog maar niet te spreken. Gelukkig is het in mijn eigen toko niet heel druk en kan m’n collega het even alleen af. Ik wissel de mailbox met de receptie af. En hoop dat m’n bad hairday gezien wordt als de start van een nieuwe trend, ofzo…

Al snel komen de eerste kandidaten druppelsgewijs binnen. Het gros van de deelnemers spreekt geen Nederlands. In het Engels vraag ik waar ze voor komen, hun naam, of ze de benodigde documenten en legitimatie bij zich hebben. Maak vervolgens nog een babbeltje en grapje om ze daarna naar het restaurant te verwijzen waar ze kunnen wachten tot ze aan de beurt zijn.

Ik maak kennis met een Hongaar en een Portugees. De postbode die langskomt met een vracht aan pakketjes. Een aantal Ieren, een Duitser en een Chinese Rus. Die laatste is het opmerkelijkst. Bij binnenkomst spreekt hij mij aan in een voor mij compleet onbekende taal. Het klinkt niet Chinees maar ook niet Russisch. Ik probeer in het Engels te vragen waar hij voor komt, ga dan over op Duits en daarna heel voorzichtig in het Nederlands. Hij overhandigt mij schouderophalend zijn paspoort. Hier kan ik gelukkig wel iets mee. Ik rammel zijn gegevens door het systeem en de beste man komt voor een examen. Ik wijs hem de weg naar de wachtruimte en de koffiecorner. Dankbaar neemt hij zijn paspoort weer in ontvangst en een beetje zenuwachtig maar met een glimlach vervolgt hij zijn weg. 

Na 45 minuten is de dame van de receptie ook aardig bij met haar tweede taak, het opruimen en ordenen van het restaurant. Ze geeft aan dat ze het nu weer alleen red en bedankt mij hartelijk voor mijn hulp. Ach zo helpen we elkaar, zelfs als je kapsel eens niet goed zit…

Als loslaten geen afscheid blijkt…

Posted on by

Met mijn handen in mijn zakken loop ik een rondje door de paddock. De meeste paarden staan nog op de wei. Het is ergens halverwege oktober, het weer is zacht voor de tijd van het jaar. Ik ben vandaag niet hier om te helpen of om een paardje te verzorgen. Na veel wikken en wegen heb ik besloten om de sleutels van stal in te leveren. Nu mijn vriendin met haar paard verhuisd is heb ik niet echt meer een reden om hier nog te zijn. 

Toen ik van huis wegreed voelde het als de juiste beslissing. Ik was er zo zeker van. Mijn paardenleven is al even gestopt en ik heb met hulp van mijn lieve stalgenoten langzaam mogen afbouwen. Maar nu ik hier loop raakt het mij toch. Dit stukje grond, getransformeerd tot een waar paardenparadijs, ingebouwd tussen de dijk en de polder, is een aantal jaar mijn tweede huis geweest. Uren heb ik er doorgebracht. Soms was ik hier zelfs twee per dag. Hoewel dat laatste dan vaak was om Poownie van extra voer of medicatie te voorzien, maar dat terzijde.

Met toch wel een brok in mijn keel hang ik plechtig mijn sleutel in het kastje. Het is mooi geweest. Ik ga mijn tijd vast weer opvullen met andere hobby’s en bezigheden. Ik app de stalbaas alvast om te bedanken en aan te geven waar de sleutel hangt. Nog voor ik thuis ben heb ik al een berichtje terug…

En zo sta ik nu, inmiddels december, opnieuw op stal. Aan mijn sleutelbos hangt weer een stalsleutel, oud en vertrouwd, en naast me staat haar paard. Het baasje is een paar dagen weg en in die tijd mag ik voor haar zorgen. Ook dit paardje is, net als Poownie, niet meer helemaal fit. Er mankeert van alles, en toch staat ze er nog, eigenwijs en wonderbaarlijk aanwezig. Een paar dagen van huis zijn en je dier achterlaten kan onrust geven. Juist dan is het fijn om te weten dat iemand de dagelijkse zorg overneemt. Iemand die begrijpt hoe groot die zorg kan zijn.

Op dag drie word ik begroet door een luide hinnik. En dat terwijl ze in het verleden niet veel van mij en/of Poownie moest hebben. We werden in haar omgeving geduld. Ik denk dat we te druk voor haar waren, of misschien wel te min. Poownie was immers een ruin en ik hoorde bij hem. Maar daar heeft ze nu totaal geen boodschap aan. Ik hoef niet eens moeite te doen om haar te halen. Braaf loopt ze mee, ondergaat het hele ABC-zorgplan om daarna een stuk te gaan wandelen. Lekker de polder in. 

Met haar oren naar voren en af en toe een drafpas laat ze mij vol trots, een ander woord heb ik er niet voor, de omgeving zien. Alsof ik een toerist ben die hier nog nooit geweest is. Af en toe gaat zelfs de motor even aan en draaft ze voor mij uit. Ze heeft er zin in. En jeetje, zelfs ik heb dit gemist. We wandelen in het donker en worden belicht door de maan en de sterren en onze eigen kerstboomverlichting inclusief zoeklicht op haar en mijn hoofd, zodat ze ons zelfs vanaf Mars kunnen zien gaan.

Het is droog maar wel wintersfris. Veel later dan anders kom ik thuis. Ja, de komende dagen gaan wij ons nog prima vermaken. 

Een witte kerst voor ons…

Posted on by

Het was tijdens onze zomervakantie dat we heel enthousiast, maar iets te impulsief, een kamer boekten voor de kerstvakantie. We zaten daar zo heerlijk; het uitzicht op de toen nog groene berg was prachtig. De mensen daar waren ontzettend vriendelijk en het eten was fantastisch. “Ik heb nog een kamer vrij, zal ik hem voor je reserveren?” vroeg de eigenaresse met een glimlach. En daar zeiden we geen nee tegen.

Een andere hotelgast vertelde dat het tijdens de kerst altijd megadruk is. Je kunt over de hoofden lopen en op de skipiste heerst chaos. Met dat in ons achterhoofd laten we de reservering toch staan. Of het waar is, zouden we snel genoeg ontdekken.

En dus zitten we in de eerste week van de kerstvakantie in hetzelfde hotel, met uitzicht op een nu witte berg, tussen mensen die nog steeds even vriendelijk zijn en met eten dat nog steeds fantastisch smaakt. Het is nog even spannend of we überhaupt wel kunnen skiën, aangezien de laatste sneeuw ergens in november gevallen was. De drukte valt bij aankomst vooralsnog mee. De auto parkeren we bijna naast het hotel.

De aller vriendelijkste receptioniste ziet ons om 07.30 uur ’s ochtends aankomen en overhandigt ons direct een sleutel van de kamer. Wauw, dit hadden we in de zomervakantie ook al zo ervaren. “Jullie kamer is al klaar en het ontbijt staat op jullie te wachten!” Na een lange reis is er niets zo heerlijk als aanschuiven bij het ontbijt en daarna direct je kamer in kunnen. Nadat de koffers zijn uitgepakt, is het eerste wat we doen een paar uur bijslapen. Maar al snel worden we wakker van schaterlach, gejoel en skigeluiden. Ik open de balkondeur en kijk uit op een kinderklas die al glijdend en skiënd naar beneden komt.

Op dag één doen we eigenlijk niet zo veel. Normaal zouden we spullen wegbrengen naar de piste en inkopen doen voor de après-ski. Maar we zitten al aan de piste en we zijn dit keer maar met z’n tweetjes. Toch rijden we in de middag naar het dorp, bezoeken de bekende winkels, gaan ’s middags langs bij ons stamcafé voor een stuk taart met koffie en halen alvast de skipassen.

In het hotel heerst een gezellige bedrijvigheid en alleen tijdens het diner, wanneer het restaurant geopend is, zit alles vol. Ik vraag me af wanneer de chaos echt begint.

Die blijft uit. Geen chaos, geen drukte. We worden getrakteerd op een paar heerlijke, zonovergoten dagen met witte pistes en na dag drie zelfs verse sneeuw. De omgeving ziet er direct sprookjesachtig uit. Het is een magische week. Soms hebben we afdalingen helemaal voor ons alleen. Gondels en liften waar niemand staat te wachten. De langste wachtrij was welgeteld drie minuten. In de restaurants worden we met alle egards bediend.

Dit jaar vierden wij geen kerst thuis, met een boom, cadeautjes en je druk maken over welke gerechten er klaargemaakt moeten worden. We zaten in Oostenrijk, lieten ons verwennen en in de watten leggen. De eerste kerstdag was dan ook echt fantastisch en een cadeautje aan onszelf. We weten nu dat de echte drukte pas in de tweede week losbarst, met oud en nieuw. Goed om te weten, wanneer we nog eens een kerst-ontsnappingsweek willen inlassen.

Eerste kerstdag 2025

Dit jaar maakte mij…

Posted on by

2025… wat een jaar.
Dit keer geen grootse entree, maar fases die stukje bij beetje aan me draaiden, tot ik ineens merkte: ik ben veranderd, in de beste zin van het woord. Het gebeurde niet in één keer. Het was een subtiele verschuiving, maar wel op álle vlakken. Ik voelde het in mijn werk, mijn opleiding tot energetisch coach, mijn (oefen)sessies, mijn eigen groei. Soms ging het soepel, soms stuiterend, alsof een les zich nét iets te graag wilde laten zien. Maar achteraf bleek alles precies in lijn te liggen met wie ik ben en waar ik naartoe beweeg. Met wat ik mocht loslaten en waar ik in mocht groeien.

Dit jaar heeft me verrast, uitgedaagd, wakker geschud, maar vooral: verdiept. In mezelf, in mijn werk, in mijn energetische gevoeligheid, eigenlijk op alle fronten. En als ik terugkijk, zie ik geen lijstje met gebeurtenissen… ik zie lagen. Lagen die zijn losgelaten, geopend, aangeraakt, geheeld.

En nu, aan het einde van dit jaar, voel ik vooral één ding: dankbaarheid. Voor de magie, de onverwachte wendingen, de mensen die op mijn pad kwamen én de stukken die me stevig aan het werk hebben gezet. Ik heb gelachen, gevloekt, gehuild, doorgezet, afgestemd, losgelaten en vooral… gekozen. Voor mezelf. Voor mijn eigen pad. Voor mijn manier van werken, zelfs als die anders is dan hoe het “hoort”.

Als ik terugkijk op dit jaar, zie ik niet alleen wat ik heb gedaan, maar vooral wie ik ben geworden: steviger, zachter, helderder. En ergens voel ik… dit is nog maar het begin. Voor nu las ik een korte blog-winterstop in en ga ik de rest van het jaar heerlijk genieten van dit gevoel en van alles wat nog komt.

Dank aan iedereen die hier meeleest en extra dank aan iedereen die de moeite neemt om een reactie achter te laten. Jullie zijn goud waard!!

Ik wens je een heerlijke, zachte en liefdevolle decembermaand. Tot in 2026…

Op koers in mijn leven...