“Ik wil graag een afspraak maken…”

Als kind was ik doodsbenauwd voor hem met zijn witte masker voor zijn mond. Ik schreeuwde moord en brand de hele weg naar de praktijk en verzon het ene excuus na het andere om maar niet mee te hoeven. Maar mijn moeder vond geen van mijn verzonnen verhalen goed genoeg en sleepte mij zonder pardon mee. Soms moest mijn moeder mij vasthouden zodat hij normaal zijn werk kon doen. “Ik wil alleen maar even kijken!” Zei hij dan. Ja ja maak dat de kat wijs. En als je wat vind ben ik de Sjaak!! Nou mooi niet dat ik jou laat kijken. Uiteindelijk lag ik al jankend en gillend op de stoel om vervolgens met een nieuwe tandenborstel en gefrustreerde moeder huiswaarts te keren.

Voor de mensen die het nog niet door hebben, ik heb het hier over de tandarts. Twee maal per jaar moest ik dit ritueel doorstaan. Overigens heb ik hier verandering in gebracht toen ik op mijzelf ging wonen, één keer per jaar is meer dan genoeg. Nee, ik was geen grote fan van hem. En dat was nog zacht uitgedrukt.

Gelukkig liggen deze tijden ver achter mij. Niet dat ik nu zo heel graag naar de tandarts toe ga, begrijp mij niet verkeerd. Maar zodra ik bel om een afspraak te maken (daar word ik tegenwoordig door middel van een e-mail aan herinnerd) neemt de assistente al op met de vraag hoe het met mij gaat en dat het (al)zo lang geleden is dat ik langs geweest ben. Dit geeft een vertrouwd gevoel, vind je ook niet? Ik vind het daarom geen probleem om een afspraak te maken voor mijn jaarlijkse controle.

Meestal kom ik iets te vroeg op mijn “afspraak” en wordt ik geconfronteerd met het afgrijselijke geluid van jankende kinderen (arme mensen die mij vroeger hebben mee gemaakt terwijl ze in de wachtkamer aan het wachten waren….) of het geluid van een drilboor die minstens door drie lagen beton heen moet. Dit geluid had mij als klein kind de stuipen op het lijf gejaagd. Maar sinds ik alles zelf regel en dus ook zelf bepaal of ik een verdoving wil bij grotere hak, timmer en zaag werkzaamheden is mijn angst totaal verdwenen. Wat nou die prik doet meer pijn dan de “operatie” op zich? Nee hoor, spuit mij maar plat, wat een uitvinding!

Hij maakt mij ook wel eens blij met een dode mus. Eerst zegt hij dat het er allemaal goed uitziet maar dat hij voor de zekerheid toch een foto wil maken (waar ik wel voor moet betalen maar die ik niet mee krijg, heel raar!). Ik kan er donder op zeggen dat ik enkele uren daarna gebeld wordt met de mededeling dat hij toch iets gevonden heeft wat verholpen moet worden. Ik kan helaas niet het tegendeel bewijzen want als ik naar de foto kijk zie ik een negatief van iets wat doormoet gaan als mijn gebit. In mijn ogen een wazige en vooral bewogen foto waar ik de jackpot voor heb moeten betalen.

Gelukkig hoef ik niet ieder jaar zijn bankrekening te spekken. Soms krijg ik zelfs een compliment van hem voor het goed onderhouden van mijn gebit. Ik flos, poets en spoel mij gek. Maar dat heeft dan ook wel het gewenste effect.

Afgezien van de vage codes die hij altijd naar zijn assistente roept: “Het is er één van de L1 en de SS, de P1 IS, de B4 en een 03” (of iets dergelijks) Wat voor mij net zo goed verschillende afslagen van snelwegen hadden kunnen zijn, heb ik verder niets aan te merken op mijn tandarts en zijn assistente. Het enige minpuntje vind ik dat hij een gesprek met je aan gaat terwijl jij daar met je bakkes open naar het plafon ligt te staren.

Dat gesprek gaat dan ongeveer zo:

Tandarts: “Zo, tijd niet gezien!”

Deb: “Aa, een aartje onkevee”

Tandarts: “Hoe is het nu met je?”

Deb: “Aa tga oe oor. E et uie?”

Hij zou toch ook wel moeten weten dat een normale conversatie niet gaat terwijl hij met zijn hamer en priem wat tandsteen aan het verwijderen is?

 

Hier mensen die problemen hebben met de tandarts?