De zomer zakt langzaam weg uit de dagen. Het licht verandert, de lucht wordt frisser en ik merk dat mijn lijf automatisch een tandje terugschakelt. Of heel misschien komt het omdat ik er dit jaar gewoon wat bewuster mee bezig ben. Rustiger aan. Niet alles tegelijk. Meer aandacht voor wat ik daadwerkelijk aan het doen ben. En ik merk dat ik daar steeds meer plezier in krijg.

Ook in huis ontstaat een soort zachte drang om alles weer om te bouwen tot een warm nest van plaids, zachte stoffen en kaarsen die ruiken alsof ik mijn eigen cabin in de bergen bezit. Ik trek een kleedje over me heen, zet een kop koffie en creëer een hoekje dat voelt als een klein toevluchtsoord. Een plek waar niets moet en ik gewoon mag zitten en zijn.

En dat comfort is misschien minder onschuldig dan het lijkt. Er is steeds meer onderzoek naar de invloed van onze omgeving op hoe we ons voelen. Factoren als licht, kleur, geluid, materialen en de mate waarin een omgeving vertrouwd en prettig aanvoelt, kunnen invloed hebben op stress en ons gevoel van welzijn. Een cozy hoekje is dus gewoon wetenschap. 

Terwijl de avonden korter worden, merk ik dat ik vanzelf meer naar binnen keer. Ik pak geregeld mijn journal erbij en schrijf een paar regels. Gedachten, een vraag, of een terugblik op de dag. Reflecteren helpt om ervaringen te ordenen en gedachten en emoties beter te begrijpen. Het voelt misschien als iets kleins, die paar minuten schrijven, maar juist zulke kleine momenten kunnen ervoor zorgen dat je weer wat overzicht krijgt in je hoofd. En over kleine gewoontes, groot verschil, schreef ik al eens eerder.

Sinds de lente ben ik ook vaker buiten aan de wandel. De natuur vertraagt en ik vertraag mee. Wandelen in een groene omgeving, wordt in onderzoek regelmatig in verband gebracht met minder stress, een betere stemming en meer mentale rust. En dat herken ik inmiddels zelf ook. Want ergens onderweg lijkt de ruis in mijn hoofd als vanzelf wat zachter te worden. Kom maar door met die heerlijk herfstmomenten buien. 

De natuur nodigt uit om even uit de drukte te stappen en terug te komen bij jezelf. En dat is precies wat deze overgang van zomer naar herfst voor mij betekent: thuiskomen. In mijn huis, ritme en hoofd. Het seizoen geeft me toestemming om zachter te leven en te vertragen. Om momenten te kiezen die goed voelen. Om mijn dagen zo in te richten dat ze me dragen in plaats van uitputten.

Het is bijna grappig hoe simpel het eigenlijk is. Maar juist die kleine dingen maken het leven voller, rustiger en warmer. Ze zorgen ervoor dat je je eigen dagelijkse leven weer voelt. Dat je er middenin staat, in plaats van er voortdurend doorheen te rennen, zoals we gewend zijn.

Dit is iets waar ik meer aandacht aan wil geven: de kunst van het gewone leven wat aangenamer maken. Niet door alles om te gooien en een perfect huis of een perfect leven na te streven. Maar door bewuster te kijken naar de kleine dingen die een dag fijn kunnen maken. Een fijne plek om te zitten. Een wandeling wanneer mijn hoofd vol zit. Een huis dat warmte uitstraalt. Een rustig moment voordat de dag begint. Of een kop koffie zonder ondertussen nog drie andere dingen te doen.

Dit seizoen nodigt uit tot vertragen, verzachten en genieten van wat dichtbij is.
En ik ga daar volledig in mee.