Het is lang geleden dat ik een bad hairday heb gehad. Maar daar lijkt vandaag een einde aan te zijn gekomen. Het wil niet lekker blijven zitten. De krul is eruit en het valt echt heel raar. Na nog eens 10 minuten klooien met de föhn en vervolgens een staart die niet blijft zitten ben ik er helemaal klaar mee. Ik frommel het in een knotje bovenop mijn hoofd. Waar doe ik de moeite voor? We zijn maar met twee man op kantoor en er staan geen meetings gepland.
Als ik had geweten dat ik direct bij binnenkomst zou worden aangesproken, had ik misschien iets beter mijn best gedaan. Want dat is wat er gebeurde toen ik twee passen binnen het pand had gezet. Of er iemand even bij de receptie wil komen zitten tijdens lunchtijd. Dan kan ze zich met het lunchbuffet bezighouden zonder steeds heen en weer te rennen. Ze zijn drastisch onderbezet, maar hebben wel heel de dag cursussen en examens gepland staan.
Ik verschuif mijn eigen afspraak en mijn collega is zo lief om te wachten met haar pauze tot ik weer terug ben. Rond 12.30 uur verruil ik mijn werkplek voor de receptie. Ik herschik nog even snel mijn knot op mijn hoofd en sleep vervolgens laptop, telefoon en schrijfblok mee in de hoop ondertussen toch wat werk te kunnen verzetten. Maar aan telefoneren kom ik helemaal niet toe. Het is een kakofonie aan geluiden, zowel van binnenkomende kandidaten als van uitgaande cursisten. Om van de gezellige bedrijvigheid uit het restaurant nog maar niet te spreken. Gelukkig is het in mijn eigen toko niet heel druk en kan m’n collega het even alleen af. Ik wissel de mailbox met de receptie af. En hoop dat m’n bad hairday gezien wordt als de start van een nieuwe trend, ofzo…
Al snel komen de eerste kandidaten druppelsgewijs binnen. Het gros van de deelnemers spreekt geen Nederlands. In het Engels vraag ik waar ze voor komen, hun naam, of ze de benodigde documenten en legitimatie bij zich hebben. Maak vervolgens nog een babbeltje en grapje om ze daarna naar het restaurant te verwijzen waar ze kunnen wachten tot ze aan de beurt zijn.
Ik maak kennis met een Hongaar en een Portugees. De postbode die langskomt met een vracht aan pakketjes. Een aantal Ieren, een Duitser en een Chinese Rus. Die laatste is het opmerkelijkst. Bij binnenkomst spreekt hij mij aan in een voor mij compleet onbekende taal. Het klinkt niet Chinees maar ook niet Russisch. Ik probeer in het Engels te vragen waar hij voor komt, ga dan over op Duits en daarna heel voorzichtig in het Nederlands. Hij overhandigt mij schouderophalend zijn paspoort. Hier kan ik gelukkig wel iets mee. Ik rammel zijn gegevens door het systeem en de beste man komt voor een examen. Ik wijs hem de weg naar de wachtruimte en de koffiecorner. Dankbaar neemt hij zijn paspoort weer in ontvangst en een beetje zenuwachtig maar met een glimlach vervolgt hij zijn weg.
Na 45 minuten is de dame van de receptie ook aardig bij met haar tweede taak, het opruimen en ordenen van het restaurant. Ze geeft aan dat ze het nu weer alleen red en bedankt mij hartelijk voor mijn hulp. Ach zo helpen we elkaar, zelfs als je kapsel eens niet goed zit…
Deborah Hamar 