Vanaf halverwege de lente tot ergens eind zomer wandel ik bijna iedere ochtend mijn rondje door het park. En dat geheel vrijwillig. De wekker gaat om 05:00, ik stap naar buiten en het is stil. De hele wijk is nog in diepe slaap en ik ben de enige die besloten heeft dat dit een goed idee is. Het licht is zacht, de lucht fris. Ik voel me elke keer een beetje trots dat ik dit doe. Het is een momentje voor mijzelf. En een kleine overwinning wanneer ik kies voor bewegen in plaats van snoozen in bed tot ik er echt uit moet.
Maar inmiddels is het alweer een paar weken erg donker rond dit tijdstip. Het soort donker waarbij je je moet afvragen of het wel handig is om nu buiten te zijn. En ook het weer zit niet echt mee. Geregeld komt het met bakken uit de hemel. De straten voelen dicht, de lucht zwaar, en ik merk een lichte tegenzin. Nu maar even niet. Dus ik luister. Ik ruil mijn wandelingen in voor iets anders. Iets dat ik ook binnen kan doen terwijl de wereld nog op slot zit.
Terwijl niet alleen vriendlief, maar ook de hele wijk nog slaapt, rol ik mijn yoga‑matje uit. Ik verruil mijn pyjama voor warme comfortabele kleding. Ik steek kaarsjes aan. Zodat ik mijn eigen bubbel van warmte, coziness en stiekem ook een beetje voor de sfeer, creëer. Want buiten regent het echt keihard. Ik hoor de druppels tegen het raam slaan. En zo kan ik toch lekker landen en wakker worden. De natuur heeft ook zo zijn manieren om te laten zien dat het gewoon fijner is om binnen te blijven.
Ik start met rekken, strekken en alles losgooien wat vastzit. Mijn heup natuurlijk weer vooraan in de rij, want die heeft altijd wat te melden. Van het vele zitten of het vele lopen, of te weinig rekken en strekken. Ik duw, rek en adem, ik vloek zachtjes. Ik handel vaak achteraf. Wanneer ik dus al last heb en de boel eigelijk al vast zit. Maar ook achteraf werkt het. Het rekken bedoel ik dan. Weet je hoe lekker het voelt om je spieren losser te voelen zitten en je lichaam langzaam weer doorbloed raakt? Als dat geen goede start van de dag is?!
Pas daarna ga ik zitten. Stil, ademend en aanwezig. Mijn gedachten zijn inmiddels ook wakker en komen allemaal tegelijk binnen. Ik laat ze rustig uitwaaieren. Ik staar in een van de kaarsjes en kijk terug op wat geweest is. Een lastige periode. Sommige dingen die zijn gebeurd hebben iets bij me geraakt, maar ze hoeven daarmee niet van mij te worden. Ik mag voelen wat het met me doet, zonder het mee te slepen. Dus ik laat los en geef het terug. Ik zet een intentie voor de dag, klein en haalbaar, iets dat past bij de manier waarop de herfst sinds enige tijd een soort natuurlijke vertraging in mijn systeem zet.
De regen tikt door, het huis slaapt nog, en ik zit daar in mijn eigen cocon. Geen haast, geen prestatie, geen stappen tellen. Gewoon ik, mijn matje, mijn adem en weten dat dit precies is wat ik nu nodig heb. De wandelingen komen wel weer terug wanneer het licht terugkomt. Voor nu is dit mijn ochtend. Mijn ritme. Mijn vertraging.
