Mealpreppen voor Groene Draak…

Posted on by

Sinds enige tijd sta ik niet alleen in de avond maar ook in de ochtend groente te snijden, te koken en af te wegen. En niet eens voor mijzelf. Maar voor Groene Draak. Zijn eigen pallets waren eerder dit jaar niet leverbaar. Iets met een container die niet de juiste papieren hadden of zo iets. Daardoor moesten we noodgedwongen overstappen op ander voer. Omdat het er niet naar uitzag dat Nederland op korte termijn voorzien zou worden van nieuwe Harrisons brokken besloot ik direct een grote verpakking van die andere brokken te kopen. 

Maar daar blijkt achteraf gezien toch iets meer suiker in te zitten. Inmiddels is Draak aan het voer gewend en eet hij het graag. En dat snap ik wel. Maar zijn gewicht begon ook weer wat toe te nemen. Het was echt zoeken naar een gulden middenweg. En uiteindelijk ben ik hem maar meer groente gaan aanbieden. Ik kon hem moeilijk op maar een kwart van de brokken laten staan. 

Dat draak een kieskeurige eter is dat wist ik al wel. Hij kan echt heel zielig kijken als er in zijn ogen iets smerigs in zijn voerbak ligt. Om over de trieste geluidjes nog maar niet te spreken. In het begin vond ik het zielig maar ik weet, als geen ander, dat een amazone goed toneel kan spelen. Hij bedacht dat als hij zijn ochtendgroente links zou laten liggen ik hem zou voorzien van extra brokken. Dat gebeurde niet. Daarna begon hij reikhalzend uit te zien naar zijn bakje met nieuwe aanwas tijdens het avondeten. Daar bestond de helft steevast ook uit groente. Na een diepe zucht, want ja dat doet ie, begint ie er dan 2 uur na etenstijd aan zijn groentjes. 

En om het mijzelf iets makkelijker te maken sta ik deze zondag in de keuken om voor Draak een grote bak met chop in elkaar te draaien. Broccoli inclusief steel is het hoofdbestanddeel. Ik laat deze eerst een paar minuten koken voordat ie de blender ingaat. De boontjes en doperwtjes staan te koken, evenals de zoete aardappel en wat quinoa. De wortel en rode biet is al gesneden maar voeg ik als laatste toe. 

Wanneer het afgekoeld is gaat alles in een grote kom en meng ik het door elkaar. Het ziet er leuk en eetbaar uit. Draak denkt daar hoogstwaarschijnlijk anders over (Hoewel… Zie zijn voldane blik met vieze snavel hieronder op de foto 😏). Hierna breng ik het over naar een siliconen ijsklontjesvorm en vries de hele mikmak in. Zodra het bevroren bonken zijn druk ik ze uit en gaat het in een voorraadbak de vriezer in. Ik heb nog heel wat chop over dus kan zowel morgen als overmorgen aan de slag met invriezen en opslaan. 

De komende weken hoef ik alleen maar een blokje uit de vriezer te halen. Na het ontdooien vul ik het aan met andere groente of fruit en Draak heeft een heerlijke gezonde maaltijd die prima samen kan met zijn brokken. 

Inmiddels zijn de oude vertrouwde brokken weer leverbaar. Voor een paar euro meer als een half jaar geleden. Dat dan wel weer. Maar we gaan toch echt mooi terug over op het oude voer zodra deze zak leeg is. Hopelijk is Draak dan inmiddels goed gewend aan zijn groenten-chop, en kunnen we dit op deze wijze blijven geven. 

Uit de oude doos… Teek away…

Posted on by

Poownie is er al even niet meer. Maar mijn bezigheden rondom het verwijderen van teken voelt als gisteren. Ik schreef er eerder een blog over…

Natuurlijk had ik er van gehoord. Maar ik had ze nog nooit in het echt en van zo dichtbij gezien. Een teek. Om de een of andere reden vonden ze ons gewoon niet interessant. Maar deze zomer is duidelijk anders. Of Poownie is in een “tekenburgt” gaan rollen of ze vinden hem gewoon aantrekkelijker dan anders. Hoe dan ook, begin van het weideseizoen zat hij er helemaal onder. Een teek bijt zich vast in de huid van zijn gastheer en vreet zich dan een weg naar binnen. Gatver… Ze blijven daar zitten tot hun buikje goed en wel (gratis)gevuld is. De schoften! Daarna laten ze zich vallen om uit te buiken en te doen wat een teek allemaal wel niet doet. 

Ik wilde niet wachten tot deze etters zich helemaal volgevroten hadden. Ze moesten van Poownie af en wel zo snel mogelijk. Maar een teek met je vingers verwijderen is geen slim idee. Ze moeten het liefst met “huid en haar” verwijderd worden. De volgende dag ging ik langs de dierenspeciaalzaak om een tekenpen aan te schaffen. Die hadden ze niet. Ze hadden wel een koevoet. Ik ben een leek op het gebied van de teek, een koevoet leek mij wat overdreven. Maar ja, ik moest iets. Dus gaf aan dat ik die dan wel wilde. Ze overhandigde mij een pietepeuterig klein zakje met daarin twee miniatuur harkjes van playmobile. De een iets kleiner dan de ander. Appeltjes groen, dat dan weer wel. 

“Dit is het?” Vroeg ik de medewerkster achter de balie met een frons in mijn voorhoofd. Waarop ik een bevestigend gehum als antwoord kreeg. “De beschrijving zit in het zakje.” Zei ze nog. Dit was wel iets anders dan het ijzeren breekvoorwerp dat ik in gedachte had. Voor die prijs had ik er minstens een Playmobil-poppetje bij verwacht. Maar dat kon ik vergeten. In de auto bekeek ik direct de gebruiksaanwijzing, die net als de koevoetjes in miniatuur formaat was. Ik las de paar zinnetjes op het papier: Maak de teek niet boos! Schuif de koevoet om de teek. Draai een keer links om. Trek de teek er uit. Hoe moeilijk kan het zijn? 

Terwijl Poownie rustig stond te grazen probeerde ik de eerste teek te verwijderen. Stap 1 van de instructie vond ik toch wat lastig uit te voeren. Moest ik eerst vriendelijk vragen of ie uitgevroten was? Of het gesmaakt had en ie nog een bakkie koffie na zou willen? Hoe dan? Vergeet het maar! Ik haakte de grote koevoet achter de teek. Maar hoe ik ook probeerde, de teek gleed er steeds uit. De kleine koevoet was daarentegen weer te klein. Uiteindelijk harkte ik maar een eind weg tot ie bleef zitten. Schroefde een paar keer linksom en gebruikte “al mijn kracht” om hem los te wrikken. Niet bepaald de meest vriendelijkste benadering. Hopelijk heeft ie niet zijn hele maaginhoud leeg staan kotsen! Dat schijnen ze te doen wanneer ze boos zijn… Y.U.K

Hoe meer ik er verwijderde hoe smeriger ik ze begon te vinden. Ik kreeg er wel handigheid in! De teken werden verzameld in een potje om later aan de arts te geven voor mogelijk onderzoek. Inmiddels ben ik expert op het gebied van werken met een appeltjes groene Playmobil koevoet en het verwijderen van teken. Maar mijn hobby zal het niet worden. Gatver!!

Dan heb je een beeld bij het appelgroene harkje…

De stille magie van 05.00 AM…

Posted on by

Dat ik dus iemand ben geworden die vrijwillig om 04.45 uur wakker wordt… Iets wat ik eigenlijk alleen zou doen als ik met vakantie ga. Maar inmiddels is het vaste prik: ik, mijn wekker, en een ochtendwandeling die voelt als een soort mini‑retraite in het park.

Het begon allemaal met een simpel doel: mijn stappen halen vóór werktijd. Praktisch en meetbaar. Maar zoals dat gaat met dingen die goed voelen, liep het uit de hand. Niet obsessief, maar meer in de categorie: “Waarom voelt mijn dag incompleet als ik niet minstens 3 kilometer heb gelopen voordat de rest van Nederland zijn eerste koffie drinkt?” 

De eerste paar dagen waren pittig. Rond 20.00 uur was ik een soort uitgeknepen vaatdoek. Maar wonder boven wonder wende ik snel. Mijn lichaam besloot dat 04.45 uur een prima tijd is om wakker te worden. Wat ik merk, is dat die ochtendwandeling veel meer doet dan alleen mijn stappenteller blij maken. Mijn gezicht ziet er minder pafferig uit (mooi meegenomen), mijn benen voelen steviger, mijn heup klaagt niet meer, en ik loop letterlijk vóór op de rest van de wereld. Terwijl anderen nog liggen te dromen over wat dan ook, loop ik al tussen de bomen door te ademen alsof ik een soort zen‑monnik ben.

En dan komt het nuchtere stuk. Er is namelijk niets zweverigs aan vroeg opstaan. Je hersenen zijn ’s ochtends nog leeg. Geen mailtjes, geen collega’s, geen kinderen. Je brein staat nog in de stand “vers wit papier”. Dat maakt het makkelijker om helder te denken, rustiger te voelen en überhaupt te onthouden dat je een mens bent en geen wandelende to‑do‑lijst. Wandelen in de ochtend zet je cortisolcurve recht. Je lichaam krijgt een duidelijke “goedemorgen, we gaan beginnen”-signaal, waardoor je energie over de dag gelijkmatiger blijft. Minder dipjes, minder snaaigedrag, minder momenten waarop je ineens met je hoofd in een zak chips hangt en niet weet hoe je daar bent beland.

Zelfs het daglicht werkt mee. Ook als het halfdonker is, krijg je al genoeg licht binnen om je biologische klok te resetten. Dat betekent beter slapen, sneller wakker worden, minder zombie‑gedrag. Je kunt dit zien als gratis therapie. Gewoon een park met een paar bomen, frisse lucht en je eigen benen.

Hoewel het zomer is, is het rond 05.00 uur nog niet zo licht als een paar weken geleden. En het is ook iets frisser als toen ik er net mee begon. Mijn topje is inmiddels ingeruild voor een jasje, en ik ben alternatieve routes aan het bedenken voor wanneer het écht te donker is, want ik ben wel toegewijd, maar niet naïef. Mijn regenkleding ligt ook al klaar, al weet ik nog steeds niet of ik mij vrijwillig zeiknat wil laten regenen. Ook hier, toegewijd maar niet gek. Voor nu kijk ik in ieder geval elke ochtend uit naar dat rondje wandelen.

Zijn er nadelen? Tuurlijk. Soms ben ik overdag moe. Soms ga ik zelfs eerder naar bed dan Groene Draak. Maar de voordelen zijn eindeloos: actiever voelen, minder honger, minder snaaigedrag, stevigere bovenbenen, een blije heup en een hoofd dat veel rustiger is. Dus wat heb ik geleerd? Dat vroeg opstaan geen straf is, maar een cadeau. En dat ik blijkbaar iemand ben die de dag het liefst begint voordat de rest van de wereld überhaupt heeft besloten wakker te worden.

Een nieuwe boot in de vloot…

Posted on by

“Zin in een feestje?” Mijn zus appt me ergens begin lente. De baas heeft een nieuwe aanwinst in de vloot: de Windpiper. Nog niet helemaal af, maar de doop en de rondleiding voor werknemers en aanhang staan al gepland. En daar zeg ik geen nee tegen. De voorgaande keren dat ik via haar mee mocht naar een nieuw schip waren alles behalve saai, een soort Concert at sea maar dan anders. Dit is inmiddels al het 3e schip dat Boskalis heeft (om)gebouwd waar we een kijkje mogen nemen.

Op de dag zelf worden we ontvangen op een enorme blauwe loper. Terwijl we eroverheen lopen klinkt bombastische filmmuziek, alsof we zo een blockbuster binnenstappen. Er staat een DJ te draaien, we gaan op de foto (gratis mee, geen Efteling‑tarieven), en overal staan kraampjes met hotdogs, pizza, sandwiches, worstenbroodjes, wraps, drankjes, koffie en thee. Er rijd zelfs een ijscoman rond. Boskalis weet hoe je een werkfeestje organiseert. 

Na de fotosessie halen we eerst wat te knagen. Daarna wandelen we door naar een filmset waar popcorn wordt uitgedeeld en we een koptelefoon krijgen. We kijken naar de making‑of van de nieuwe Rockstar: de Windpiper. Oorspronkelijk gebouwd voor een ander doel, maar door Boskalis omgebouwd tot een steenstortschip. 227 meter lang, en kan meer dan 45.500 ton aan steen aan boord huisvesten, vergelijkbaar met zo’n 15.000 volwassen nijlpaarden. De Windpiper is een soort stratenmaker op zee. het storten van de stenen beschermt leidingen en kabels tegen alles wat ze kan beschadigen. Naast de Rockpiper, Seapiper en Seahorse is dit nu de grootste in zijn soort.

Na de film begint het echte werk: klimmen. Via een hoge stelling gaan we naar het dek. Zodra we het schip oplopen struikelen Zus en ik al bijna over de eerste ongelijkheid. Oom, die ook mee is, wijst op de gele markeringen: alles wat geel is, is óf hoger óf lager. Good to know. Vanaf dat moment kijk ik dus niet alleen naar het schip, maar ook naar elke gele streep en zie deze als een persoonlijke waarschuwing.

We lopen langs twee gigantische graafbakken met enorme graafmachines. Ze scheppen stenen uit de “bucket” en verplaatsen ze naar een 40 meter lange rupsband. Die voert ze naar de hellende valpijp, een soort glijbaan richting zeebodem. Het is indrukwekkend om te zien hoe technisch verfijnd zo’n proces eigenlijk is.

Daarna mogen we het schip in. Negen etages. We zigzaggen omhoog langs slaaphutten, de hut van de kapitein, kantoorruimtes, vergaderzalen, een gym, recreatieruimte, een enorme keuken en kantine. Er is zelfs een klein ziekenhuis aan boord en een helikopterdek. Tijdens offshore‑werkzaamheden kunnen hier 99 mensen wonen. Het voelt als een drijvend dorp, compleet met alles wat je nodig hebt om weken op zee te werken.

We eindigen bij de brug. Het uitzicht is waanzinnig. Navigatie, satellieten, schermen, knoppen, alles staat aan. En ik mag nergens aanzitten… Aan de achterkant van de brug kijk je uit op de werkplaats op het dek, waar nóg meer schermen en knoppen de ruimte vullen. En ook daar mag ik niet aanzitten. Het is alsof je in het hart van een gigantische machine staat en dan hebben we de machinekamer nog niet eens bekeken. 

Na dit laatste hoogtepunt dalen we alle negen etages weer af en voelen de beentjes wel. Dus trakteren we onszelf op een hotdog en een ijsje om bij te komen voordat we naar huis gaan.

Dank je wel Zus en Boskalis dat we op deze wijze een kijkje mogen nemen op de nieuwe “boot” in de vloot.

Gratis logeren? Vraag het Pidgey … (2/2)

Posted on by

Lees hier deel 1.

De rest van de middag wachten we op een telefoontje van de duivenvereniging. Maar dat blijft uit. Ik heb nog wat tijd over dus loop naar het park om verse klaver, grasjes en paardenbloemblad voor Pidgey te plukken. Ter afwisseling van zijn gekiemde zaadjes, geweekte brokken en geplette Nutriberries. Als ik terugkom, waggelt hij achter me aan naar zijn verblijfplaats. Hij duikt meteen in het doosje met verse grasjes en scharrelt het hele boeltje door. Ik sta erbij en kijk ernaar, half trots, half vertederd. Wie had gedacht dat ik in drie dagen tijd een band met een duif zou krijgen.

Maar uiteindelijk moeten wij er ook vandoor. We hebben meer te doen dan zorgen voor een gevederde logé. Ik voorzie hem nog één keer van vers water, zet alles netjes klaar en sluit de boel af. Pidgey buiten, Draak binnen. De balans in huis tijdelijk herstelt.

Wanneer we na een paar uur terugkomen, weet ik eigenlijk al hoe laat het is. Toch loop ik voorzichtig naar de achterdeur alsof ik het resultaat kan beïnvloeden door zachtjes te lopen. Maar de stilte zegt genoeg. De vogel is gevlogen. Ik loop niet één maar twee rondjes door de tuin. Kijk achter elke steen, stoel en tafel. Ik werp zelfs een blik over het hek bij de buren om zeker te weten dat hij niet ergens ligt. Maar Pidgey is echt weg.

Ik ben blij voor hem. Blij dat hij zich sterk genoeg voelt om zijn vlucht van tig kilometer terug naar huis te hervatten. Tegelijkertijd mis ik hem. Hij was een dankbare gast. Maakte geen herrie. Was blij om ons te zien. En hij gaf me drie dagen lang een soort onverwachte rust in de chaos van het dagelijks leven.

Samen met vriendlief ruim ik het nachthok op. Het zeil wordt netjes opgevouwen. Zijn zitstok professioneel uit elkaar gehaald. De voerbakjes grondig gewassen. De vloer afgespoten en geveegd. Draak, die eindelijk weer mee naar buiten mag, inspecteert alles alsof hij wil controleren of de duif écht weg is.

Net wanneer ik denk dat het verhaal klaar is, hoor ik gefladder en een plof op het dak. Ik kijk omhoog en daar zit hij. Mijn gevederde vriend. Ik roep vriendlief dat Pidgey helemaal niet weg is, maar waarschijnlijk een testrondje heeft gemaakt.

Hij vliegt van het dak, maakt een rondje door de tuin en landt aan mijn voeten. Draak is inmiddels in alle staten. “Weer delen? Met die houtduif? Echt niet!”. Pidgey scharrelt nog wat rond en blijft staan op de plek waar zijn verblijf heeft gestaan. Alleen wat zaadjes en kruimels liggen er nog. Hij kijkt mij aan en ineens weten we het allebei, het is nu echt tijd om verder te gaan.

Aangemoedigd door Draak en mij vliegt hij naar de schutting. Hij kijkt nog één keer achterom, alsof hij ons bedankt. Dan spreidt hij zijn vleugels.

Misschien is dat het mooie van dit soort onverwachte ontmoetingen: ze komen zonder waarschuwing, ze blijven precies zolang als nodig is, en ze laten iets achter dat je niet kunt vasthouden maar wel kunt voelen. En ergens hoop ik dat hij, waar hij nu ook zit, nog even aan ons denkt. Aan zijn tijdelijke thuis. Aan zijn staycation.

Dag grijze vriend.

Gratis logeren? Vraag het Pidgey…

Posted on by

Blog 1 van 2.

Vriendlief stuurt me een foto en filmpje van een duif. Niet zomaar een duif, maar eentje die vindt dat onze achterdeur een soort VIP-ingang is. Want even later staat ie doodleuk in de woonkamer alsof ie een reservering bij ons heeft. Nadat hem de toegang is ontzegt dartelt ie voor de deur heen en weer. Vriendlief voorziet hem van wat water en voer. Wanneer ik thuiskom staat er in de tuin een compleet bouwproject. Schotten, planken, schragen… Ik vraag hem nieuwsgierig wat ie aan het maken is. Blijkt dus het nachthok van onze nieuwe gast te zijn.

Pidgey, zijn nieuwe naam, zit er al parmantig in. Midden in de ruimte bevind zich zijn troon. Een zitstok speciaal door vriendlief voor hem gemaakt. Maar dat gaat Pidgey net te ver. Hij staat ervoor met water links en voer rechts. Het voer komt van Groene Draak, die daar verrassend weinig moeite mee heeft: “Geef hem al mijn vieze brokken maar. Hoe sneller die drie kilo op zijn, hoe beter. Zolang ie maar van mijn banaan afblijft.” Dus krijgt Pidgey geplette Nutriberries, pallets, gewelde zaadjes, groente en rijst. Een soort all-inclusieve buffet. Hij lust vast niet alles maar maakt er net als in sommige hotels wel net zo’n klere benden van.

Ik verwacht dat hij na wat te eten en een uurtje knorren weer wegvliegt. Maar nee hoor. Meneer staat ’s avonds voor de hordeur met de vraag of hij ook binnen mag. Ik kom niet meer bij. Dit is een duif met humor. Gezien onze groene draak lijkt me dat geen strak plan. Na wat scharrelen kruipt hij weer in zijn hok, waar vriendlief hem liefdevol toedekt tegen katten en ander gespuis. De volgende ochtend bevrijden we hem.

Ik werk thuis en ga na een paar uur kijken, in de veronderstelling dat hij nu wel gevlogen is. Maar nee. Hij ligt prinsheerlijk in het zonnetje voor zijn verblijf, alsof hij een wellnessarrangement heeft geboekt en wacht op de masseuse. Ik ververs zijn water en voer, terwijl Groene Draak me aankijkt alsof ik een illegale onderhuurder huisvest. 

Pidgey vindt alles prima. Hij loopt bijna met me mee naar binnen om te checken wat ik voor hem klaarzet. Maar bedenkt zich en blijft netjes bij de drempel wachten. Hij scharrelt, eet, dut, herhaalt. Zijn pootring kan ik maar half lezen, maar zijn tamheid zegt genoeg: dit is geen wilde ziel, dit is een huismus in duivenlichaam. Onze tuin voelt voor hem blijkbaar als een prima oplaadpunt. Maar snelladen is er niet bij.

’s Avonds wordt hij weer toegedekt. ’s Ochtends weer bevrijd. Hij leeft op, scharrelt vrolijk rond en besluit dat mijn lunchpauze ook zijn sociale moment is. Terwijl ik in het zonnetje zit, vliegt hij ineens op mijn schoot. Ik grijp mijn kans en lees eindelijk zijn ring. We zoeken online en komen bij een vereniging uit… Na wat speurwerk vinden we een telefoonnummer. We krijgen te horen dat zijn eigenaar, het oudste lid, een paar weken geleden is overleden. Al zijn duiven zijn overgenomen door iemand anders. Grote kans dat Pidgeys GPS nog verkeerd staat afgesteld. 

De vereniging gaat voor ons opzoek naar de nieuwe eigenaar. En ondertussen zit Pidgey hier nog steeds. Alsof hij precies weet dat hij even nergens anders hoeft te zijn behalve in onze achtertuin, met gratis buffet en een dagelijks avond-toedek-ritueel van vriendlief.

Wordt vervolgt…

Wakker vóór de wereld…

Posted on by

Ik ren de afgelopen weken het vuur uit mijn werksloffen, maar mijn stappendoel? Geen schijn van kans. En dan ga ik op vakantie, waar luieren praktisch een fulltime baan is en haal ik datzelfde stappendoel met twee vingers in mijn neus. Waarschijnlijk door de vele rondjes langs het buffet, maar dat detail parkeren we voor dit blog even.

Bij thuiskomst voel ik dat ik die lekkere beweegflow wil vasthouden. Dus ik besluit de volgende dag meteen te gaan wandelen. Alleen kies ik het tijdstip een tikkeltje ongelukkig. Midden op de dag, 30 graden, zon die brandt alsof ik nog steeds op Gran Canaria ben. Ik kom druipend thuis en besluit dat dit anders moet.

De ochtend erna ga ik direct bij het ontwaken op pad. Het kwik klimt opnieuw richting de 30 graden, maar in de vroege ochtend is het nog heerlijk. Zo heerlijk zelfs, dat ik de rest van de week mijn wekker zet, ondanks dat ik nog vrij ben. En iedere dag gaat die wekker een stukje vroeger. Alles om een wandeling te maken. Vriendlief verklaard mij voor gek.

Was ik soms vergeten hoe heerlijk rustig ons park is op dit uur?! De wereld ontwaakt langzaam. De lucht is fris, de stilte bijna tastbaar. Ik hoor de vogels fluiten en alleen dat geluid zorgt al dat mijn dag goed begint. Geen muziek nodig, de natuur doet haar werk.

Mijn werkende leven staat op het punt om weer te beginnen, dus ik besluit mijn wekker nóg iets eerder te zetten. Hij gaat nu om 5:00 af. Terwijl het hele huis nog in diepe rust is, zelfs de vogel want geen early bird, waag ik mij buiten. Met 45 minuten wandelen heb ik al de helft van mijn stappendoel binnen en voel ik me een stuk actiever op het moment dat ik op mijn werk aankom.

Wanneer ik naar bed ga, kijk ik stiekem al uit naar het moment dat ik weer mag lopen. In alle vroegte, met niemand anders dan het ontwaken van de dag en de vogels in de bomen, oh en de slakken op de grond, dat dan wel weer. “De Club van 5AM” stond al even op mijn lijstje en vanaf nu ben ik een waardig lid.

Soms valt me op hoe de zon het park schildert. Iedere ochtend kleurt het licht de bladeren in minstens tien tinten groen. Van fris limoen tot bijna donkergoud. Het lijkt alsof de zon door de takken en bladeren heen een soort natuurlijke filter over de wereld legt. Het park is eigenlijk helemaal niet groot, maar door de kronkelpaadjes voelt het alsof ik door een klein bos loop. Alsof ik telkens een nieuw stukje ontdek dat gisteren nog niet bestond. Het licht speelt verstoppertje tussen de bladeren, werpt strepen op het pad en maakt van een simpele ochtendwandeling een soort mini‑expeditie. Ik merk dat ik langzamer ga lopen, gewoon om niets te missen.

En dan die geuren… De wereld ruikt compleet anders na een nacht regen. Ieder stukje park heeft zijn eigen lucht. Soms loop ik langs een pluk onkruid en word ik verrast door een weelderige zomerse geur. Alsof iemand een fles parfum heeft leeggespoten. Ik blijf even staan, snuif diep in, en laat de ochtend zich helemaal in mij nestelen.

Ik wandel. Ik adem. Ik ben wakker nog vóór de rest van de wereld dat is.
En dat voelt als een cadeautje, elke dag opnieuw.

80 bochten verder, 350 meter hoger…

Posted on by

Na tachtig haarspeldbochten — die direct al in het dal begonnen en eindeloos doorliepen tot aan de top — is het een wonder dat mijn maaginhoud nog steeds zit waar hij hoort te zitten. Aangezien ik deze ochtend iets ruimer ontbeten heb dan gebruikelijk. Een beetje misselijk ben ik wel. Maar na een paar koekjes en een slok water voel ik me al snel een stuk beter.

Bij het openen van mijn deur wordt deze bijna uit mijn handen gerukt. De zon is meedogenloos. De wind nog meer. Natuurlijk had ik weer niet aan een vestje gedacht. Daar denk je niet aan als je wegrijdt met dertig graden en volop zon. Gelukkig ligt er een badlaken op de achterbank, dat ik als een geïmproviseerde cape om me heen sla.

De rit naar de top was minstens zo spectaculair als het uitzicht dat op mij wacht. Het landschap aan de westkust van Gran Canaria is een stuk grilliger en ruiger dan de badplaatsen. Dit deel van het eiland wordt niet voor niets het meest ongerepte stuk genoemd: enorme kliffen, diepe ravijnen en gesteente in kleuren die je bijna niet kunt verzinnen.

We zijn aangekomen bij Mirador del Balcón, een uitkijkpunt dat je absoluut op je lijst moet zetten als je de binnenlanden inrijdt en iets anders wilt zien dan zon, zee en strand. Ik loop achter de familie aan richting de trap die afdaalt naar een platform. Daar moet ik moeite doen om niet direct de afgrond in geblazen te worden; hier waait het nóg harder dan op de parkeerplaats. Gelukkig is het platform afgezet met een glazen wand.

Ik duim dat het geheel stevig in elkaar is gezet, want we hangen letterlijk boven de Atlantische Oceaan aan een steile klif. Volgens de informatieborden op ongeveer 350 meter hoogte. Heel even lijkt het alsof mijn maag zich alsnog tegen mij keert. Maar toegegeven: het uitzicht is prachtig.

De wolken hangen op ooghoogte. Ik kan ze bijna aanraken. Onder mij kolkt en beukt het water van de Atlantische Oceaan tegen de rotsen. Het is machtig om te zien. Zelfs een foto of filmpje geeft niet hetzelfde effect als wanneer je dit met eigen ogen aanschouwt.

Wanneer ik helemaal naar links kijk, zie ik de bekende Drakenstaart: een reeks grillige bergkammen die trapsgewijs richting de zee lopen. Door hun vorm lijken ze op de rug en staart van een draak. Volledig gevormd door vulkanische activiteit, lang geleden natuurlijk, en daarna uitgesleten door wind, regen en oceaankracht tot de puntige formatie die het nu is.

Op de terugweg zie ik een bord waarop staat dat Gran Canaria een UNESCO Starlight‑bestemming is. Dit balkon is een van de donkerste en meest indrukwekkende plekken om sterren te kijken. De combinatie van hoogte, afgelegen ligging en vrijwel geen lichtvervuiling maakt het ideaal voor heldere sterrenhemels, de Melkweg en noordelijke sterrenbeelden zoals de grote en kleine beer en Cassiopeia.

Ik kan hier helaas niet over meepraten, want na een groepsfoto besluiten we onze rit voort te zetten naar het dorpje Agaete, een stukje verderop. En eerlijk… de rit terug in het pikkedonker zou ik stiekem ook niet aandurven.

Half uitgerust, volledig voldaan…

Posted on by

Er is altijd wel één pipo die denkt grappig te zijn. Dit keer was het iemand die doodleuk opmerkt dat onze vlucht misschien wel geannuleerd wordt. “Want ja… benzine hè.” Ik wens hem drie weken lang jeuk en te korte armpjes toe en houd ondertussen met één oog de website in de gaten. Je weet maar nooit. Maar onze vlucht naar Gran Canaria gaat gewoon door. Uiteraard. 

Op het vliegveld is het een georganiseerde chaos, maar de vlucht zelf verloopt verrassend soepel. We landen zelfs eerder dan gepland. Ik wissel lezen en slapen af, een gouden combinatie, en besluit dat een transfer regelen vast slimmer is dan een taxi of meteen een auto huren. Spoiler: dat is het niet. De rit duurt ongeveer drie levens, maar begin van de middag spuugt de bus ons eindelijk uit bij het hotel.

De ooms en tantes, die al een paar dagen eerder zijn aangekomen, staan ons op te wachten alsof we VIP’s zijn. Ze weten zelfs al waar onze kamer is. Sterker nog: die is al voor ons gereserveerd. Drie kamers naast elkaar. Gezelligheid gegarandeerd.

We kleden ons snel om en ploffen neer bij het zwembad. De rest van de dag doen we weinig meer dan eten, zonnen en het hotel verkennen. De komende anderhalve week is dit onze thuishaven. De eerste dagen bestaan uit een strak schema van: liggen, lezen, slapen, eten, drinken en lachen. Het soort ritme waar je lichaam spontaan van ontspant.

Op dag drie huren we een auto voor de rest van de periode. De benzine is hier ook duurder geworden, maar met €1,31 per liter nog steeds prima te doen. Navigatie hebben we niet nodig, we kennen het eiland inmiddels half uit ons hoofd. Al verrast mijn tante ons alsnog met excursies naar plekken waar ik nog nooit van gehoord heb.

We bezoeken Mirador del Balcon, een uitzichtpunt waar je de beroemde “drakenstaart” ziet. (daarover in een ander blog meer) We lunchen voor een appel en een ei in Agaete. We zoeken naar grotwoningen in the middle of nowhere, waar zelfs je telefoon geen bereik heeft. Er worden flessen rum gevuld in de distilleerderij van Arucas, maar daar zijn wij niet bij, want shoppen. Iets met prioriteiten.

Via vijf omwegen (want wel navigatie maar niet luisteren) rijden we naar Pico de Bandama, naast de gigantische krater Caldera de Bandama. Het uitzicht over het eiland is fantastisch en daar lunchen we opnieuw heerlijk. We bezoeken stadjes, shoppen tot we een ons wegen (niet handig, want alles moet mee terug), en wandelen door Puerto de Mogán voor koffie aan het water en uitzicht op de boten.

De rest van de tijd vullen we met luieren, lezen, eten en momenten waarop we letterlijk huilen van het lachen. Bij het zwembad, op het strand, aan tafel, het maakt niet uit waar, wij kunnen overal een feestje van maken. En dat wordt ook letterlijk gedaan wanneer de verjaardag van vriendlief dunnetjes overgedaan wordt met een versierde tafel, een verjaardagsliedje en taart. 

En dan ineens… is het voorbij. De tijd vliegt, zoals altijd wanneer je het leuk hebt. We pakken onze koffers en schuiven en meten al onze aankopen erin alsof we meedoen aan een spelletje Tetris, en nemen afscheid van onze tijdelijke thuishaven. 

Met een hoofd vol zon, een maag vol tapas en een hart vol herinneringen vliegen we terug naar huis.

Uitzicht vanuit ons hotel. Een dagje strand en een wandeling langs de ruige zee.

Medium of well done?

Posted on by

Ik moet eruit. Ik moet eruit. IK MOET ERUIT. Uit de zon bedoel ik dan. 
Maar ik lig zo belachelijk lekker dat mijn lijf weigert te luisteren. Het is een graad of 28, de zon straalt veel te fel, maar dat briesje over het water maakt alles zacht en loom. Precies dat soort verraderlijke combinatie waarvan je weet dat je er later als een kreeft bij loopt, maar op het moment zelf… ach who cares. Nou oké, ’s avonds vervloek ik mijzelf maar dat zal ik voor de setting van dit blog niet verder benoemen… 

We liggen voor anker op een plek die achteraf misschien niet de meest briljante keuze was. Een plek waar plezier- en beroepsvaart elkaar kruisen. De golven wisselen elkaar in rap tempo af en geven je het gevoel alsof je in een soort mini-pretpark beland bent. Dat ontdekten we pas toen we al goed en wel voor anker lagen. Maar zolang je niet snel zeeziek wordt, niet te lang in het onderdek verblijft en je de horizon nog wel kunt zien, is het eigenlijk best grappig. En wanneer je toegeeft aan het schommelende gevoel en gaat liggen op het voordek voelt het alsof de boot je in slaap probeert te schommelen.

Ik laat me meevoeren door dat ritme. Het wiegen maakt ontspannen nog makkelijker. Aan bakboord ligt het vol met bootjes; ik hoor kinderen in het water springen, gillen, lachen, totaal ongehinderd door het feit dat het water waarschijnlijk maar 18 graden is. Kinderen hebben daar op de een of andere manier totaal geen last van. Hun oudere familielid duidelijk wel. Na een sprong in het water hoor ik hem gillen dat niet alleen zijn tenen bevroren zijn en dat de verwarming alvast aangezet mag worden.

Aan stuurboord hoor ik de vogels in de bomen fluiten, alsof ze een soundtrack onder deze middag leggen. Alles bij elkaar, het water, de geluiden, de zon die me langzaam aan het toasten is, maakt dat ik steeds dieper wegzak in een soort halfslaap.

Tot mijn schouderbladen beginnen te prikken. Niet subtiel. Meer het soort prik dat zegt: “Hallo, wil je jezelf medium of well done?” En dit is dus het moment dat ik er echt, ECHT, E.C.H.T. uit moet.  

Ik zucht, trek mezelf overeind en schuif met tegenzin naar de schaduw, mijn handdoek achter mij aan slepend. Nog één blik op het water, de boten, de kinderen, de vogels. Het hele tafereel dobbert gewoon door. En ik moet toegeven: zelfs half verbrand, met het briesje over mijn lichaam is dit eigenlijk best een fijne plek om te zijn.