Ik zit in mijn stoel met een goed boek. Buiten tikt de regen tegen de ramen en de wind geeft de boomtakken er stevig van langs. Vorige week liep ik nog zonder jas in de zon en nu voelt het alsof iemand stiekem de thermostaat vijftien graden lager heeft gezet. Mijn lichaam lijkt daar alleen iets langer over te willen onderhandelen. Acclimatiseren noemen ze dat.

Stiekem vind ik het helemaal niet erg. Integendeel. Er is iets ontzettend geruststellends aan slecht weer wanneer je nergens meer heen hoeft. Geen afspraken, boodschappen of verplichtingen. Alleen een middag die zich langzaam voor me uitstrekt, terwijl buiten de wereld nat, grijs en onstuimig is. Het is het perfecte moment om de sauna aan te zetten.

Nog voordat ik erin stap, gebeurt er al iets. Zodra de cabine warm begint te worden, komt die typische geur vrij. Hout, warmte en iets wat me direct doet denken aan een wandeling door een dennenbos. Alsof iemand vakantie, rust en een teddyfleecedeken heeft samengevat in één geur. Wonderlijk eigenlijk wat zoiets simpels kan doen. Ik hoef alleen maar langs de sauna te lopen en mijn schouders zakken al een paar centimeter naar beneden.

De sauna zelf bestaat al eeuwenlang. Vooral in Finland is het een belangrijk onderdeel van het dagelijks leven. Daar wordt de sauna niet alleen gebruikt om op te warmen, maar ook als plek om te ontspannen, samen te komen en even afstand te nemen van de drukte van de dag. En dat laatste begin ik steeds beter te begrijpen. Sommige tradities bestaan niet voor niets al zo lang.

Mijn infraroodsauna werkt net even anders. De infraroodstraling verwarmt voornamelijk mijn lichaam, in plaats van eerst de lucht in de cabine op te warmen. Veel mensen ervaren daardoor een diepe, aangename warmte zonder de extreme hitte van een traditionele sauna. Daarnaast wordt infrarood vaak gewaardeerd vanwege de ontspannende werking op spieren. Of het nu wetenschappelijk bewezen wonderen verricht of niet, ik merk vooral dat mijn lijf ‘dank je wel’ zegt zodra ik erin plaatsneem. En dat is op sommige dagen meer dan genoeg bewijs.

Ik nestel me op de bank van de cabine en laat me omhullen door een cocon van warmte. Het hout ruikt zacht en vertrouwd. Boven me kleuren de lampen langzaam van tint. Verder is er niets. Geen schermen, dertig openstaande tabbladen of to-do-lijstjes die zich ongevraagd in mijn hoofd melden. Alleen warmte, stilte en dit zalige moment.

Het lukt me tegenwoordig steeds beter om daarin mee te gaan. Om niet alvast drie stappen vooruit te denken of productief te hoeven zijn. Gewoon zitten, ademen en zijn. Klinkt eenvoudig, maar voor iemand die regelmatig denkt dat ontspanning ook best een projectplan kan gebruiken, is dat een hele ontwikkeling.

Na afloop stap ik onder de douche. De warmte maakt plaats voor fris water en wanneer ik mezelf daarna afdroog, voel ik me heerlijk rozig. Alsof het volume van alle prikkels een paar standen lager is gezet.

Ik kijk naar buiten. De regen is er nog steeds, net als de wind. Alleen voelt het anders. Waar de kou buiten eerder onoverbrugbaar leek, voelt die nu een stuk minder ver weg. Alsof ik mezelf van binnen eerst even heb opgeladen door even helemaal niets te doen.

Terwijl de wereld buiten tekeergaat, zit ik binnen warm, ontspannen en tevreden. Met een boek, een heerlijke kop thee en de wetenschap dat ik lekker nergens meer naartoe hoef.