Voor mijn moeder waren beschermengelen, kristallen en “het onverklaarbare” onderdeel van het dagelijkse leven. Geen idee waar ze haar kennis vandaan haalden. Ze las geen boeken en internet hadden we niet. Op de radio luisterden we naar Het Zwarte Gat en namen als Jomanda, Uri Geller Rasti Rostelli en later Derek Ogilvie, waren bij ons thuis heel normaal. Misschien deels entertainment, misschien niet. Voor mij maakte dat als kind geen verschil. Haar fascinatie werd vanzelf de mijne.

Ik groeide op in een wereld waarin het paranormale een doodgewone zaak was. Ze liet me er zelfs mee spelen. Overdag bedenken wat ik ’s avonds wilde eten. Het voor me zien, bijna proeven… en het daarna “doorsturen”. En nee, niet via de app, dat bestond toen niet. En verdraait, vaak aten we dat wat ik had doorgestuurd. Of lag die snickers toch op de tafel.

Toen ik uit huis ging, verdween dat naar de achtergrond. Werk, leven, doorgaan. Tot mijn moeder overleed. Alsof er ergens een deur op een kier werd gezet die ik jarenlang had genegeerd. Het paranormale, mijn zesde zintuig, de nieuwsgierigheid, het kwam allemaal terug.

Ik begon diverse cursussen te volgen. Mensen verklaarden me soms voor gek. Te zweverig. Te duur. Te ver gezocht. En thuis… daar zat ook die nuchtere blik. “Moet je dit nou wel doen?” Toch liet hij me mijn weg bewandelen. Gelukkig maar, ik voelde het zo duidelijk dat ik dit niet zomaar wilde wegstoppen. Op de eerste cursus leerde ik weer stil worden. Gronden. Mediteren. Luisteren op een laag die je niet met je hoofd kunt begrijpen.

Het kantelpunt kwam op mijn examendag tijdens een reading van een voor mij onbekend dier. Ik noemde dingen die ik niet kon weten. Details. Informatie. Namen van dieren die ik nooit had gezien of gehoord. 

De afstand tussen mij en “het ongeziene” werd weer kleiner. Alsof de sluier dunner werd. Ik ontdekte dat communiceren op zielsniveau helemaal niet zo bijzonder is als we denken. Het is er altijd. Alleen zitten we er zelf vaak tussen. Met ons hoofd, ego en twijfel. En het mooie? Het kan met alle vormen van energie.

Toch hield ik het nog lang een beetje klein. Want ja… wat zeg je? “Ik praat met de kat van de buren!” Dat is niet het standaard praatje op een verjaardag. Maar diep vanbinnen wist ik allang dat ik dit niet wilde wegstoppen. Langzaam kwamen er meer mensen op mijn pad die hetzelfde voelden. Of die open genoeg waren om te luisteren.

Inmiddels ben ik veertien jaar verder. Heb mijn intuïtie verdiept, trainingen gevolgd en mijn basis verstevigd. In maart rondde ik mijn opleiding tot energetisch coach af. Een fantastisch mooie aanvulling op dat stuk waar ik nu mee verder wil.

Daar ligt voor mij de volgende stap. Groeien in het mediumschap. Iets waar ooit het zaadje voor gepland is en waar ik nu langzaam mee verder wil. Van puur voelen naar steeds meer doorgeven. Ik oefen. Dagelijks. Ik leer luisteren zonder in te vullen. Ruimte maken voor wat zich wil laten zien en gehoord wil worden. Of iets nuchterder geformuleerd: hen een stem geven die zelf geen stem meer hebben. Hoe dat er precies uit gaat zien? Dat ontvouwt zich stap voor stap. Maar één ding weet ik zeker: Ik ga het niet meer kleiner maken dan het (voor mij) is.