Onze gezamenlijke groei…

Soms heb je niet in de gaten hoe snel een jaar voorbijgaat. Je leeft je leven, er gebeurt van alles tussendoor, en ineens is er meer dan een jaar verstreken. Dat besef komt bij mij binnen wanneer ik met mijn zusje praat over waar we vandaan komen en waar we nu staan. “Weet je nog,” zegt ze “toen je zei dat je proefkonijnen nodig had?”

In 2025 begint voor mij een nieuwe reis. Mijn pad als energetisch therapeut is volop in ontwikkeling. Ik oefen, voel, en leer vertrouwen op intuïtie, dat onderbuikgevoel. En zonder dat ze precies weet waar ze aan begint, is mijn zusje één van de eersten die zegt: “Kom maar op, ik doe wel mee.”

Wat begint als oefenen, groeit al snel uit tot veel meer. Na iedere les kan ik weer los om de geleerde materie in praktijk te brengen. In de maanden die volgen doen we meerdere sessies. Iedere keer een laagje verder. Soms zacht, soms confronterend, en soms lijkt er aan de oppervlakte niet veel te gebeuren. Maar onder die oppervlakte gebeurt er juist ontzettend veel. Niet alleen bij haar, ook bij mij.

Zo’n beetje iedere module uit mijn opleiding doorlopen we samen. Reiki, chakra- en aurahealing, meditaties, gronding, ademhaling, werken met kleuren, symboliek en affirmaties. Beetje bij beetje worden blokkades zichtbaar. Ze krijgt inzichtelijk dat een terugkerend patroon om aandacht vraagt. Mijn zusje kan besluiten om het bij de oefensessies te laten, maar dat doet ze niet. Ze kiest ervoor om de confrontatie aan te gaan. Om te erkennen dat er stukken geheeld mogen worden. Dat vraagt moed. En eerlijkheid naar jezelf. Wat ik zo in haar bewonder, is dat ze dat ook echt doet. Niet alleen tijdens de sessies, maar juist daarna in haar eigen leven. Door te voelen, te kiezen en daadwerkelijk verandering toe te laten.

Tijdens de sessies merk ik ook hoe mijn manier van waarnemen steeds verder verfijnt. In eerste instantie zijn het lichamelijke signalen: warmte of kou, tintelingen, druk. Maar dat wordt gaandeweg aangevuld met zwaarte of juist meer ruimte op bepaalde plekken in het lichaam. Soms pik ik ook emoties, kleuren of innerlijke beelden op die zich aandienen. 

Je hoort men wel eens spreken over blokkades, energie dat afvloeit, stabiliteit. Het zijn manieren om waarnemingen te beschrijven. Of indrukken die geïnterpreteerd zijn. En die interpretaties zijn voor iedereen weer anders. Iemand voelt misschien dat er iets “kouds” wegstroomt, terwijl ik merk dat er ontspanning of beweging ontstaat. Het is zo mooi om te zien wat bijvoorbeeld een Reiki-behandeling** kan doen, meer rust, meer ruimte, beter slapen en meer stabiliteit in het dagelijks leven.

Net voor mijn examen doen we opnieuw een sessie. Het verschil met een jaar geleden is bijna tastbaar. Waar eerst onrust zat, voel ik nu stabiliteit. Waar toen blokkades zaten, is nu ruimte. De energie gaat niet meer over graven, maar over stabiliseren. Over afronden wat afgerond mag worden. Over het loslaten van oude overtuigingen en het afvoeren van wat niet meer nodig is.

Ik heb het al vaker gezegd: het voelt bijna magisch wanneer puzzelstukjes op hun plek vallen en het beeld ineens verandert. Maar het allermooiste is dat het ook echt anders voelt, in haar lichaam, in haar energie, in haar leven. En terwijl ik daar zit, besef ik dat dit niet alleen haar proces is. Het is óók mijn groei. Mijn vertrouwen. Mijn weg. En dat ik dankbaar ben dat ik dit samen met haar mag doen.

**Reiki en energetische behandelingen vervangen geen medische zorg. Ze vormen wél een zachte, waardevolle aanvulling die het lichaam ondersteunt in ontspanning en herstel. Bij klachten die al langer spelen is één sessie meestal niet genoeg, het lichaam werkt in zijn eigen tempo.

Dit jaar maakte mij…

2025… wat een jaar.
Dit keer geen grootse entree, maar fases die stukje bij beetje aan me draaiden, tot ik ineens merkte: ik ben veranderd, in de beste zin van het woord. Het gebeurde niet in één keer. Het was een subtiele verschuiving, maar wel op álle vlakken. Ik voelde het in mijn werk, mijn opleiding tot energetisch coach, mijn (oefen)sessies, mijn eigen groei. Soms ging het soepel, soms stuiterend, alsof een les zich nét iets te graag wilde laten zien. Maar achteraf bleek alles precies in lijn te liggen met wie ik ben en waar ik naartoe beweeg. Met wat ik mocht loslaten en waar ik in mocht groeien.

Dit jaar heeft me verrast, uitgedaagd, wakker geschud, maar vooral: verdiept. In mezelf, in mijn werk, in mijn energetische gevoeligheid, eigenlijk op alle fronten. En als ik terugkijk, zie ik geen lijstje met gebeurtenissen… ik zie lagen. Lagen die zijn losgelaten, geopend, aangeraakt, geheeld.

En nu, aan het einde van dit jaar, voel ik vooral één ding: dankbaarheid. Voor de magie, de onverwachte wendingen, de mensen die op mijn pad kwamen én de stukken die me stevig aan het werk hebben gezet. Ik heb gelachen, gevloekt, gehuild, doorgezet, afgestemd, losgelaten en vooral… gekozen. Voor mezelf. Voor mijn eigen pad. Voor mijn manier van werken, zelfs als die anders is dan hoe het “hoort”.

Als ik terugkijk op dit jaar, zie ik niet alleen wat ik heb gedaan, maar vooral wie ik ben geworden: steviger, zachter, helderder. En ergens voel ik… dit is nog maar het begin. Voor nu las ik een korte blog-winterstop in en ga ik de rest van het jaar heerlijk genieten van dit gevoel en van alles wat nog komt.

Dank aan iedereen die hier meeleest en extra dank aan iedereen die de moeite neemt om een reactie achter te laten. Jullie zijn goud waard!!

Ik wens je een heerlijke, zachte en liefdevolle decembermaand. Tot in 2026…

Op koers in mijn leven...

De kunst van instorten…

20.30 uur. De avondmaaltijd net achter de kiezen en het enige dat ik doe is gapen. Oh en het slaap uit mijn ogen wrijven. Ik ben zo moe dat ik amper uit mijn ogen kan kijken. Ik blijf nog heel even bankhangen, maar wanneer de klok 21.00 uur aantikt verplaats ik mij van de bank naar mijn bed. Ik neem niet eens de moeite om onder de douche te springen of mijn gezicht überhaupt schoon te maken. Met één oog dicht lees ik nog een halve bladzijde maar ga dan toch echt plat. Ik slaap als een blok en wordt pas wakker als de wekker gaat. 

Dit ritueel herhaald zich de komende paar weken. Het lukt mij gaandeweg om de tijd iets te verplaatsen, van 21.00 naar 22.00 uur. Maar echt lekker slapen is er niet meer bij. Ik droom heel veel en heb gebroken nachten. Ik herkauw wat ik de dag ervoor heb gedaan en wat ik de komende dagen moet gaan doen. Ik ben vatbaarder dan ooit voor een verkoudheid of griep en ik voel mij opgebrand. Niet omdat het overal misgaat, maar omdat ik tussen al het “moeten door” vergeten ben adem te halen. Ik weet ook dat dit niet veel langer zo door kan gaan.

Nu ik een nieuwe functie heb vind ik dat ik van alles moet. Het zien, opmerken, horen en daar ook nog eens naar moeten handelen. Wat kan ik wel, wat niet. Wat wordt er nu wel en wat niet van mij verwacht? Ik maak het mijzelf niet echt makkelijk. Daarnaast gaat mijn eigen opleiding gewoon door en tot overmaat van ramp heb ik ja gezegd tegen het volgen van een cursus voor mijn werk. En allebei brengen ze ook nog eens aardig wat huiswerk met zich mee. Ik stop te veel werk in een dag en dat een aantal weken lang. Blijkbaar is deze wijze van werken niet iets waar ik energie van krijg.

Van een van de dames uit mijn intervisiegroep krijg ik een opdracht mee die helemaal aansluit bij deze periode. Niet het moeten, willen, eisen, drammen en alsmaar blijven gaan. Juist nu is het belangrijk om even te vertragen, los te laten, te reflecteren en opnieuw in balans te komen. Keer eens naar binnen en kijk wat je niet (meer) hoeft mee te dragen. Het is de tijd om oude gewoontes en overtuigingen los te laten. Het creëren van een nieuwe bodem die de tijd mag krijgen om stevig in te bedden. En daar mag ik ook echt de tijd voor nemen. 

De kleine maar eenvoudige opdrachten die ik van haar krijg zetten mij aan het denken. Het enige dat ik hoef te doen is daadwerkelijk de tijd hiervoor vrij te maken en in de flow in zachtheid bij mijzelf te blijven. Ze brengen mij weer met beide voeten aan de grond. Alsof er een sluier voor mijn ogen wordt weggehaald. Heel bewust haal ik adem en kijk dan nog een keer. Ik kijk naar waar ik vandaan kom en waar ik nu sta. Het voelt als een kantelpunt. Heel het jaar heb ik gewerkt aan groei, actie en verbinding. En nu mag ik loslaten, reflecteren en in balans komen. Opnieuw verbinden met mijzelf door een pas op de plaats te maken. Een soort kalibreren van het geheel, zodat we daarna weer lekker kunnen knallen.