Spiegeltje, spiegeltje aan de wand…

We hadden hem van marktplaats. Hij was dus al een paar jaar oud. Maar dat maakte ons niets uit. Hij kreeg een mooie plek aan de muur in de slaapkamer tegenover het raam. Zo leek de kamer een heel stuk groter en ruimer omdat het licht gereflecteerd werd. Onze nieuwe spiegel van 1.5 bij 1 meter.

De spiegel moest natuurlijk wel goed bevestigd worden. Daarom had vriendlief een hoop gaatjes in de muur geboord. Hij was nog even bang dat de muur, van gips, hem niet zou houden. Ach, zei ik nog, zo’n muur kan meer aan dan je denkt!! De spiegel had een houten omlijsting. Mooi afgelakt, met een klassiek randje. Je kent het vast wel. Maar ook deze was natuurlijk al een paar jaar oud. De spiegel hing ons daar best. Hoewel vriendlief toch graag op die plek ook nog een kast erbij zou willen hebben. Maar ja, wat doe je dan met die spiegel?

Op een morgen, toen iedereen van huis was en ik nog heerlijk in dromenland bivakkeerde gebeurde het onvermijdelijke… Het krammetje dat rechtsachter, bovenin de lijst van de spiegel, was bevestigd hield het niet langer. Het begon zijn kracht te verliezen en het hout zakte langzaam (of snel, maar dat kan ik niet meer reconstrueren) naar beneden. Het volledige gewicht hing nog maar aan één krammetje en dat werd hem te veel. De linkerkant liet ook los. De spiegel vloog met een klap tegen de andere muur. De houten omlijsting kletterde met nog meer kabaal op de grond. Alsof er minstens vijf deuren achter elkaar met grof geweld werden dicht gesmeten. Daarna stuiterde de spiegel op de grond. Het glas bleef maar breken en breken. Alsof een bulldozer ons huis binnen kwam rijden zonder eerst aan te bellen!! En dat alles op nog geen meter bij mij vandaan.

En ik?? Ik hing ondersteboven aan het plafond. Met een op hol geslagen hartje en de adrenaline gierend door mijn lijf. Mijn schreeuw echode nog lang na in mijn hoofd. Het duurde wel even voor ik weer kon ontspannen. Wakker was ik in ieder geval wel. Toen ik eenmaal besefte dat ons huis nog gewoon overeind stond, er geen bulldozer ons huis was binnen gereden en alle deuren ook nog gewoon open stonden kon ik weer ademhalen. Spiegeltje, spiegeltje van de wand… Nou, nu niet meer hoor!!

Als herinnering hangt nu alleen nog de bovenste lijst van de spiegel aan de muur. We laten hem voorlopig nog even hangen. Het is dat aangezicht, of de vele gaatjes die er achter zitten. Zouden die ooit gedicht moeten worden, dan kan het plafond ook direct meegenomen worden. Als je goed kijkt zijn de afdrukken van mijn nagels nog zichtbaar. Vriendlief heeft in ieder geval een goede reden om een nieuwe kast uit te zoeken. Daar is inmiddels weer plek voor. Dat dan weer wel…

 

 

***