Maandelijks archief: november 2025

Wat de elementen mij lieten zien…

Posted on by

Mijn vriendin nodigt mij uit om mee te gaan naar een cacao ceremonie. De datum is 22-11 en ik gok dat deze niet zomaar is gekozen. Het is namelijk een maanpoortdag. Kort gezegd: het opent een energetisch venster waarin intuïtie (11) en manifestatiekracht (22) samenkomen. Waardoor richtingsgevoel scherper wordt en oude overtuigingen los mogen komen. Het nodigt uit om te vertrouwen, te openen en te ontvangen wat er dit jaar al in beweging is gezet. Ik kan niet anders dan ja zeggen op deze uitnodiging.

Eerder schreef ik al dat ik op het punt ben gekomen van loslaten, naar binnen keren en opnieuw verbinden met mezelf, zodat ik straks kan oogsten wat ik eerder heb gezaaid. Deze ceremonie voelt als de kers op de taart. Het daadwerkelijke laatste stukje dat ik nog mag doen voor ik aan mijn soort van winterslaap begin.

De opdracht die we vooraf meekrijgen is om een intentie te formuleren waarmee tijdens de ceremonie gewerkt kan worden. Daar hoef ik niet over na te denken. Ik speel immers al met manifesteren en loslaten van oude belemmerende overtuigingen. Ik koop nog wat voor de “potluck” voor na de ceremonie; zelf iets maken gaat nu niet lukken. Zoek mijn warme kleding erbij en ben klaar voor de dag.

Rond 10.30 uur gaan we op pad. Het is een uurtje rijden maar voor we het weten zijn we er al. De locatie is mooi en geeft direct dat heerlijke zachte cocongevoel. Ondanks dat de zon schijnt is het koud en guur buiten. De houtkachel brandt al lekker en de dames van de organisatie leggen de laatste hand aan de voorbereidingen.

We gaan vandaag werken met de natuurelementen, binnen en buiten, drinken cacao, het medicijnwiel tijdens opstellingswerk tussen de paarden, klankschaal meditatie en tussendoor wordt er gezongen en muziek gemaakt. Maar we beginnen de ceremonie met een voorstelronde en het trekken van kaarten. Drie in mijn geval: vertrouwen, ontvankelijkheid en magie. Zo passend ook bij mijn thema en intentie.

De (medicinale) cacao wordt uitgedeeld. De dames zingen een prachtig lied bijgestaan door de gitaar en het knetteren van het haardvuur. Ik ruik aan de cacao. Het is vol van verschillende kruiden en direct maakt het een emotie bij mij los die in mijn buik begint, zich via mijn keel omhoog werkt en eindigt in een snik. Ik adem diep door en ruik nog eens. De geur is anders, warmer, kruidiger. De emotie van zojuist kan ik nog niet plaatsen maar laat ook niet meer van zich horen. Het is een bijzondere ervaring om dit zo eens mee te maken.

Na dit stuk gaan we buiten aan de slag, tussen de paarden en met gebruikmaking van het medicijnwiel. Ik laat mij leiden door het veld, waar kom ik vandaan en waar wil ik naartoe. De opstelling maakt voor mij in korte tijd duidelijk dat ik al een heel eind op de goede weg ben. De paarden bevestigen dit door op het juiste moment in beweging te komen. Als iedereen aan de beurt is geweest stappen we de warmte weer in waar een klankschaal meditatie ons naar binnen doet keren. We krijgen de ruimte om te reflecteren, voor we aan de potluck beginnen.

Wat een mooie middag was dit. Het voelde heerlijk om onder begeleiding van o.a. Olga van Innerflow Paard & Coach, in deze cocon te vertoeven en bezig te zijn met mijn eigen vraagstukken.

Wanneer woorden gaan leven…

Posted on by

Meditatie loopt als een rode draad door mijn opleiding. De meeste lesdagen starten er mee. Dit doen we om uit de stroom van gedachten te stappen en bewust aanwezig te zijn in het moment. Door onze aandacht te richten op de ademhaling of een eenvoudig woord, ontstaat er ruimte en rust in ons hoofd. Het vermindert stress en scherpt de concentratie. Meditatie is als een mentale training die ons leert pauzeren in een wereld vol prikkels, zodat we niet alleen kalmer maar ook krachtiger in het leven staan. Of in dit geval bij de les blijven. 

Sterker nog, er is zelfs een heel blok gewijd aan meditatie. Wat het is, wat het doet, hoe je hem schrijft en hoe je hem presenteert. Zo komt het dat ik al dagen, wat zeg ik, weken aan het zwoegen ben rondom mijn eigen meditatie. Het onderwerp: de aura, had ik notabene zelf gekozen. Zoveel onderwerpen en ik kies uitgerekend deze. Een half jaar geleden leek het mij een fantastische keuze maar nu ik er eenmaal mee bezig ben weet ik bij god niet waar te beginnen. 

Ik ben wat aan het stoeien met de lengte, de onderwerpen die ik aan bod wil laten komen maar vooral ook de boodschap. Wat wil ik bereiken met mijn woorden? Waar wil ik mijn groep mee naar toe nemen? Ik probeer verschillende stijlen uit. Zet er verschillende op papier. Luister heel veel naar andere meditaties en begin dan weer helemaal opnieuw. Te lang, te kort, niet boeiend of juist te ingewikkeld. Dan opeens heb ik een idee. Ik houd het simpel. Ik wil de groep meenemen naar geborgenheid, veiligheid en thuiskomen in hun eigen energie. Vanaf dat moment begint het langzaam vorm te krijgen. 

De reis start van binnen bij de ademhaling en het gronden. De tweede stap is heel bewust het voelen van de huid. Je staat niet vaak stil bij de laag die jouw hele wezen bij elkaar houdt, toch?! Dus ervaar maar eens hoe dat voelt! De derde stap is het ontdekken van het laagje net daarbuiten. Op deze wijze bouw ik hem uit. Tot het gevoel ontstaan dat je heerlijk wordt omhuld door een teddyfleece-deken die eigenlijk je eigen energielaag is. 

En hier zit ik dan. De lichten zijn gedimd. Achter mij schijnt een paarse spotlight en klinkt er een tingel-tangel muziekje om het geheel wat meer body te geven. Mijn hart fladdert in mijn borst. De groep voor mij zit inmiddels ontspannen en met de ogen dicht. Klaar voor de reis die ik met ze ga maken. Ik adem een paar keer diep in en extreem rustig weer uit. Mijn hartslag komt tot bedaren en dan begin ik. Eerst nog met een kleine trilling in mijn stem. Al snel begin ik er de lol van in te zien. Voor ik het weet gebruik ik niet alleen mijn stem maar ook mijn armen en lichaam om iedereen mee te krijgen. Niemand die dit ziet natuurlijk en misschien is dat maar beter ook.

Na iets meer dan 15 minuten sluit ik de meditatie af en zie ik langzaam iedereen weer in het hier en nu verschijnen. De feedback die ik ontvang is niet wat ik verwacht had. Het is magisch!! Er wordt zelfs aangegeven dat ie nog wel langer had gemogen. Dus een goede tip voor een volgende keer. 

De rest van de dag loop, nee zweef, ik in de wolken. Mission accomplished.✨

De kunst van instorten…

Posted on by

20.30 uur. De avondmaaltijd net achter de kiezen en het enige dat ik doe is gapen. Oh en het slaap uit mijn ogen wrijven. Ik ben zo moe dat ik amper uit mijn ogen kan kijken. Ik blijf nog heel even bankhangen, maar wanneer de klok 21.00 uur aantikt verplaats ik mij van de bank naar mijn bed. Ik neem niet eens de moeite om onder de douche te springen of mijn gezicht überhaupt schoon te maken. Met één oog dicht lees ik nog een halve bladzijde maar ga dan toch echt plat. Ik slaap als een blok en wordt pas wakker als de wekker gaat. 

Dit ritueel herhaald zich de komende paar weken. Het lukt mij gaandeweg om de tijd iets te verplaatsen, van 21.00 naar 22.00 uur. Maar echt lekker slapen is er niet meer bij. Ik droom heel veel en heb gebroken nachten. Ik herkauw wat ik de dag ervoor heb gedaan en wat ik de komende dagen moet gaan doen. Ik ben vatbaarder dan ooit voor een verkoudheid of griep en ik voel mij opgebrand. Niet omdat het overal misgaat, maar omdat ik tussen al het “moeten door” vergeten ben adem te halen. Ik weet ook dat dit niet veel langer zo door kan gaan.

Nu ik een nieuwe functie heb vind ik dat ik van alles moet. Het zien, opmerken, horen en daar ook nog eens naar moeten handelen. Wat kan ik wel, wat niet. Wat wordt er nu wel en wat niet van mij verwacht? Ik maak het mijzelf niet echt makkelijk. Daarnaast gaat mijn eigen opleiding gewoon door en tot overmaat van ramp heb ik ja gezegd tegen het volgen van een cursus voor mijn werk. En allebei brengen ze ook nog eens aardig wat huiswerk met zich mee. Ik stop te veel werk in een dag en dat een aantal weken lang. Blijkbaar is deze wijze van werken niet iets waar ik energie van krijg.

Van een van de dames uit mijn intervisiegroep krijg ik een opdracht mee die helemaal aansluit bij deze periode. Niet het moeten, willen, eisen, drammen en alsmaar blijven gaan. Juist nu is het belangrijk om even te vertragen, los te laten, te reflecteren en opnieuw in balans te komen. Keer eens naar binnen en kijk wat je niet (meer) hoeft mee te dragen. Het is de tijd om oude gewoontes en overtuigingen los te laten. Het creëren van een nieuwe bodem die de tijd mag krijgen om stevig in te bedden. En daar mag ik ook echt de tijd voor nemen. 

De kleine maar eenvoudige opdrachten die ik van haar krijg zetten mij aan het denken. Het enige dat ik hoef te doen is daadwerkelijk de tijd hiervoor vrij te maken en in de flow in zachtheid bij mijzelf te blijven. Ze brengen mij weer met beide voeten aan de grond. Alsof er een sluier voor mijn ogen wordt weggehaald. Heel bewust haal ik adem en kijk dan nog een keer. Ik kijk naar waar ik vandaan kom en waar ik nu sta. Het voelt als een kantelpunt. Heel het jaar heb ik gewerkt aan groei, actie en verbinding. En nu mag ik loslaten, reflecteren en in balans komen. Opnieuw verbinden met mijzelf door een pas op de plaats te maken. Een soort kalibreren van het geheel, zodat we daarna weer lekker kunnen knallen.

Door weer en winkelgeweld…

Posted on by

Het is lang geleden dat ik in het grote winkelcentrum in “de stad” geweest ben. En het is nog langer geleden dat ik hier alleen geweest ben. Ik vind shoppen gewoon niet zo heel leuk en al helemaal daar niet. Maar ik wil even langs een aantal winkels die toevallig allemaal daar gesitueerd zijn. Dus op mijn enige vrije zaterdag rijd ik door weer en wind naar het centrum. Een parkeerplekje vinden is al bijna een utopie. Zouden ze iets gratis weggeven vandaag? Maar dan spot mijn oog een wegrijdende auto en wij zijn de eersten in deze rij. Misschien moet ik ook maar direct een staatslot kopen, bedenk ik me.

Natuurlijk sta ik helemaal achteraan in zo’n beetje de laatste rij, aan de andere kant van waar de ingang zich bevindt. En het regent. Maar hé, ik hoef in ieder geval niet neurotisch rondjes te rijden zoals de auto’s die achter mij reden nu wel doen. Dus vol goede moed stap ik uit en trek een sprintje naar de ingang. Ik had verwacht tussen een menigte door te moeten wurmen, maar het valt allemaal mee. Ik weet niet waar iedereen zich verstopt heeft maar hier is het niet eens zo heel druk. 

Op naar de eerste winkel. Sinds zoonlief hier woont is mijn sokkenvoorraad drastisch geslonken. Het is dat ik zelf de was doe en zie waar mijn inmiddels vieze en kapotte sokken steeds liggen. Zijn voeten zijn minimaal zeven maten groter dan die van mij, en toch lukt het hem om die klompen in mijn sokjes te wurmen. Als ik hem erop aanspreek, krijg ik te horen dat het ‘echt alleen in noodgevallen’ is. In zijn geval dus dagelijks. Op aandringen heeft ie uiteindelijk een hele berg nieuwe sokken in eigen maat gekocht en sla ik nu dus maar nieuwe in voor mijzelf.

De kruidvat is de volgende toko. Ik snap niet hoe hier gewerkt en gewinkeld kan worden. Het is altijd complete chaos. Er lijkt geen logica in de gangpaden te zitten en alles in de winkel schreeuwt mij toe. Zelfs het rek met snoep komt agressief op mij over “koop mij of verdwijn…” Het geeft mij zo’n beklemmend gevoel, alsof ik onder water een doolhof moet afleggen waar maar geen uitgang lijkt te zijn. Wat een verschil met de kruidvat in mijn eigen dorp, waar weliswaar nooit iemand achter de kassa staat, maar waar gestructureerde chaos enigszins rust brengt. Onverrichte zaken, maar met hartkloppingen, sta ik weer buiten. In speedmars vervolg ik mijn route naar de volgende winkels.

Zonder er echt bij na te denken heb ik mijn boodschappenlijst op chronologische volgorde van de route gezet. Zelfs mijn onderbewuste wil zo min mogelijk tijd doorbrengen tussen al het winkelend gespuis. Bijna bij de uitgang breng ik nog een bezoek aan de groente- en visboer, waar bij de laatste een rij staat waar ik helemaal eng van word. Ik duik de groentewinkel in om een voorraadje gezonde snacks in te slaan. De rij aan de overkant verplaatst zich en als ik aankom ben ik direct aan de beurt. Kijk, dat geeft mij dan toch weer een goed gevoel bij het afsluiten van deze survivaltocht.

Bepakt, bezakt en geestelijk uitgeput keer ik huiswaarts. Missie volbracht, tot ergens in het voorjaar.