Gratis logeren? Vraag het Pidgey…

Posted on by

Blog 1 van 2.

Vriendlief stuurt me een foto en filmpje van een duif. Niet zomaar een duif, maar eentje die vindt dat onze achterdeur een soort VIP-ingang is. Want even later staat ie doodleuk in de woonkamer alsof ie een reservering bij ons heeft. Nadat hem de toegang is ontzegt dartelt ie voor de deur heen en weer. Vriendlief voorziet hem van wat water en voer. Wanneer ik thuiskom staat er in de tuin een compleet bouwproject. Schotten, planken, schragen… Ik vraag hem nieuwsgierig wat ie aan het maken is. Blijkt dus het nachthok van onze nieuwe gast te zijn.

Pidgey, zijn nieuwe naam, zit er al parmantig in. Midden in de ruimte bevind zich zijn troon. Een zitstok speciaal door vriendlief voor hem gemaakt. Maar dat gaat Pidgey net te ver. Hij staat ervoor met water links en voer rechts. Het voer komt van Groene Draak, die daar verrassend weinig moeite mee heeft: “Geef hem al mijn vieze brokken maar. Hoe sneller die drie kilo op zijn, hoe beter. Zolang ie maar van mijn banaan afblijft.” Dus krijgt Pidgey geplette Nutriberries, pallets, gewelde zaadjes, groente en rijst. Een soort all-inclusieve buffet. Hij lust vast niet alles maar maakt er net als in sommige hotels wel net zo’n klere benden van.

Ik verwacht dat hij na wat te eten en een uurtje knorren weer wegvliegt. Maar nee hoor. Meneer staat ’s avonds voor de hordeur met de vraag of hij ook binnen mag. Ik kom niet meer bij. Dit is een duif met humor. Gezien onze groene draak lijkt me dat geen strak plan. Na wat scharrelen kruipt hij weer in zijn hok, waar vriendlief hem liefdevol toedekt tegen katten en ander gespuis. De volgende ochtend bevrijden we hem.

Ik werk thuis en ga na een paar uur kijken, in de veronderstelling dat hij nu wel gevlogen is. Maar nee. Hij ligt prinsheerlijk in het zonnetje voor zijn verblijf, alsof hij een wellnessarrangement heeft geboekt en wacht op de masseuse. Ik ververs zijn water en voer, terwijl Groene Draak me aankijkt alsof ik een illegale onderhuurder huisvest. 

Pidgey vindt alles prima. Hij loopt bijna met me mee naar binnen om te checken wat ik voor hem klaarzet. Maar bedenkt zich en blijft netjes bij de drempel wachten. Hij scharrelt, eet, dut, herhaalt. Zijn pootring kan ik maar half lezen, maar zijn tamheid zegt genoeg: dit is geen wilde ziel, dit is een huismus in duivenlichaam. Onze tuin voelt voor hem blijkbaar als een prima oplaadpunt. Maar snelladen is er niet bij.

’s Avonds wordt hij weer toegedekt. ’s Ochtends weer bevrijd. Hij leeft op, scharrelt vrolijk rond en besluit dat mijn lunchpauze ook zijn sociale moment is. Terwijl ik in het zonnetje zit, vliegt hij ineens op mijn schoot. Ik grijp mijn kans en lees eindelijk zijn ring. We zoeken online en komen bij een vereniging uit… Na wat speurwerk vinden we een telefoonnummer. We krijgen te horen dat zijn eigenaar, het oudste lid, een paar weken geleden is overleden. Al zijn duiven zijn overgenomen door iemand anders. Grote kans dat Pidgeys GPS nog verkeerd staat afgesteld. 

De vereniging gaat voor ons opzoek naar de nieuwe eigenaar. En ondertussen zit Pidgey hier nog steeds. Alsof hij precies weet dat hij even nergens anders hoeft te zijn behalve in onze achtertuin, met gratis buffet en een dagelijks avond-toedek-ritueel van vriendlief.

Wordt vervolgt…

Wakker vóór de wereld…

Posted on by

Ik ren de afgelopen weken het vuur uit mijn werksloffen, maar mijn stappendoel? Geen schijn van kans. En dan ga ik op vakantie, waar luieren praktisch een fulltime baan is en haal ik datzelfde stappendoel met twee vingers in mijn neus. Waarschijnlijk door de vele rondjes langs het buffet, maar dat detail parkeren we voor dit blog even.

Bij thuiskomst voel ik dat ik die lekkere beweegflow wil vasthouden. Dus ik besluit de volgende dag meteen te gaan wandelen. Alleen kies ik het tijdstip een tikkeltje ongelukkig. Midden op de dag, 30 graden, zon die brandt alsof ik nog steeds op Gran Canaria ben. Ik kom druipend thuis en besluit dat dit anders moet.

De ochtend erna ga ik direct bij het ontwaken op pad. Het kwik klimt opnieuw richting de 30 graden, maar in de vroege ochtend is het nog heerlijk. Zo heerlijk zelfs, dat ik de rest van de week mijn wekker zet, ondanks dat ik nog vrij ben. En iedere dag gaat die wekker een stukje vroeger. Alles om een wandeling te maken. Vriendlief verklaard mij voor gek.

Was ik soms vergeten hoe heerlijk rustig ons park is op dit uur?! De wereld ontwaakt langzaam. De lucht is fris, de stilte bijna tastbaar. Ik hoor de vogels fluiten en alleen dat geluid zorgt al dat mijn dag goed begint. Geen muziek nodig, de natuur doet haar werk.

Mijn werkende leven staat op het punt om weer te beginnen, dus ik besluit mijn wekker nóg iets eerder te zetten. Hij gaat nu om 5:00 af. Terwijl het hele huis nog in diepe rust is, zelfs de vogel want geen early bird, waag ik mij buiten. Met 45 minuten wandelen heb ik al de helft van mijn stappendoel binnen en voel ik me een stuk actiever op het moment dat ik op mijn werk aankom.

Wanneer ik naar bed ga, kijk ik stiekem al uit naar het moment dat ik weer mag lopen. In alle vroegte, met niemand anders dan het ontwaken van de dag en de vogels in de bomen, oh en de slakken op de grond, dat dan wel weer. “De Club van 5AM” stond al even op mijn lijstje en vanaf nu ben ik een waardig lid.

Soms valt me op hoe de zon het park schildert. Iedere ochtend kleurt het licht de bladeren in minstens tien tinten groen. Van fris limoen tot bijna donkergoud. Het lijkt alsof de zon door de takken en bladeren heen een soort natuurlijke filter over de wereld legt. Het park is eigenlijk helemaal niet groot, maar door de kronkelpaadjes voelt het alsof ik door een klein bos loop. Alsof ik telkens een nieuw stukje ontdek dat gisteren nog niet bestond. Het licht speelt verstoppertje tussen de bladeren, werpt strepen op het pad en maakt van een simpele ochtendwandeling een soort mini‑expeditie. Ik merk dat ik langzamer ga lopen, gewoon om niets te missen.

En dan die geuren… De wereld ruikt compleet anders na een nacht regen. Ieder stukje park heeft zijn eigen lucht. Soms loop ik langs een pluk onkruid en word ik verrast door een weelderige zomerse geur. Alsof iemand een fles parfum heeft leeggespoten. Ik blijf even staan, snuif diep in, en laat de ochtend zich helemaal in mij nestelen.

Ik wandel. Ik adem. Ik ben wakker nog vóór de rest van de wereld dat is.
En dat voelt als een cadeautje, elke dag opnieuw.

80 bochten verder, 350 meter hoger…

Posted on by

Na tachtig haarspeldbochten — die direct al in het dal begonnen en eindeloos doorliepen tot aan de top — is het een wonder dat mijn maaginhoud nog steeds zit waar hij hoort te zitten. Aangezien ik deze ochtend iets ruimer ontbeten heb dan gebruikelijk. Een beetje misselijk ben ik wel. Maar na een paar koekjes en een slok water voel ik me al snel een stuk beter.

Bij het openen van mijn deur wordt deze bijna uit mijn handen gerukt. De zon is meedogenloos. De wind nog meer. Natuurlijk had ik weer niet aan een vestje gedacht. Daar denk je niet aan als je wegrijdt met dertig graden en volop zon. Gelukkig ligt er een badlaken op de achterbank, dat ik als een geïmproviseerde cape om me heen sla.

De rit naar de top was minstens zo spectaculair als het uitzicht dat op mij wacht. Het landschap aan de westkust van Gran Canaria is een stuk grilliger en ruiger dan de badplaatsen. Dit deel van het eiland wordt niet voor niets het meest ongerepte stuk genoemd: enorme kliffen, diepe ravijnen en gesteente in kleuren die je bijna niet kunt verzinnen.

We zijn aangekomen bij Mirador del Balcón, een uitkijkpunt dat je absoluut op je lijst moet zetten als je de binnenlanden inrijdt en iets anders wilt zien dan zon, zee en strand. Ik loop achter de familie aan richting de trap die afdaalt naar een platform. Daar moet ik moeite doen om niet direct de afgrond in geblazen te worden; hier waait het nóg harder dan op de parkeerplaats. Gelukkig is het platform afgezet met een glazen wand.

Ik duim dat het geheel stevig in elkaar is gezet, want we hangen letterlijk boven de Atlantische Oceaan aan een steile klif. Volgens de informatieborden op ongeveer 350 meter hoogte. Heel even lijkt het alsof mijn maag zich alsnog tegen mij keert. Maar toegegeven: het uitzicht is prachtig.

De wolken hangen op ooghoogte. Ik kan ze bijna aanraken. Onder mij kolkt en beukt het water van de Atlantische Oceaan tegen de rotsen. Het is machtig om te zien. Zelfs een foto of filmpje geeft niet hetzelfde effect als wanneer je dit met eigen ogen aanschouwt.

Wanneer ik helemaal naar links kijk, zie ik de bekende Drakenstaart: een reeks grillige bergkammen die trapsgewijs richting de zee lopen. Door hun vorm lijken ze op de rug en staart van een draak. Volledig gevormd door vulkanische activiteit, lang geleden natuurlijk, en daarna uitgesleten door wind, regen en oceaankracht tot de puntige formatie die het nu is.

Op de terugweg zie ik een bord waarop staat dat Gran Canaria een UNESCO Starlight‑bestemming is. Dit balkon is een van de donkerste en meest indrukwekkende plekken om sterren te kijken. De combinatie van hoogte, afgelegen ligging en vrijwel geen lichtvervuiling maakt het ideaal voor heldere sterrenhemels, de Melkweg en noordelijke sterrenbeelden zoals de grote en kleine beer en Cassiopeia.

Ik kan hier helaas niet over meepraten, want na een groepsfoto besluiten we onze rit voort te zetten naar het dorpje Agaete, een stukje verderop. En eerlijk… de rit terug in het pikkedonker zou ik stiekem ook niet aandurven.

Half uitgerust, volledig voldaan…

Posted on by

Er is altijd wel één pipo die denkt grappig te zijn. Dit keer was het iemand die doodleuk opmerkt dat onze vlucht misschien wel geannuleerd wordt. “Want ja… benzine hè.” Ik wens hem drie weken lang jeuk en te korte armpjes toe en houd ondertussen met één oog de website in de gaten. Je weet maar nooit. Maar onze vlucht naar Gran Canaria gaat gewoon door. Uiteraard. 

Op het vliegveld is het een georganiseerde chaos, maar de vlucht zelf verloopt verrassend soepel. We landen zelfs eerder dan gepland. Ik wissel lezen en slapen af, een gouden combinatie, en besluit dat een transfer regelen vast slimmer is dan een taxi of meteen een auto huren. Spoiler: dat is het niet. De rit duurt ongeveer drie levens, maar begin van de middag spuugt de bus ons eindelijk uit bij het hotel.

De ooms en tantes, die al een paar dagen eerder zijn aangekomen, staan ons op te wachten alsof we VIP’s zijn. Ze weten zelfs al waar onze kamer is. Sterker nog: die is al voor ons gereserveerd. Drie kamers naast elkaar. Gezelligheid gegarandeerd.

We kleden ons snel om en ploffen neer bij het zwembad. De rest van de dag doen we weinig meer dan eten, zonnen en het hotel verkennen. De komende anderhalve week is dit onze thuishaven. De eerste dagen bestaan uit een strak schema van: liggen, lezen, slapen, eten, drinken en lachen. Het soort ritme waar je lichaam spontaan van ontspant.

Op dag drie huren we een auto voor de rest van de periode. De benzine is hier ook duurder geworden, maar met €1,31 per liter nog steeds prima te doen. Navigatie hebben we niet nodig, we kennen het eiland inmiddels half uit ons hoofd. Al verrast mijn tante ons alsnog met excursies naar plekken waar ik nog nooit van gehoord heb.

We bezoeken Mirador del Balcon, een uitzichtpunt waar je de beroemde “drakenstaart” ziet. (daarover in een ander blog meer) We lunchen voor een appel en een ei in Agaete. We zoeken naar grotwoningen in the middle of nowhere, waar zelfs je telefoon geen bereik heeft. Er worden flessen rum gevuld in de distilleerderij van Arucas, maar daar zijn wij niet bij, want shoppen. Iets met prioriteiten.

Via vijf omwegen (want wel navigatie maar niet luisteren) rijden we naar Pico de Bandama, naast de gigantische krater Caldera de Bandama. Het uitzicht over het eiland is fantastisch en daar lunchen we opnieuw heerlijk. We bezoeken stadjes, shoppen tot we een ons wegen (niet handig, want alles moet mee terug), en wandelen door Puerto de Mogán voor koffie aan het water en uitzicht op de boten.

De rest van de tijd vullen we met luieren, lezen, eten en momenten waarop we letterlijk huilen van het lachen. Bij het zwembad, op het strand, aan tafel, het maakt niet uit waar, wij kunnen overal een feestje van maken. En dat wordt ook letterlijk gedaan wanneer de verjaardag van vriendlief dunnetjes overgedaan wordt met een versierde tafel, een verjaardagsliedje en taart. 

En dan ineens… is het voorbij. De tijd vliegt, zoals altijd wanneer je het leuk hebt. We pakken onze koffers en schuiven en meten al onze aankopen erin alsof we meedoen aan een spelletje Tetris, en nemen afscheid van onze tijdelijke thuishaven. 

Met een hoofd vol zon, een maag vol tapas en een hart vol herinneringen vliegen we terug naar huis.

Uitzicht vanuit ons hotel. Een dagje strand en een wandeling langs de ruige zee.

Medium of well done?

Posted on by

Ik moet eruit. Ik moet eruit. IK MOET ERUIT. Uit de zon bedoel ik dan. 
Maar ik lig zo belachelijk lekker dat mijn lijf weigert te luisteren. Het is een graad of 28, de zon straalt veel te fel, maar dat briesje over het water maakt alles zacht en loom. Precies dat soort verraderlijke combinatie waarvan je weet dat je er later als een kreeft bij loopt, maar op het moment zelf… ach who cares. Nou oké, ’s avonds vervloek ik mijzelf maar dat zal ik voor de setting van dit blog niet verder benoemen… 

We liggen voor anker op een plek die achteraf misschien niet de meest briljante keuze was. Een plek waar plezier- en beroepsvaart elkaar kruisen. De golven wisselen elkaar in rap tempo af en geven je het gevoel alsof je in een soort mini-pretpark beland bent. Dat ontdekten we pas toen we al goed en wel voor anker lagen. Maar zolang je niet snel zeeziek wordt, niet te lang in het onderdek verblijft en je de horizon nog wel kunt zien, is het eigenlijk best grappig. En wanneer je toegeeft aan het schommelende gevoel en gaat liggen op het voordek voelt het alsof de boot je in slaap probeert te schommelen.

Ik laat me meevoeren door dat ritme. Het wiegen maakt ontspannen nog makkelijker. Aan bakboord ligt het vol met bootjes; ik hoor kinderen in het water springen, gillen, lachen, totaal ongehinderd door het feit dat het water waarschijnlijk maar 18 graden is. Kinderen hebben daar op de een of andere manier totaal geen last van. Hun oudere familielid duidelijk wel. Na een sprong in het water hoor ik hem gillen dat niet alleen zijn tenen bevroren zijn en dat de verwarming alvast aangezet mag worden.

Aan stuurboord hoor ik de vogels in de bomen fluiten, alsof ze een soundtrack onder deze middag leggen. Alles bij elkaar, het water, de geluiden, de zon die me langzaam aan het toasten is, maakt dat ik steeds dieper wegzak in een soort halfslaap.

Tot mijn schouderbladen beginnen te prikken. Niet subtiel. Meer het soort prik dat zegt: “Hallo, wil je jezelf medium of well done?” En dit is dus het moment dat ik er echt, ECHT, E.C.H.T. uit moet.  

Ik zucht, trek mezelf overeind en schuif met tegenzin naar de schaduw, mijn handdoek achter mij aan slepend. Nog één blik op het water, de boten, de kinderen, de vogels. Het hele tafereel dobbert gewoon door. En ik moet toegeven: zelfs half verbrand, met het briesje over mijn lichaam is dit eigenlijk best een fijne plek om te zijn.

Uit de oude doos: “Wat doe je?!”

Posted on by

Een log dat ik schreef in 2019. Maar nog steeds even grappig is. Hoewel zoonlief hier misschien iets anders over denkt. 

Terwijl de wasmachine de schone was uitbraakt bij het openen van het deurtje, vangt mijn oor kabaal op uit de kamer ernaast. Zoon zit in zijn kamer en het klinkt alsof ie tegen een slechthorende aan het praten is. Als ik de schone was op zijn kamer breng zie ik wat de herrie veroorzaakt. Zijn laptop staat aan op een of ander vaag youtube kanaal. Via zijn headset staat hij in verbinding met zijn PS, en heeft hij contact met zijn “squad”. Die op hun beurt dezelfde takkeherrie hebben opstaan. Tegelijkertijd pingelt zijn telefoon het ene na het andere appje. Alles op standje neurotisch hard.

Mijn wenkbrauwen gaan omhoog en een seconde of wat overzie ik de chaos. Hij heeft niet in de gaten dat ik met een wasmand in zijn kamer sta. Inmiddels weet ik dat zijn matties mij kunnen horen als ik iets door de kamer blèr. Oeh, zal ik het doen, zal ik het doen? Ik kan mij ternauwernood inhouden. Als ik een stap verder in de kamer kom krijgt hij mij in het vizier. Hij schrikt zich rot en doet direct zijn headset af. “Had je niet ff kunnen kloppen?” Vraagt hij. “Had jij mij dan gehoord?!” Kaats ik terug. “Denk ut niet!”

Gelukkig zijn we volwassen genoeg (want zo noemen onze 15 en 16 jarige boys zich) om hier normaal mee om te gaan. Hij bedankt mij netjes voor de schone kleding die hij zelf in zijn kast gaat leggen, om mij weer zo snel mogelijk uit zijn domein te krijgen en kijkt mij vriendelijk na. Op mijn beurt volgt een glimlach en ik kan mij niet langer inhouden. Ren vervolgens voor de webcam langs, zwaai hoffelijk voor wie mij kan zien en roep “hoooooi!” naar wie het horen kan. Er galmt een “hoooi” terug. 

Zoon kan alleen maar zuchten. Hij doet nog een verwoede poging door mij een waarschuwende blik toe te werpen (wat zoiets betekend als: serieus moest dat nu?) welke door mij met een handkusje wordt beantwoord. Als ik de deur achter mij dichttrek verstomd de takkeherrie en hoor ik één van z’n matties zuchtend zeggen dat zijn moeder dat ook altijd doet! Ik grijns van oor tot oor.

Ik begrijp mijn moeder echt een heel stuk beter. Die flikte dit soort grapjes ook altijd. Door klappend en luidkeels mijn naam te scanderen bij het winnen van een turnwedstrijd. Te zwaaien wanneer ik voorbij kwam lopen. Of mij met belachelijke snoepkettingen vol te hangen als we de avondvierdaagse liepen. Ik ergerde mij kapot. Maar ik begrijp nu dat ze hier helemaal niets aan kon doen. Soms wordt je gewoon gedreven door een impuls. Een vlaag van ik-weet-ook-niet-zo-goed-waarom-ik-dit-doe-maar-het-moet-gewoon. Wanneer ze het nu zou doen zou ik natuurlijk vol overgave met haar mee doen. Maar toen?!?!

Zoon is inmiddels gewend aan mijn niet onder controle te ouden impulsen. Soms doet ie nog een zwakke poging om te laten merken dat ie het er niet mee eens is. Er tegenin gaan zoals ik vroeger deed, doet hij niet. Dat siert hem! Stiekem denk ik wel eens dat hij er ook gewoon om moet lachen. Maar hé, hoe volwassen je ook bent, toegeven doe je als puber natuurlijk niet!!

Alles voor die patat…

Posted on by

De boot ligt al weken in de haven. Eindelijk uit de winterstalling, zo’n beetje nog voor het vaarseizoen van start ging. Ze ligt ook al helemaal vaarklaar. Alleen… het weer werkt totaal niet mee. Het is geen beetje druilerig geweest, maar écht bagger. Regen die horizontaal langs je gezicht slaat, wind die je kapsel verandert in een soort zeemeeuw-nest en precies op de paar dagen dat de zon wél schijnt, hebben we natuurlijk al andere afspraken. Zul je altijd zien…

Maar goed, de boot moet hoe dan ook gepoetst worden. Je wil niet weten wat een paar maanden zonder menselijk contact met een boot kan doen. Na een winterseizoen groeit de schimmel sneller dan je lief is, de spinnen hebben zich permanent gevestigd alsof ze huur betalen, en het stof… nou, dat zit op plekken waarvan ik niet eens wist dat daar stof kon liggen. Ik vermoed dat er ergens een parallel universum is waar stof zich verzamelt en dan via een wormgat onze boot binnenvalt. Hier: karma!!

Eindelijk hebben we een weekend vrij. De regen komt in eerste instantie met bakken uit de hemel, maar als ik moet kiezen tussen poetsen in de regen of varen in de regen, dan weet ik het wel. Laat die wolken maar lekker leeglopen terwijl wij met een poetsdoek en een sopje in de weer gaan.

Dus gewapend met emmers, zeep, borstels, doeken en onze stoomeend, die inmiddels een volwaardig bemanningslid is, vertrekken we richting haven. Het is nog rustig. Veel boten liggen nog op de kant en aan onze steiger liggen er maar een paar. Perfect. Niemand die last heeft van onze fanatieke schoonmaakdrift.

Ik ben nog geen stap aan boord en zie ik het al: de zittingen en het leer zijn een soort abstract kunstwerk geworden. De vloer is ronduit smerig, maar gelukkig hadden we de vloerbedekking er einde van vorig seizoen uitgehaald om thuis schoon te borstelen. Zonder oogt Merlin nu wel een beetje kaal. We beginnen met de grote oppervlakken. Schrobben, boenen, wringen, dweilen. Ik zit in houdingen waarvan ik zeker weet dat als ik naar de fysio zou moeten om de boel te ontwarren hij er spontaan een vakantiehuis van kan kopen. Vriendlief ligt half in een kastje dat eigenlijk niet bedoeld is voor menselijke toegang. De stoomeend sist tevreden alsof hij wil zeggen: “Eindelijk weer actie.”

Onze badkamer met wc, samen ongeveer 50 vierkante centimeter, bewaren we voor het laatst. De ramen zouden eigenlijk ook moeten, maar met alle regen die nog steeds uit de hemel naar beneden komt laten we dat voor nu maar even zitten. Ook het voordek zou nog eens flink geschrobd moeten worden. Maar ook die bewaren we voor een wat zonnigere dag. 

Na vier uur poetsen in de meest onmogelijke poses zijn we er klaar mee. Maar het resultaat mag er zijn. Merlin ligt weer te shinen als nooit te voren. We ruimen alles op en precies op dat moment breekt de zon door. Dat is nog eens een mooi cadeautje. Als beloning trakteren we onszelf op de lekkerste patat van het hele dorp en eten die aan boord op. In de zon. Met schone kussens, frisse lucht en het voldane gevoel dat alleen een grote schoonmaak kan geven.

Een weekend van culinaire zelfdestructie…

Posted on by

Al maanden lang gaat het zo goed. Ik loop op mijn werk langs de koekjestrommel alsof het een decorstuk is. Ik eet braaf mijn zelf meegebrachte lunch, drink genoeg water om een kleine vijver te vullen en blijf ver weg van snoep, chips en chocola. Het gaat me verrassend makkelijk af. Ik ben trots op mezelf. Sporten of bewegen schiet er compleet bij in, maar omdat de rest zo soepel loopt, vind ik dat helemaal prima. Je kunt tenslotte niet álles tegelijk doen, toch?

Tot deze week. Ik doe even snel boodschappen, omdat de Griekse yoghurt op is en Draak niet bepaald enthousiast wordt van de laatste zielige wortel en courgette die nog in de groentela liggen. Hij heeft inmiddels een reputatie opgebouwd als kieskeurige groenteneter, dus ik vind dat ik hem iets beters moet aanbieden. Maar zodra ik thuis mijn boodschappen uitpak, ligt daar ineens… een reep chocolade. En daarnaast een zakje chocorozijnen.

Ik heb geen enkel bewust moment waarin ik ze in mijn mandje leg. Het enige wat ik wél weet, is dat ik ze thuis in mijn handen heb. Oké, rozijnen zijn een soort van gezond. Dat telt toch? Draak kijkt me aan met een blik die zegt: “Waarom jij wel chocorozijnen en ik geen extra fruit?” Ik voel me betrapt door een vogel. Dat zegt genoeg. Laten we het een zwak moment noemen. Maar natuurlijk blijft het niet bij dat ene zwakke moment. Dat zou te makkelijk zijn.

De volgende dag doen vriendlief en ik samen boodschappen. Eenmaal thuis sta ik meerdere zakken chips in de kast te schuiven. “Natuurlijk hoeven die niet open,” zeg ik nog tegen mezelf. Hahaha. Ja. Tuurlijk. Er verdwijnen tompoezen in de koelkast. En zag ik nou net een doos ijsjes de vriezer in glijden? Ik had niet eens door dat ze in het karretje lagen. Mijn onderbewuste en ik zitten duidelijk niet op een lijn deze week.

Dan komt het weekend. Ik begin de dag met croissantjes met kaas en jam. ’s Avonds halen we heel ordinair een patatje met snacks. En op zondag besluiten we pannenkoeken te bakken. Tussendoor eet ik alles wat los en vast zit. Als het niet beweegt, is het niet veilig. Zelfs dingen die ik normaal niet eens lekker vind, lijken ineens een soort magnetische aantrekkingskracht te hebben. Alsof mijn lichaam zegt: “We slaan even alles op joh, je weet maar nooit.”

Ergens tussendoor probeer ik mezelf nog wijs te maken dat ik “gewoon even wat extra energie nodig heb”. Maar voor wat? Geen idee, want sporten doe ik al even niet. Voor het leven, waarschijnlijk. En nu zit ik hier. Met een lege zak chips, een half schuldgevoel en een vogel die me aankijkt alsof ik moreel gefaald heb. Echt, dit had nooit zo mogen gebeuren. Echt niet! Maar op de een of andere manier móést het gewoon. Het zal de maanstand wel zijn. Of de wisseling van sterrenbeeld. Of de zomer die ineens doorbreekt en mijn discipline laat smelten als een ijsje in de zon. Misschien was Mercurius wel retrograde. Misschien was ík retrograde. Ik heb geen idee waar deze inzinking vandaan is gekomen. Maar ik beloof mezelf beterschap. Echt waar. Het lekkers is nu op… en dat helpt natuurlijk ook enorm. Tijd om weer normaal te doen. Tot de volgende maanstand, dan.

Onze gezamenlijke groei…

Posted on by

Soms heb je niet in de gaten hoe snel een jaar voorbijgaat. Je leeft je leven, er gebeurt van alles tussendoor, en ineens is er meer dan een jaar verstreken. Dat besef komt bij mij binnen wanneer ik met mijn zusje praat over waar we vandaan komen en waar we nu staan. “Weet je nog,” zegt ze “toen je zei dat je proefkonijnen nodig had?”

In 2025 begint voor mij een nieuwe reis. Mijn pad als energetisch therapeut is volop in ontwikkeling. Ik oefen, voel, en leer vertrouwen op intuïtie, dat onderbuikgevoel. En zonder dat ze precies weet waar ze aan begint, is mijn zusje één van de eersten die zegt: “Kom maar op, ik doe wel mee.”

Wat begint als oefenen, groeit al snel uit tot veel meer. Na iedere les kan ik weer los om de geleerde materie in praktijk te brengen. In de maanden die volgen doen we meerdere sessies. Iedere keer een laagje verder. Soms zacht, soms confronterend, en soms lijkt er aan de oppervlakte niet veel te gebeuren. Maar onder die oppervlakte gebeurt er juist ontzettend veel. Niet alleen bij haar, ook bij mij.

Zo’n beetje iedere module uit mijn opleiding doorlopen we samen. Reiki, chakra- en aurahealing, meditaties, gronding, ademhaling, werken met kleuren, symboliek en affirmaties. Beetje bij beetje worden blokkades zichtbaar. Ze krijgt inzichtelijk dat een terugkerend patroon om aandacht vraagt. Mijn zusje kan besluiten om het bij de oefensessies te laten, maar dat doet ze niet. Ze kiest ervoor om de confrontatie aan te gaan. Om te erkennen dat er stukken geheeld mogen worden. Dat vraagt moed. En eerlijkheid naar jezelf. Wat ik zo in haar bewonder, is dat ze dat ook echt doet. Niet alleen tijdens de sessies, maar juist daarna in haar eigen leven. Door te voelen, te kiezen en daadwerkelijk verandering toe te laten.

Tijdens de sessies merk ik ook hoe mijn manier van waarnemen steeds verder verfijnt. In eerste instantie zijn het lichamelijke signalen: warmte of kou, tintelingen, druk. Maar dat wordt gaandeweg aangevuld met zwaarte of juist meer ruimte op bepaalde plekken in het lichaam. Soms pik ik ook emoties, kleuren of innerlijke beelden op die zich aandienen. 

Je hoort men wel eens spreken over blokkades, energie dat afvloeit, stabiliteit. Het zijn manieren om waarnemingen te beschrijven. Of indrukken die geïnterpreteerd zijn. En die interpretaties zijn voor iedereen weer anders. Iemand voelt misschien dat er iets “kouds” wegstroomt, terwijl ik merk dat er ontspanning of beweging ontstaat. Het is zo mooi om te zien wat bijvoorbeeld een Reiki-behandeling** kan doen, meer rust, meer ruimte, beter slapen en meer stabiliteit in het dagelijks leven.

Net voor mijn examen doen we opnieuw een sessie. Het verschil met een jaar geleden is bijna tastbaar. Waar eerst onrust zat, voel ik nu stabiliteit. Waar toen blokkades zaten, is nu ruimte. De energie gaat niet meer over graven, maar over stabiliseren. Over afronden wat afgerond mag worden. Over het loslaten van oude overtuigingen en het afvoeren van wat niet meer nodig is.

Ik heb het al vaker gezegd: het voelt bijna magisch wanneer puzzelstukjes op hun plek vallen en het beeld ineens verandert. Maar het allermooiste is dat het ook echt anders voelt, in haar lichaam, in haar energie, in haar leven. En terwijl ik daar zit, besef ik dat dit niet alleen haar proces is. Het is óók mijn groei. Mijn vertrouwen. Mijn weg. En dat ik dankbaar ben dat ik dit samen met haar mag doen.

**Reiki en energetische behandelingen vervangen geen medische zorg. Ze vormen wél een zachte, waardevolle aanvulling die het lichaam ondersteunt in ontspanning en herstel. Bij klachten die al langer spelen is één sessie meestal niet genoeg, het lichaam werkt in zijn eigen tempo.

Ik eis fruitcompensatie…

Posted on by

Ze schuift mijn etensbak mijn getraliede villa in. Villa, ja. Zo noem ik het maar, want “kooi” klinkt zo… gevangenisachtig. Ik kijk naar de inhoud: een schamele verzameling brokken en wat groen spul dat eruitziet alsof het per ongeluk in mijn ontbijt is gevallen. Daarna loopt ze weg. “Ho, wacht eens even! Kom terug. Dit is toch niet… hallo?!” Ik roep. Hard. Met overtuiging. Met mijn ik-ben-een-Amazone-en-dit-is-onacceptabel-stem. Maar nee hoor. Geen reactie. Ze doet alsof ze doof is. Ik kijk beteuterd naar de bak. Is dit het? Groente. In de ochtend. Yuk.

Waar is mijn banaan? Mijn appel? Mijn reden om ’s ochtends op te staan? 
Prima, je wilt een spelletje spelen? Dat kan ik, als Amazone, als de beste. Ik doe alsof mijn ontbijt mij totaal niet interesseert. Loop nonchalant langs mijn bak en begin onderin mijn villa te scharrelen. Want een slimme Amazone bewaart natuurlijk altijd iets voor later. Voor dit soort… onvoorziene crisissituaties. 
Na intens speurwerk vind ik: een halve noot (score!), een verdwaalde pellet (waarschijnlijk al over de houdbaarheidsdatum) en een paar lege zaadhulsjes (bedankt verleden-ik, hier heb ik dus niks aan).

Top. Mijn maag knort. Mijn waardigheid brokkelt af. Ondertussen zit zij aan een smoothie met vers fruit. Vers fruit. Terwijl ik hier langzaam wegteer. Ik kijk haar aan met mijn zieligste blik. De blik die normaal gesproken deuren opent, harten smelt en extra snacks oplevert. Maar nee. Ze kijkt expres niet terug. Ze weet het. Ze weet dat ze me verraadt.

Voorzichtig inspecteer ik de bak nog eens. Ik tik tegen een brokje. Oké… toegegeven… deze brokjes zijn makkelijker te kraken dan die vierkante stenen die ik normaal kreeg. En… ruiken ze nou een beetje zoet? Ik kijk even om me heen (je weet maar nooit wie er kijkt) en neem nog een hap. En nog één. Oké. Niet slecht. Ik herhaal: niet slecht. Maar laten we niet overdrijven. We zijn hier geen fanclub begonnen. Wat die groente hier doet blijft een mysterie.

Dan vang ik iets op over een container uit Amerika die is teruggestuurd omdat de papieren niet klopten. Half Nederland zonder “Gorden Ramsay-brokken.” Drama. Paniek. Rampspoed. “Gordon Ramsay-brokken” is een andere benaming voor de Harrisons brokken uit een zakje. “Hij” is ze zo gaan noemen vanwege de prijs, want ze worden echt niet opgediend alsof ik in een 4** restaurant zit. Maar hé, ik at ze al jaren en het werkte prima. Daardoor mocht ik tenminste nog fruit. FRUIT. Weet je nog? Dat sappige, zoete, hemelse spul?

Ik kijk haar nog eens aan. Nog zieliger dit keer. Misschien smelt ze. Misschien denkt ze: “Ach, vooruit, een stukje banaan dan.” Maar nee. De nieuwe brokken bevatten namelijk meer suiker, dus ergens moet gecompenseerd worden. Weg banaan. Weg appel. Weg druif. Welkom courgette. Welkom broccoli. Yuk.

Maar ja… nu mijn brokken op zijn, moet ik toch iets. Met lange snavel knaag ik me door de groente heen. Het gaat niet van harte, maar het vult de krop. En dan te bedenken dat er in de kast nog drie kilo van dit spul ligt. 
Drie. Kilo!! Laten we met z’n allen hopen dat die container met mijn echte brokken dit keer wél zijn papieren op orde heeft. Want anders ga ik serieus overwegen om zelf naar Amerika te vliegen.