Schapie Schapie #2…

Was het vorig jaar? Of misschien was het het jaar daarvoor? Ik weet het niet meer. Wat ik wel weet, is dat ik heel blij ben met mijn vierseizoenen schapenwollen dekbed! Oké, toegegeven. Toen ik het na aankoop uit de verpakking haalde, viel ik nog net niet flauw van de lucht die ervanaf kwam. Alsof ik midden op de kinderboerderij stond. En dat is niet erg wanneer je met je kaplaarsjes aan en wat brood in je knuistjes de beestjes aandacht staat te geven. Maar wel wanneer je midden in je slaapkamer staat en je bed van schoongewassen lakens aan het voorzien bent.

Dus het ding moest eerst maar eens goed luchten. Buiten, vooral buiten! Gelukkig was de overheersende lucht er snel uitgetrokken. Wat achterbleef was een lichte schapengeur. Die helpt mij overigens bij het tellen van de schaapjes als ik eens niet kan slapen. Dan is het namelijk net echt.

Maar even terug naar het begin van mijn blog. Ik ben dus nog steeds erg blij met dit dekbed. Het bestaat uit twee delen die door middel van een rits aan elkaar bevestigd kunnen worden. In de zomer slaap ik onder het dunste deel, in de lente en de herfst onder het iets dikkere deel, en in de winter onder allebei. Het is ook nog eens een stuk zwaarder dan de synthetische variant waaronder ik jarenlang heb geslapen. Daardoor werkt het een beetje als een verzwaringsdeken. Het idee dat ik iets over me heen heb liggen dat niet snel verschuift en mij ook nog eens op mijn plek houdt, slaapt gewoon lekkerder.

Vriendlief vindt het allemaal veel te warm en slaapt het hele jaar door onder niets meer dan een dekbedhoes, met af en toe een fleeceplaid eroverheen. Mocht het echt eens kouder worden, dan volstaat een zomerdekbedje. Terwijl ik ernaast zo ongeveer gemummificeerd lig te wezen onder al mijn schapenwollen lagen, want ik heb een vreselijke hekel aan kou lijden.

Jammer genoeg is dat wel precies wat ik deze nacht aan het doen ben. Mijn herfstdekbed had ik met het wisselen van het seizoen al op bed gelegd, maar de zomervariant had ik weer terug in de kast gestopt omdat het nog steeds redelijk weer was. Daar heb ik nu vreselijke spijt van. Ik lig te rillen van de kou en slapen lukt hierdoor niet. Als ik na een uur nog steeds niet slaap, grijp ik het fleeceplaid van vriendlief en wikkel ik mezelf daarin. Dan duurt het niet lang voordat ik, lekker warm, in slaap val.

De volgende morgen bedenk ik me geen moment. Ik ruk mijn dekbed uit de hoes, rits de zomer- en herfstvariant aan elkaar en stop het geheel weer terug. Uit voorzorg zoek ik ook mijn eigen superzachte fleeceplaid op, zodat ik zeker weet dat ik het de komende weken niet meer koud zal hebben. Vriendlief ligt nog steeds, heel dapper, alleen onder een dun dekentje. Het is maar goed dat we twee losse dekbedden hebben.