Een weekend van culinaire zelfdestructie…

Posted on by

Al maanden lang gaat het zo goed. Ik loop op mijn werk langs de koekjestrommel alsof het een decorstuk is. Ik eet braaf mijn zelf meegebrachte lunch, drink genoeg water om een kleine vijver te vullen en blijf ver weg van snoep, chips en chocola. Het gaat me verrassend makkelijk af. Ik ben trots op mezelf. Sporten of bewegen schiet er compleet bij in, maar omdat de rest zo soepel loopt, vind ik dat helemaal prima. Je kunt tenslotte niet álles tegelijk doen, toch?

Tot deze week. Ik doe even snel boodschappen, omdat de Griekse yoghurt op is en Draak niet bepaald enthousiast wordt van de laatste zielige wortel en courgette die nog in de groentela liggen. Hij heeft inmiddels een reputatie opgebouwd als kieskeurige groenteneter, dus ik vind dat ik hem iets beters moet aanbieden. Maar zodra ik thuis mijn boodschappen uitpak, ligt daar ineens… een reep chocolade. En daarnaast een zakje chocorozijnen.

Ik heb geen enkel bewust moment waarin ik ze in mijn mandje leg. Het enige wat ik wél weet, is dat ik ze thuis in mijn handen heb. Oké, rozijnen zijn een soort van gezond. Dat telt toch? Draak kijkt me aan met een blik die zegt: “Waarom jij wel chocorozijnen en ik geen extra fruit?” Ik voel me betrapt door een vogel. Dat zegt genoeg. Laten we het een zwak moment noemen. Maar natuurlijk blijft het niet bij dat ene zwakke moment. Dat zou te makkelijk zijn.

De volgende dag doen vriendlief en ik samen boodschappen. Eenmaal thuis sta ik meerdere zakken chips in de kast te schuiven. “Natuurlijk hoeven die niet open,” zeg ik nog tegen mezelf. Hahaha. Ja. Tuurlijk. Er verdwijnen tompoezen in de koelkast. En zag ik nou net een doos ijsjes de vriezer in glijden? Ik had niet eens door dat ze in het karretje lagen. Mijn onderbewuste en ik zitten duidelijk niet op een lijn deze week.

Dan komt het weekend. Ik begin de dag met croissantjes met kaas en jam. ’s Avonds halen we heel ordinair een patatje met snacks. En op zondag besluiten we pannenkoeken te bakken. Tussendoor eet ik alles wat los en vast zit. Als het niet beweegt, is het niet veilig. Zelfs dingen die ik normaal niet eens lekker vind, lijken ineens een soort magnetische aantrekkingskracht te hebben. Alsof mijn lichaam zegt: “We slaan even alles op joh, je weet maar nooit.”

Ergens tussendoor probeer ik mezelf nog wijs te maken dat ik “gewoon even wat extra energie nodig heb”. Maar voor wat? Geen idee, want sporten doe ik al even niet. Voor het leven, waarschijnlijk. En nu zit ik hier. Met een lege zak chips, een half schuldgevoel en een vogel die me aankijkt alsof ik moreel gefaald heb. Echt, dit had nooit zo mogen gebeuren. Echt niet! Maar op de een of andere manier móést het gewoon. Het zal de maanstand wel zijn. Of de wisseling van sterrenbeeld. Of de zomer die ineens doorbreekt en mijn discipline laat smelten als een ijsje in de zon. Misschien was Mercurius wel retrograde. Misschien was ík retrograde. Ik heb geen idee waar deze inzinking vandaan is gekomen. Maar ik beloof mezelf beterschap. Echt waar. Het lekkers is nu op… en dat helpt natuurlijk ook enorm. Tijd om weer normaal te doen. Tot de volgende maanstand, dan.

Onze gezamenlijke groei…

Posted on by

Soms heb je niet in de gaten hoe snel een jaar voorbijgaat. Je leeft je leven, er gebeurt van alles tussendoor, en ineens is er meer dan een jaar verstreken. Dat besef komt bij mij binnen wanneer ik met mijn zusje praat over waar we vandaan komen en waar we nu staan. “Weet je nog,” zegt ze “toen je zei dat je proefkonijnen nodig had?”

In 2025 begint voor mij een nieuwe reis. Mijn pad als energetisch therapeut is volop in ontwikkeling. Ik oefen, voel, en leer vertrouwen op intuïtie, dat onderbuikgevoel. En zonder dat ze precies weet waar ze aan begint, is mijn zusje één van de eersten die zegt: “Kom maar op, ik doe wel mee.”

Wat begint als oefenen, groeit al snel uit tot veel meer. Na iedere les kan ik weer los om de geleerde materie in praktijk te brengen. In de maanden die volgen doen we meerdere sessies. Iedere keer een laagje verder. Soms zacht, soms confronterend, en soms lijkt er aan de oppervlakte niet veel te gebeuren. Maar onder die oppervlakte gebeurt er juist ontzettend veel. Niet alleen bij haar, ook bij mij.

Zo’n beetje iedere module uit mijn opleiding doorlopen we samen. Reiki, chakra- en aurahealing, meditaties, gronding, ademhaling, werken met kleuren, symboliek en affirmaties. Beetje bij beetje worden blokkades zichtbaar. Ze krijgt inzichtelijk dat een terugkerend patroon om aandacht vraagt. Mijn zusje kan besluiten om het bij de oefensessies te laten, maar dat doet ze niet. Ze kiest ervoor om de confrontatie aan te gaan. Om te erkennen dat er stukken geheeld mogen worden. Dat vraagt moed. En eerlijkheid naar jezelf. Wat ik zo in haar bewonder, is dat ze dat ook echt doet. Niet alleen tijdens de sessies, maar juist daarna in haar eigen leven. Door te voelen, te kiezen en daadwerkelijk verandering toe te laten.

Tijdens de sessies merk ik ook hoe mijn manier van waarnemen steeds verder verfijnt. In eerste instantie zijn het lichamelijke signalen: warmte of kou, tintelingen, druk. Maar dat wordt gaandeweg aangevuld met zwaarte of juist meer ruimte op bepaalde plekken in het lichaam. Soms pik ik ook emoties, kleuren of innerlijke beelden op die zich aandienen. 

Je hoort men wel eens spreken over blokkades, energie dat afvloeit, stabiliteit. Het zijn manieren om waarnemingen te beschrijven. Of indrukken die geïnterpreteerd zijn. En die interpretaties zijn voor iedereen weer anders. Iemand voelt misschien dat er iets “kouds” wegstroomt, terwijl ik merk dat er ontspanning of beweging ontstaat. Het is zo mooi om te zien wat bijvoorbeeld een Reiki-behandeling** kan doen, meer rust, meer ruimte, beter slapen en meer stabiliteit in het dagelijks leven.

Net voor mijn examen doen we opnieuw een sessie. Het verschil met een jaar geleden is bijna tastbaar. Waar eerst onrust zat, voel ik nu stabiliteit. Waar toen blokkades zaten, is nu ruimte. De energie gaat niet meer over graven, maar over stabiliseren. Over afronden wat afgerond mag worden. Over het loslaten van oude overtuigingen en het afvoeren van wat niet meer nodig is.

Ik heb het al vaker gezegd: het voelt bijna magisch wanneer puzzelstukjes op hun plek vallen en het beeld ineens verandert. Maar het allermooiste is dat het ook echt anders voelt, in haar lichaam, in haar energie, in haar leven. En terwijl ik daar zit, besef ik dat dit niet alleen haar proces is. Het is óók mijn groei. Mijn vertrouwen. Mijn weg. En dat ik dankbaar ben dat ik dit samen met haar mag doen.

**Reiki en energetische behandelingen vervangen geen medische zorg. Ze vormen wél een zachte, waardevolle aanvulling die het lichaam ondersteunt in ontspanning en herstel. Bij klachten die al langer spelen is één sessie meestal niet genoeg, het lichaam werkt in zijn eigen tempo.

Ik eis fruitcompensatie…

Posted on by

Ze schuift mijn etensbak mijn getraliede villa in. Villa, ja. Zo noem ik het maar, want “kooi” klinkt zo… gevangenisachtig. Ik kijk naar de inhoud: een schamele verzameling brokken en wat groen spul dat eruitziet alsof het per ongeluk in mijn ontbijt is gevallen. Daarna loopt ze weg. “Ho, wacht eens even! Kom terug. Dit is toch niet… hallo?!” Ik roep. Hard. Met overtuiging. Met mijn ik-ben-een-Amazone-en-dit-is-onacceptabel-stem. Maar nee hoor. Geen reactie. Ze doet alsof ze doof is. Ik kijk beteuterd naar de bak. Is dit het? Groente. In de ochtend. Yuk.

Waar is mijn banaan? Mijn appel? Mijn reden om ’s ochtends op te staan? 
Prima, je wilt een spelletje spelen? Dat kan ik, als Amazone, als de beste. Ik doe alsof mijn ontbijt mij totaal niet interesseert. Loop nonchalant langs mijn bak en begin onderin mijn villa te scharrelen. Want een slimme Amazone bewaart natuurlijk altijd iets voor later. Voor dit soort… onvoorziene crisissituaties. 
Na intens speurwerk vind ik: een halve noot (score!), een verdwaalde pellet (waarschijnlijk al over de houdbaarheidsdatum) en een paar lege zaadhulsjes (bedankt verleden-ik, hier heb ik dus niks aan).

Top. Mijn maag knort. Mijn waardigheid brokkelt af. Ondertussen zit zij aan een smoothie met vers fruit. Vers fruit. Terwijl ik hier langzaam wegteer. Ik kijk haar aan met mijn zieligste blik. De blik die normaal gesproken deuren opent, harten smelt en extra snacks oplevert. Maar nee. Ze kijkt expres niet terug. Ze weet het. Ze weet dat ze me verraadt.

Voorzichtig inspecteer ik de bak nog eens. Ik tik tegen een brokje. Oké… toegegeven… deze brokjes zijn makkelijker te kraken dan die vierkante stenen die ik normaal kreeg. En… ruiken ze nou een beetje zoet? Ik kijk even om me heen (je weet maar nooit wie er kijkt) en neem nog een hap. En nog één. Oké. Niet slecht. Ik herhaal: niet slecht. Maar laten we niet overdrijven. We zijn hier geen fanclub begonnen. Wat die groente hier doet blijft een mysterie.

Dan vang ik iets op over een container uit Amerika die is teruggestuurd omdat de papieren niet klopten. Half Nederland zonder “Gorden Ramsay-brokken.” Drama. Paniek. Rampspoed. “Gordon Ramsay-brokken” is een andere benaming voor de Harrisons brokken uit een zakje. “Hij” is ze zo gaan noemen vanwege de prijs, want ze worden echt niet opgediend alsof ik in een 4** restaurant zit. Maar hé, ik at ze al jaren en het werkte prima. Daardoor mocht ik tenminste nog fruit. FRUIT. Weet je nog? Dat sappige, zoete, hemelse spul?

Ik kijk haar nog eens aan. Nog zieliger dit keer. Misschien smelt ze. Misschien denkt ze: “Ach, vooruit, een stukje banaan dan.” Maar nee. De nieuwe brokken bevatten namelijk meer suiker, dus ergens moet gecompenseerd worden. Weg banaan. Weg appel. Weg druif. Welkom courgette. Welkom broccoli. Yuk.

Maar ja… nu mijn brokken op zijn, moet ik toch iets. Met lange snavel knaag ik me door de groente heen. Het gaat niet van harte, maar het vult de krop. En dan te bedenken dat er in de kast nog drie kilo van dit spul ligt. 
Drie. Kilo!! Laten we met z’n allen hopen dat die container met mijn echte brokken dit keer wél zijn papieren op orde heeft. Want anders ga ik serieus overwegen om zelf naar Amerika te vliegen.

Wat zij me meegaf…

Posted on by

Voor mijn moeder waren beschermengelen, kristallen en “het onverklaarbare” onderdeel van het dagelijkse leven. Geen idee waar ze haar kennis vandaan haalden. Ze las geen boeken en internet hadden we niet. Op de radio luisterden we naar Het Zwarte Gat en namen als Jomanda, Uri Geller Rasti Rostelli en later Derek Ogilvie, waren bij ons thuis heel normaal. Misschien deels entertainment, misschien niet. Voor mij maakte dat als kind geen verschil. Haar fascinatie werd vanzelf de mijne.

Ik groeide op in een wereld waarin het paranormale een doodgewone zaak was. Ze liet me er zelfs mee spelen. Overdag bedenken wat ik ’s avonds wilde eten. Het voor me zien, bijna proeven… en het daarna “doorsturen”. En nee, niet via de app, dat bestond toen niet. En verdraait, vaak aten we dat wat ik had doorgestuurd. Of lag die snickers toch op de tafel.

Toen ik uit huis ging, verdween dat naar de achtergrond. Werk, leven, doorgaan. Tot mijn moeder overleed. Alsof er ergens een deur op een kier werd gezet die ik jarenlang had genegeerd. Het paranormale, mijn zesde zintuig, de nieuwsgierigheid, het kwam allemaal terug.

Ik begon diverse cursussen te volgen. Mensen verklaarden me soms voor gek. Te zweverig. Te duur. Te ver gezocht. En thuis… daar zat ook die nuchtere blik. “Moet je dit nou wel doen?” Toch liet hij me mijn weg bewandelen. Gelukkig maar, ik voelde het zo duidelijk dat ik dit niet zomaar wilde wegstoppen. Op de eerste cursus leerde ik weer stil worden. Gronden. Mediteren. Luisteren op een laag die je niet met je hoofd kunt begrijpen.

Het kantelpunt kwam op mijn examendag tijdens een reading van een voor mij onbekend dier. Ik noemde dingen die ik niet kon weten. Details. Informatie. Namen van dieren die ik nooit had gezien of gehoord. 

De afstand tussen mij en “het ongeziene” werd weer kleiner. Alsof de sluier dunner werd. Ik ontdekte dat communiceren op zielsniveau helemaal niet zo bijzonder is als we denken. Het is er altijd. Alleen zitten we er zelf vaak tussen. Met ons hoofd, ego en twijfel. En het mooie? Het kan met alle vormen van energie.

Toch hield ik het nog lang een beetje klein. Want ja… wat zeg je? “Ik praat met de kat van de buren!” Dat is niet het standaard praatje op een verjaardag. Maar diep vanbinnen wist ik allang dat ik dit niet wilde wegstoppen. Langzaam kwamen er meer mensen op mijn pad die hetzelfde voelden. Of die open genoeg waren om te luisteren.

Inmiddels ben ik veertien jaar verder. Heb mijn intuïtie verdiept, trainingen gevolgd en mijn basis verstevigd. In maart rondde ik mijn opleiding tot energetisch coach af. Een fantastisch mooie aanvulling op dat stuk waar ik nu mee verder wil.

Daar ligt voor mij de volgende stap. Groeien in het mediumschap. Iets waar ooit het zaadje voor gepland is en waar ik nu langzaam mee verder wil. Van puur voelen naar steeds meer doorgeven. Ik oefen. Dagelijks. Ik leer luisteren zonder in te vullen. Ruimte maken voor wat zich wil laten zien en gehoord wil worden. Of iets nuchterder geformuleerd: hen een stem geven die zelf geen stem meer hebben. Hoe dat er precies uit gaat zien? Dat ontvouwt zich stap voor stap. Maar één ding weet ik zeker: Ik ga het niet meer kleiner maken dan het (voor mij) is.

Bloggen…

Posted on by

Even een luchtig blogje tussendoor. Ik kwam deze tag tegen op de site van Jenn en besloot hem over te nemen.

Waarom ben je in eerste instantie begonnen met bloggen?
Omdat ik ooit, inmiddels een paar levens geleden, gestart ben met de 101 dingen in 1001 dagen. Een lijst met 101 doelen die je in 1001 dagen wilde behalen. Voor elk doel dat je afvinkte, legde je geld opzij. Aan het eind mocht je daar iets leuks van kopen.
Schrijven was één van de opdrachten die er bij hoorde om dat project levend te houden. Alleen… zoals zoveel in die tijd, strandde het al vrij snel. Het bloggen bleef. En inmiddels zijn we ruim 16 jaar verder.

Waarom heb je jouw blogplatform gekozen?
Het was het eerste platform dat ik tegenkwam en vooral: makkelijk. In het begin ook nog gratis, dus dat was helemaal prima.
Tot ik me begon te ergeren aan de reclames. Heb je net een mooi blog geschreven, staat er ineens een ranzige advertentie over oorsmeer dwars door je tekst heen. Dat wilde ik mijn lezers niet aandoen.

Heb je eerder op andere platforms geblogd?
Alleen op Hyves. Dat werd vooral gelezen door vrienden en familie.

Schrijf je jouw blogberichten direct in de editor?
Nee, ik schrijf ze eerst in Pages of Word. Ik vind het fijn om overzicht te hebben in mijn concepten en er makkelijk tussen te kunnen schakelen. En stiekem vind ik het ook prettig om direct mijn woordenaantal te zien.

Wanneer heb je de meeste inspiratie om te bloggen?
Meestal precies op de momenten dat ik niets bij me heb om het op te schrijven. Onder de douche, in de auto of tijdens het wandelen. Gelukkig kan ik tijdens het wandelen vaak nog wel iets inspreken op mijn telefoon. Dat scheelt weer.

Publiceer je berichten meteen nadat ze zijn geschreven of laat je ze nog even marineren?
Ik schrijf vaak vooruit, dus meestal laat ik ze even liggen. Soms heb ik drie losse concepten die uiteindelijk samen één blog worden. En soms verdwijnt een blog gewoon weer van de radar, omdat het toch niet goed voelt.

Waar, wanneer en hoe lang blog je meestal?
Waar ik kan, wanneer het uitkomt en zo lang als de inspiratie blijft stromen.

Wat is jouw favoriete bericht op je blog?
De blogs die mij echt raken. Daar zit voor mij de meeste waarde. Grappig genoeg zijn dat niet altijd de blogs die het meest gelezen worden. De stukken over “afscheid, uitvaart en uitvaartfotografie” deden het altijd erg goed. Daar heb ik ook echt mijn ziel en zaligheid in gelegd. Maar mijn blog is breder dan dat. Ik schrijf net zo makkelijk over voetbalfotografie, huisdieren, het leven en alles wat daar tussendoor komt.

Als ik het zo teruglees, is mijn blog eigenlijk net zo veelzijdig als mijn leven. Misschien is dat ook precies wat het eigen maakt. Wat ik nog wel eens lastig vind, is schrijven over onderwerpen waarvan ik denk dat anderen ze “raar” of “zweverig” kunnen vinden. Zoals mijn werk met energie, readings en healings. Dat is iets dat steeds meer ruimte inneemt in mijn leven.
Maar weet je, misschien is dat juist wel de volgende stap. Gewoon schrijven. En de rest… die mag ervan vinden wat ‘ie wil.

Welke bloggs volg je op de voet en lees je zo vaak mogelijk?
Er zijn een aantal vaste bloggers die ik volg omdat ik het leven dat ze leiden of de hobby’s die ze hebben zo leuk of interessant vind. Uiteraard lees ik mee bij Jenn. Maar van de volgende bloggers wil ik zo min mogelijk missen: Anuk, Rianne, Nicky, Liesbeth, Willeke, en Mack Daarnaast zijn er nog een heel hoop andere bloggers die ik volg omdat ze raakvlakken hebben met mijn hobby’s en bezigheden.

Deel 1 tip of bemoedigend woordje om een andere blogger een duwtje in de rug te geven.
Schrijf over wat je echt raakt. Dan komt het vanzelf en blijf je dicht bij jezelf.
Persoonlijke verhalen geven herkenning. En juist dat maakt dat mensen blijven hangen.

Wat brengt de toekomst voor je blog? Heb je bepaalde plannen zoals nieuwe categorieën of een nieuw design?
Geen grote plannen. Ik vind het nog steeds leuk om wekelijks iets te plaatsen. Nieuwe categorieën ontstaan vanzelf wel, net als nieuwe interesses. Zolang ik blijf schrijven, komt de rest vanzelf. Ook de stukken rondom het werken met energie. 

Woman eating breakfast and working on a laptop at home

Dankbaar voor nog een rondje…

Posted on by

Een week voor haar verjaardag krijg ik een appje van mijn tante. Of we zin hebben om een bakkie te komen doen. Ze is jarig. Niks groots, niks fancy, gewoon een gezellige avond met een paar familieleden en vrienden.

We praten bij met deze en gene, en worden tussendoor realtime op de hoogte gehouden van hoe je een smartie uit de neus van een vierjarige peuter verwijdert. En, voor het geval je het je afvraagt, wat de huisartsenpost doet als dat níet lukt. De avond was naast gezellig dus ook nog eens verrassend educatief.

Bij het afscheid zei mijn tante tussen neus en lippen door:
“We moeten het leven vieren, Boor. Er zijn ons al te veel mensen ontvallen.”
En daar had ze natuurlijk helemaal gelijk in. Wanneer het kan: vieren. Het leven, elkaar, de momenten die we wél krijgen. Want het is ons niet allemaal gegeven om morgen weer gezond op te staan. Of überhaupt op te staan.

Een paar weken later ben ik zelf jarig. En laat ik eerlijk zijn: ik vier mijn verjaardag dus nooit. Ik vind het niks om zo in het middelpunt te staan. Je huis vol visite, zelf de hele avond heen en weer rennen, en uiteindelijk met niemand écht praten. Het voelt eerder als een verplicht nummer dan als “het leven vieren”.

Wat ik wél altijd doe: uit eten met het gezin. De ene keer uitgebreid, de andere keer gewoon lekker naar het pannenkoekenhuis. (Niks mis met een goede pannenkoek. Laat dat heel duidelijk zijn!!) Maar de woorden van mijn tante bleven maar rondzingen in mijn hoofd. “Vier het leven, Boor.”

Dus besloot ik het dit jaar anders te doen. Een klein feestje. Niet thuis, ik ben niet gek, maar in een Indonesisch restaurant. Heel toepasselijk. Ik reserveerde een grote ronde tafel en nodigde, naast vriend- en zoonlief, een klein select groepje mensen uit. Heel divers, maar allemaal types waarvan ik wist: dit komt goed. Iedereen kan met iedereen praten. Niemand hoeft sociaal te overleven in een hoekje.

En zo zaten we die avond met z’n allen aan die ronde tafel. Het paste precies. De ruimte voelde intiem, bijna alsof we de toko voor onszelf hadden. Ik mocht een toast uitbrengen die eindigde met de traditionele “PROOOOST!”. We liepen meermaals langs het heerlijke buffet, ik werd verwend met cadeautjes en kreeg zelfs vuurwerk in mijn ijs als toetje.

Het voelde meer dan goed.
Goed om stil te staan bij het verjaren.
Goed om gezond en wel aan tafel te zitten.
Goed om even stil te staan bij mezelf, bij hoe lang ik al op deze aardbol rondloop en hoe graag ik dat nog heel lang wil blijven doen.

En misschien… heel misschien… vier ik het volgend jaar gewoon weer.
Niet groots. Niet fancy. Maar wel bewust.
Want het leven vieren, dát is precies wat we vaker mogen doen.

Verjaardagskaart

De strijk kan wachten…

Posted on by

Mijn telefoon gaat net voor ik de stekker van de strijkbout in het stopcontact steek. Onhandig stap ik over de wasmand met nog te strijken kledingstukken, blijf met mijn voet in de wasmand met vuile was steken, die er heel ongelukkig pal achter staat. Ik sleep al struikelend de wasmand achter mij aan naar de andere kant van de kamer om mijn telefoon te pakken. Of ik zin heb om mee te gaan naar haar paard? Ja natuurlijk! 10 keer leuker dan wat ik op het punt sta te gaan doen. Binnen 5 minuten ligt alles weer op zijn eigen plek, inclusief de wasmand met vuile goed en ben ik omgekleed. Ik ben even naar stal, gil ik door de gang als ik onderweg ben naar mijn auto.

Zo, dat is lang geleden. Dat we elkaar gezien hebben maar ook dat ik in de buurt van een paard geweest ben. De laatste keer was net na de wintersport. Daarna ging iedere vrije minuut in mijn werk of het leren zitten. De keren dat ik echt vrij was lag ik gesloopt op de bank of ergens in de tuin in de zon, bij te tanken. 

Onderweg pik ik vriendin op en rijden we naar haar stal. Het waait stevig vandaag maar de zon schijnt ook. We hebben heel wat bij te praten en nemen daar ongemerkt ook echt de tijd voor. Als we aankomen is er verder niemand. De paarden hebben naast hun binnenstal ook een buitenstal, een zandpaddock en een gigantisch grote boomgaard tot hun beschikking. De paarden mogen naar believen lopen waar ze willen. Je moet vooral geen haast hebben, want als je pech hebt ben je even aan het zoeken naar je paard. 

Op goed geluk wandelen we een richting uit. Halverwege hebben we nog geen paard gezien. Wel wat geitjes, honden en een kat. En heel veel perenbomen die al mooi in bloesem staan. Vriendin fluit het voor haar paard bekende deuntje. Het duurt niet lang of we zien bij “gangpad 33A” een paard verschijnen. Geheel op haar gemak wandelt ze onze kant op. 

We begroeten elkaar als oude bekenden. Wat leuk om haar weer te zien. En ook hoe ze zo op haar gemak is hier. Tussen alle bomen in weet ze prima haar weg te vinden. Het blijft bijzonder dat ze haar eigen kudde loslaat en al slalommend op het fluitje van haar baas af komt lopen. In vol vertrouwen. En misschien de wetenschap dat er een snoepje in een van de jaszakken zit.

Zonder halster of touw wandelen we het hele stuk, inclusief paard, terug naar voren. Aangekomen bij de stal kunnen we flink aan de poets. En dat is iets wat ik toch stiekem wel een beetje gemist heb. Zeker in het voorjaar, wanneer de wintervacht loslaat. Niets geeft zoveel voldoening om dan met een roskam en zweetmes in de weer te zijn. De plukken vacht vliegen mij om de oren. De vogels in de boomgaard zijn er ook erg blij mee. We gaan net zolang door tot ze er weer glimmend bijstaat.

Het waait nog steeds erg hard. Een ritje of wandeling zit er niet in. Maar een graassessie in de zon vind iedereen oké. Na twee en half uur kom ik weer thuis. Uitgewaaid en bijgekletst. En de strijk? Die is allang weer vergeten.   


Rear view of a brown and white paint horse standing on a grassy path between rows of white blooming trees.
Tussen de bomen, in de zon…

Even opladen dus…

Posted on by

Na weken van hard werken op meerdere projecten en op meerdere fronten is de rek er een beetje uit. Steeds maar klaar staan, opletten, ballen hoog houden en verantwoordelijk zijn. Ik voel mij moe, sta kort voor de kar en tot overmaat van ramp slaap ik ook niet al te best. Ik weet dat aan alles een einde komt. Voor een van de projecten is er al licht aan het einde van de tunnel. En het andere is recentelijk afgesloten met een examen. Hoop doet leven!! Samen met het zonnetje dat zich ook weer eens laat zien, brengt mij dat in een iets betere stemming. 

Ik laat mij net voor lunchtijd in een tuinstoel zakken. Meerdere buren zijn ook onder hun steen vandaan gekropen en allemaal zijn ze bezig met het poetsen en boenen van de tuinmeubels, de stenen, de schutting of de klikko bakken. Ik doe alsof ik ze niet hoor en laaf mijzelf aan wat zonlicht. 

Het zonnetje voelt heerlijk op mijn gezicht. Ik sluit mijn ogen en ontspan. Mijn ademhaling word steeds iets dieper en gelijkmatiger. Voor ik het weet voel ik mij wegdrijven naar dromenland. Ik heb nog net het besef tijd om dat niet te laten gebeuren. Ik slaap anders komende nacht weer zo verrekte slecht en ik heb mijn gezicht niet ingesmeerd met factor “veel”. Snel ga ik verzitten om wakker te blijven. 

Na een half uur schuiven de eerste wolken voor de zon. De wind neemt toe en de eerste donkere wolken zie ik verschijnen. Ik was nog helemaal niet toe om alweer naar binnen te gaan. Sterker nog, de rest van mijn lichaam wil ook warmte en ontspanning. Hoewel het goed is om nu uit het directe zonlicht te stappen, loop ik wel in een streep door naar boven en zet de sauna aan. Waarom ook niet denk ik bij mijzelf. 

Als de sauna op temperatuur ik schuif ik naar binnen. Het is alsof mijn lichaam gewacht heeft op dit moment. Ik voel mijzelf instant ontspannen nog voor ik goed en wel zit. Ik maak een lichaamsscan en begin bovenaan. Daar stuit ik direct al op twee vastzittende schouders. De figuurlijke last die ik al even meedraag. Ik visualiseer dat de hitte de klompen bevroren spieren laat ontdooien en dat de last als sneeuw voor de zon smelt. Ik draai met mijn schouders om de doorbloeding verder op gang te brengen. 

Op deze manier ga ik heel mijn lichaam af. Als ik bij mijn voeten aangekomen ben kijk ik met één oog naar de klok. Ik heb ongeveer 30 minuten in deze meditatieve toestand gezeten. Inmiddels is het zweet mij ook aardig uitgebroken. In één woord: Heerlijk!! De laatste keer dat ik dit zo voelde was tijdens de wintersport. Ik zeg het vaker zegen mijzelf maar ik zou hier dus een wekelijks relaxmoment van moeten maken. Gewoon omdat ik het verdien!

Na ongeveer 45 minuten me-time sluit ik boven af om na een verkwikkende douche mij weer heel wat beter te voelen. Je kunt doorgaan en doorgaan. Maar mijn lichaam had al lang besloten dat het tijd was een stapje terug te doen. En wat een beetje relaxen en zweten daaraan kan bijdragen…

Het einde, dat begint…

Posted on by

Ik zit alleen aan de grote tafel. Zo’n tafel waar je met gemak met tien man aan kunt zitten. Maar nu is het stil. De helft van de groep is er even tussenuit en de rest zit verspreid over de behandelkamers. Heel even heb ik de wachtruimte voor mezelf. Dat voelt als een cadeautje.

Het was een intens weekend. Gisteren doken we met z’n allen het theorie-examen in. Vandaag stond het praktijkexamen op het programma. De eerste groep was vanmorgen aan de beurt, ik mocht begin van de middag. En nu… is de rest bezig.

Spannend was het zeker. Maar ook echt leuk. Een behandeling geven aan iemand die je nog nooit hebt gezien. Eerst het voorgesprek, dan samen landen in een meditatie, gevolgd door een behandeling die je helemaal afstemt op wat diegene nodig heeft. En daarna het nagesprek. Alles kwam zo mooi samen.

Nu zit ik hier. Even terug bij mezelf. Even landen na weken van leren, oefenen en doorgaan. Want hoe leuk het ook is, die onderhuidse spanning tikt door. Die vraagt energie, meer dan je soms doorhebt. Ik voel me moe. Maar ook voldaan. En ergens toch ook een beetje verdrietig. Want dit is waarschijnlijk de laatste dag dat we elkaar in deze samenstelling (voorlopig) zien.

Een jaar geleden begon dit avontuur. Met een groep onbekenden stapte ik erin. Zonder precies te weten waar het me zou brengen. En eerlijk? Dat weet ik nog steeds niet helemaal. Maar wat ik wél weet, is dat mijn rugzak nu gevuld is. Met kennis, met ervaring, met vertrouwen. Met mensen om op terug te vallen. En een opleider waar ik altijd weer kan aankloppen als ik vastloop.

En ja, ik ga het missen. Elk weekend, elke module. Bij module drie dacht ik nog: Oh we hebben nog meer dan 9 maanden. En nu zijn we hier. Alles doorlopen, alles afgerond. Nou ja… bijna alles. Er wacht nog één module aan het einde van het jaar. En wie weet kruisen onze paden zich daarna weer, in een andere vorm, tijdens een nieuwe verdieping. Want er is nog zoveel leuks en moois te leren en te delen. Maar voor nu is het even stil.

Links hoor ik een klankschaalsessie. De trillingen dragen door de ruimte en ik merk dat ik er vanzelf op meedein. Vanuit een andere kamer klinkt zachte meditatiemuziek. En ik zit hier, ergens tussen alles in.

Ik weet nog niet of ik geslaagd ben. Maar wat ik wél weet, is dat de behandeling die ik gaf klopte. Op het moment dat ik begon, viel de spanning van me af. Ik vergat dat het een examen was. Vergat de camera die onzichtbaar meekeek. Ik kon er gewoon zijn. In het contact. In de energie die tussen ons ontstond. En toen zij na afloop vertelde wat ze had ervaren, was dat voor mij de mooiste bevestiging op dat moment.

Misschien is dat wel waar het echt om draait. Niet het papiertje. Niet de beoordeling. Maar dat ene moment waarop alles samenkomt. Waarin je voelt: dit klopt. Dit ben ik. Dit is wat ik mag doen!

Ruim 2 uur later is iedereen weer terug. We worden in het leslokaal verwacht en samen met vrienden en familie krijgen we, naast mooie anekdotes, te horen dat we allemaal zijn geslaagd. 

Herstel vraagt geen kracht, maar dosering…

Posted on by

Ik krijg de vraag of Reiki kan helpen bij haar pony. Het dier is mij niet onbekend, aan het einde van vorig jaar heb ik een week voor haar mogen zorgen. Toen was ze ook een zorgenkindje, maar niet zo kwetsbaar als de afgelopen weken. Inmiddels gaat het beter dan tijdens de hevigste fase van de hoefbevangenheid, maar ze heeft nog duidelijk last.

Een energetische behandeling vervangt nooit medische zorg, maar kan het lichaam wel ondersteunen in het herstelproces door spanning te verminderen. Zeker bij een pony die pijn, stress en medicatie heeft doorgemaakt, is het belangrijk het systeem niet te overspoelen maar rustig te begeleiden.

Een lichaam dat langere tijd pijn of spanning heeft ervaren, blijft vaak in een verhoogde staat van alertheid. Dat zie je terug in houding, ademhaling en gedrag. Te veel energie in één keer kan dan juist onrust geven. Vergelijk het met een plant die lange tijd te weinig water heeft gehad: geef je ineens een volle emmer, dan kan de aarde het niet opnemen. Door beetje bij beetje water te geven, kan de plant zich herstellen en weer kracht opbouwen.

Die avond ga ik naar stal. Ik word bijgepraat: hoe ze loopt, hoe haar gedrag is, wat er al gedaan is. De medicatie wordt nu afgebouwd en dat lijkt haar zelfs wat lucht te geven. Juist in deze fase is het belangrijk om rustig te starten. Het lichaam is opnieuw aan het leren zelf te reguleren zonder ondersteuning van buitenaf. Een zachte, korte behandeling helpt het systeem herinneren hoe ontspanning voelt, zonder het te overspoelen.

Ik loop de paddock in en maak contact met haar. Eerst denkt ze nog dat ik met snoepjes kom, helaas. Ze moet het doen met de energie die ik meebreng. Ik grond mezelf, maak verbinding en zet ons samen in een beschermende bubbel van rust. Ik nodig haar uit te ontspannen en begin voorzichtig bij haar hals. Dat vindt ze prettig. Haar blik verzacht, haar hoofd zakt iets. Ik volg haar tempo.

Wanneer ik lager richting borstgebied ga, verstrakt ze en loopt weg. Dat is waardevolle informatie: haar systeem geeft een grens aan. Dus laat ik los. Geen forceren. Ik maak op afstand weer contact en nodig haar opnieuw uit. Elke keer als het te veel wordt, pauzeer ik. Zo krijgt haar lichaam de kans om te verwerken wat er aangeraakt wordt. Dat is regulatie. Dat is herstel.

Na nog geen vijftien minuten rond ik af. Als ik haar halster afdoe, zoekt ze met haar hoofd nog één keer mijn hand. Wanneer het genoeg is, stapt ze achteruit en schudt zich helemaal uit. Ze loopt naar een hoek van de paddock, gaapt meerdere keren, likt haar lippen… en zakt bijna in slaap. Ik zie ontspanning, ontlading en regulatie.

De volgende dag krijg ik een berichtje dat me laat glimlachen: na dagen van ontzien durfde ze haar achterbeen weer in rust te zetten. Of dat door de behandeling komt of door het natuurlijke verloop van haar herstel, dat weet je nooit precies. Maar zulke kleine signalen laten wel zien dat er ruimte ontstaat om spanning los te laten en weer zelf te reguleren.

Dat is waar ik met deze behandeling op heb gewerkt: niet duwen of forceren, maar het systeem ondersteunen zodat herstel van binnenuit op gang kan komen. Dat hoeft niet groot of lang te zijn, als het maar in het juiste tempo gebeurt. Juist in die ogenschijnlijk kleine veranderingen begint het echte verschil.