Ik hoef tegenwoordig maar één zwart stipje langs mijn gezicht te zien vliegen en ik weet genoeg. Ik verdenk mijn planten maar hoop stiekem op een rottend stuk fruit in de keuken. Ik bekijk het laatste als eerste maar eindig dan toch bij mijn planten. Het maakt blijkbaar niet uit waar ik potgrond voor mijn kamerplanten koop. Of ik dat nu doe bij de Intratuin, Gamma of Lidl, steevast verschijnt er na het ompotten een zwerm vliegjes. Inmiddels herken ik ze direct. Dat zegt waarschijnlijk meer over mijn plantenverzameling dan mij lief is.
Een paar jaar geleden had ik nog moeite om kamerplanten überhaupt in leven te houden. Tegenwoordig lukt het me steeds beter om ze te stekken, levend te houden én te laten groeien. Ze hebben inmiddels zoveel vertrouwen in mij dat er nieuwe bladeren verschijnen, er ontstaan wortels waar eerst geen wortels waren. Ik denk oprecht dat sommige planten het zelfs naar hun zin hebben.
Met iedere succesvolle stek groeit ook mijn ervaring met ongewenste huisdieren. Ik tik tegen een plantenpot. Een aantal kleine vliegjes komen omhoog vanuit de aarde. Ja hoor. Daar zijn ze weer. Rouwvliegjes. Kleine irritante wezentjes die op zichzelf misschien onschuldig lijken, maar waarvan ik inmiddels weet dat hun larven zich tegoed doen aan de wortels van de planten. Mijn planten. En hoewel ik normaal gesproken een groot voorstander ben van leven en laten leven, trek ik hier een grens.
Inmiddels zijn er vijf miljoen aaltjes naar mij onderweg. Vijf miljoen onvermoeibare bondgenoten. Die zin had ik tien jaar geleden ook niet zien aankomen. Het is een indrukwekkend aantal huisgenoten. Gelukkig passen ze met gemak in de palm van mijn hand. Binnenkort valt er een doos op de deurmat met daarin een zakje wit poeder. Wat overigens met gemak voor heel iets anders aangezien zou kunnen worden. Bizar eigenlijk, dat zoiets kleins een compleet biologisch leger bevat. En ik? Ik kan niet wachten tot ze er zijn.
Zodra ik de aaltjes meng met water en mijn planten hiermee begiet, begint hun werk. Terwijl ik verder ga met mijn dag en de rouwvliegjes nietsvermoedend door de woonkamer zoemen, trekken miljoenen microscopisch kleine werkers door de aarde op zoek naar hun gastheer: de larven van de rouwvlieg, om deze daarna lekker op te peuzelen. Met het blote oog zijn ze bijna niet te zien.
Het is oprecht fascinerend. Ergens onder het oppervlak speelt zich een complete strijd af waar ik geen enkele invloed meer op heb. En ik hoef verder niet heel veel meer te doen. Mijn enige taak is water geven en afwachten. Geen bevoorrading, logistiek gedoe of maatschappelijke ellende. Alleen wat water. Nu is dat tegenwoordig ook niet geheel gratis meer. Maar dat terzijde…
Als de klus geklaard is, sterven de aaltjes in het harnas. Een enigszins tragisch einde voor mijn tijdelijke bondgenoten. Ik had ze liever een podium gegeven voor hun heldendaad. Maar ja, het leven van een aaltje speelt zich nu eenmaal af onder de grond en gaat zeker niet over rozen.
Ik weet niet helemaal welke afslag ik genomen heb waardoor ik tegenwoordig enthousiast kan worden van dit soort dingen. Van nieuwe worteltjes aan een stek. Van een blad dat zich eindelijk ontvouwt. Van biologische bestrijding die onderweg is met de post. Tja, drie jaar geleden had ik daar waarschijnlijk om gelachen. Nu kan ik niet wachten om ze aan het werk te zetten…








