Ze schuift mijn etensbak mijn getraliede villa in. Villa, ja. Zo noem ik het maar, want “kooi” klinkt zo… gevangenisachtig. Ik kijk naar de inhoud: een schamele verzameling brokken en wat groen spul dat eruitziet alsof het per ongeluk in mijn ontbijt is gevallen. Daarna loopt ze weg. “Ho, wacht eens even! Kom terug. Dit is toch niet… hallo?!” Ik roep. Hard. Met overtuiging. Met mijn ik-ben-een-Amazone-en-dit-is-onacceptabel-stem. Maar nee hoor. Geen reactie. Ze doet alsof ze doof is. Ik kijk beteuterd naar de bak. Is dit het? Groente. In de ochtend. Yuk.

Waar is mijn banaan? Mijn appel? Mijn reden om ’s ochtends op te staan? 
Prima, je wilt een spelletje spelen? Dat kan ik, als Amazone, de beste. Ik doe alsof mijn ontbijt mij totaal niet interesseert. Loop nonchalant langs mijn bak en begin onderin mijn villa te scharrelen. Want een slimme Amazone bewaart natuurlijk altijd iets voor later. Voor dit soort… onvoorziene crisissituaties. 
Na intens speurwerk vind ik: een halve noot (score!), een verdwaalde pellet (waarschijnlijk al over de houdbaarheidsdatum) en een paar lege zaadhulsjes (bedankt verleden-ik, hier heb ik dus niks aan).

Top. Mijn maag knort. Mijn waardigheid brokkelt af. Ondertussen zit zij aan een smoothie met vers fruit. Vers fruit. Terwijl ik hier langzaam wegteer. Ik kijk haar aan met mijn zieligste blik. De blik die normaal gesproken deuren opent, harten smelt en extra snacks oplevert. Maar nee. Ze kijkt expres niet terug. Ze weet het. Ze weet dat ze me verraadt.

Voorzichtig inspecteer ik de bak nog eens. Ik tik tegen een brokje. Oké… toegegeven… deze brokjes zijn makkelijker te kraken dan die vierkante stenen die ik normaal kreeg. En… ruiken ze nou een beetje zoet? Ik kijk even om me heen (je weet maar nooit wie er kijkt) en neem nog een hap. En nog één. Oké. Niet slecht. Ik herhaal: niet slecht. Maar laten we niet overdrijven. We zijn hier geen fanclub begonnen. Wat die groente hier doet blijft een mysterie.

Dan vang ik iets op over een container uit Amerika die is teruggestuurd omdat de papieren niet klopten. Half Nederland zonder “Gorden Ramsay-brokken.” Drama. Paniek. Rampspoed. “Gordon Ramsay-brokken” is een andere benaming voor de Harrisons brokken uit een zakje. “Hij” is ze zo gaan noemen vanwege de prijs, want ze worden echt niet opgediend alsof ik in een 4** restaurant zit. Maar hé, ik at ze al jaren en het werkte prima. Daardoor mocht ik tenminste nog fruit. FRUIT. Weet je nog? Dat sappige, zoete, hemelse spul?

Ik kijk haar nog eens aan. Nog zieliger dit keer. Misschien smelt ze. Misschien denkt ze: “Ach, vooruit, een stukje banaan dan.” Maar nee. De nieuwe brokken bevatten namelijk meer suiker, dus ergens moet gecompenseerd worden. Weg banaan. Weg appel. Weg druif. Welkom courgette. Welkom broccoli. Yuk.

Maar ja… nu mijn brokken op zijn, moet ik toch iets. Met lange snavel knaag ik me door de groente heen. Het gaat niet van harte, maar het vult de krop. En dan te bedenken dat er in de kast nog drie kilo van dit spul ligt. 
Drie. Kilo!! Laten we met z’n allen hopen dat die container met mijn echte brokken dit keer wél zijn papieren op orde heeft. Want anders ga ik serieus overwegen om zelf naar Amerika te vliegen.