Zo vader, zo zoon…

“Waar kijk je naar?” Vraag ik vriendlief op een avond als we alle twee op de bank zitten. Hij met de afstandsbediening in zijn hand. Ik met een boek voor mijn neus. “Naar een film…” Ik kijk van hem naar het beeldscherm. Het enige dat ik zie is een versnelde weergave van, vermoedelijk, een film. Ik duik mijn boek weer in om verder te lezen. Na een paar minuten is het nog steeds stil. Ik werp weer een blik naar de tv en zie nog steeds de film in versnelde weergave voorbij komen. “Hij is alweer begonnen hoor!” Roep ik hem toe. Geïrriteerd kijkt hij mij aan. Uit zijn concentratie gehaald. “Ja, dat weet ik!” Is het enige antwoord dat ik krijg.

“Heb je deze film dan al gezien?” Vraag ik hem. “Nee!” “Waarom spoel je hem dan door?”  Probeer ik nog heel voorzichtig. “Ik kijk alleen naar de leuke stukjes van de film! De rest vind ik niet zo interessant.”

Tot zover de uitleg …

Inmiddels weet ik niet beter en schenk hier geen aandacht meer aan. Ik ben het gewend dat hij zo naar zijn films kijkt. Ik wil een film van de allereerste seconde tot en met de (en het liefst de hele) aftiteling zien. Ik vind het irritant als ik een aantal zinnen niet hoor, het beeld niet kan zien of de muziek niet mee krijg. Als ik op ga in een film, en dat is niet zo vaak, doe ik dat goed. Hij vindt het dan ook heerlijk als ik er niet ben. Zo kan hij ongestoord een film, of drie, op een avond bekijken. Dat is pas economisch met je tijd om gaan!

Een jaar of 11 verder…

“Waar kijk je naar?” Vraag ik zoonlief op een avond als we alle twee op de bank zitten. Hij met de afstandsbediening in zijn hand. Ik met mijn Ipad voor mijn neus. “Naar een film…” Ik kijk van hem naar het beeldscherm. Het enige dat ik zie is een versnelde weergave van, vermoedelijk, een film…

Mijn blik gaat van zoon naar vriendlief, die elders in de woonkamer zit en weer terug. Zoonlief kijkt op zijn beurt van de tv naar mij. Haalt zijn schouders op en zegt: “Ik kijk alleen de leuke stukjes van de film. De rest vind ik niet zo interessant!”
Ik zucht. En zucht nog eens…
Zo vader, zo zoon…

Weer niet…

Met twee heren in huis die verzot zijn op historische actie/fantasie films zoals King Arthur, Centurion, 300, The gladiator, Troy en Alexander, om er nu maar een paar te noemen, ontkom ik er in de weekenden niet aan. Tenzij ik mijn tijdverdrijf elders zoek dan in onze woonkamer word ik geregeld geconfronteerd met dit soort films of geluidsfragmenten. Zelf vind ik het ook erg mooie films en kijk er graag naar. Maar meerdere keren dezelfde film kijken vind ik zonde van mijn tijd. In tegenstelling tot Uk, die daar totaal geen moeite mee heeft. Dit geldt overigens ook voor boeken. Eenmaal een boek gelezen zal ik dit niet snel nog een keer lezen er zijn namelijk zoveel mooie en goede verhalen.

Maar voor de film the Gladiator wilde ik wel een uitzondering maken, naast een mooi verhaal is de hoofdrolspeler overigens ook niet verkeerd, Russell Crowe. Voor de mensen die niet weten waar de film over gaat: (spoiler)

Keizer Marcus Aurelius beschouwt zijn beste generaal Maximus als een zoon. Wanneer Marcus’ jaloerse zoon Commodus hoort dat zijn vader niet hem maar Maximus als troonopvolger wil aanstellen vermoordt hij zijn vader en geeft hij opdracht Maximus te executeren. Deze weet aan de dood te ontsnappen, maar wordt verkocht als slaaf. In de gladiatorschool van Proximo ontwikkelt hij zich tot een ware vechtmachine, die zich keer op keer staande weet te houden in het Colosseum. Om alsnog wraak te kunnen nemen moet hij de sympathie van het Romeinse volk winnen. Zij is namelijk het enige dat machtiger is dan Commodus, de nieuwe keizer.

Ik herinnerde mij dat de week voor ik ziek werd deze film op tv te zien was . Vriendlief had hem opgenomen om hem later in de week te kunnen zien. Bij gebrek aan energie en puf struinde ik de harde schijf af, waar ik de film vond. Ik settelde mij op de bank met mijn thee en fleeceplaid. De film had ik inmiddels twee keer gezien. Tot twee keer toe hoopte ik op een ander eind. Een mooier eind. Een fijner eind. Nu keek ik hem voor de derde keer. Ik had de hoop nog niet opgegeven. Wie weet was dit wel the extended version, een herschreven script, wat dan ook… Maar nee, ook nu was het einde van de film weer om te janken!!

Kijken jullie films meerdere keren?
Welke film moet ik volgens jullie echt gezien hebben?

Ashes and Snow

Een aantal jaren geleden kwam ik bij toeval op een website terecht waar een tentoonstelling werd weer gegeven van een fotograaf/kunstenaar. Zijn naam,  Gregory Colbert. Ik heb vol ontzag zijn werk bekeken en toen ik alle platen en het stukje film wat op internet vertoond werd had gezien kon ik niets anders doen dan een traan van mijn gezicht vegen. Nog nooit hadden foto’s en film mij zo geraakt als de serie Ashes and Snow. Het maakte gevoelens bij mij los waarvan ik niet wist dat ik die kon krijgen door alleen maar naar een foto te kijken. Voor mijn nuchtere “ik” was dit een bijzondere ervaring. Ik had er heel wat voor over gehad om naar één van zijn tentoonstellingen te gaan. Maar dat heeft er nooit in gezeten. De achtergrond (die overigens niet op iedere pc goed te zien is) van mijn blog staat nu ook in het teken van deze fantastische kunstenaar. En wie weet, als hij ooit nog eens naar Europa komt, krijg ik zijn werk misschien wel in het echt te zien…

Ik zou zeggen, oordeel zelf en laat weten wat jij er van vond!

http://www.ashesandsnow.org/en/home.php

Deze diashow vereist JavaScript.