Kapper…

“Euh? Ben jij dat Deb?” Vraagt de kapster als ik gehuld met mondkap de zaak binnen wandel. Toevallig had ik die ochtend mijn haar gedaan in tegenstelling tot andere keren wanneer ik naar de kapper ga. Dan zit het als een “pineapple” op mijn hoofd gedraaid. Nu krulde het prachtig, zei het ietwat te lang, over mijn schouders. “Wat heb je met je haar gedaan? Zoveel krullen! Hoe dan?”

Ze had mij bijna een jaar niet gezien en daarin is veel gebeurd. Ik ben mij gaan verdiepen in de CG-methode en na de afgelopen twee knipbeurten is mijn haar vervolgens steeds meer gaan krullen. Ik heb dus goede hoop dat mijn kapsel nog meer gaat krullen deze knipbeurt. 

Het doet mij wel een beetje zeer om mijn gekweekte krullen af te staan. Ik heb ze met liefde behandeld en er echt heel goed voor gezorgd. Maar de lagen waren er inmiddels helemaal uitgegroeid en hoe langer mijn haar wordt hoe dunner het oogt. Tijd om er weer eens een stukje af te halen. Het ziet er dan direct voller uit. 

Ik mag plaats nemen bij een van de wastafels. En echt, het is dat het zo’n duur grapje is, anders had ik dagelijks mijn haar laten wassen. Niet alleen mijn haar ruikt zalig maar de hoofdmassage is ook heerlijk. Ik hoop altijd dat ze niet te veel vragen stelt want dan moet ik iets terug zeggen terwijl ik liever even geniet van dit relax momentje. Als ze vraagt of er nog een maskertje in mag, wat vast niet CG-Proof is, zeg ik zeker geen nee! Ga je gang, leef je uit. Doe er nog maar 2 of zo?!

Na een kwartier met mijn harses achterover gelegen te hebben moet ik dan toch echt plaats nemen in de kappersstoel. Het moment is daar. Met een borstel wordt nog een keer alles uit gekamd. “Ja, het is echt wel heel lang geworden!” Zegt ze ter bevestiging. En dan is het moment daar. De schaar gaat er in. “Niet te kort?” “Nee niet te kort.” Maar ze knipt en knipt en knipt nog eens. Even heb ik spijt als ik alle plukken links en rechts langs mij heen zie vallen. 

Als ze klaar is, is mijn krul weg. Wat volgt is hier en daar een slag en thats is. Of het nog in model geföhnd moet worden? Nee hoor, inmiddels weet ik beter. Ik wandel naar huis met het complete vertrouwen dat ik de kennis in huis heb mijn haar weer terug te laten krullen. Vriendlief krijgt zoals altijd een rolberoerte wanneer ie mijn, in zijn ogen, veel te korte kapsel ziet… Toegegeven, het is wat aan de korte kant.

Die middag neem ik mijn korte kapsel zelf nog een keer onder handen. Niet met schaar maar wel gewapend met mijn CG-creme en gel. Het platte kapsel waarmee ik bij de kapper weg liep, zie ik onder mijn handen veranderen. Ik hang onderste boven om lok voor lok mijn krullen er weer in te scrunchen. De föhn doet daarna zijn werk. Binnen een paar minuten ben ik al klaar. Ik sta er zelf van te kijken. Dat is even andere koek. Yup, ik heb er alle vertrouwen in! Als de eerste slag eenmaal is terug gegroeid, krult het meer dan ooit. 

Als je haar maar goed zit…

In mijn haast om op tijd op mijn werk te komen ren ik de badkamer binnen. Direct word mij de adem ontnomen. Het liefst maak ik rechtsomkeert maar dat kan niet want H.A.A.S.T. Bij iedere ademteug plakken mijn longblaasjes verder aan elkaar. Ik kijk naar de inhoud van de la dat nu op de rand van de wasbak is uitgestald. Daarna kijk ik naar zoonlief. Haar van kat zit niet goed. Hij heeft stekelsDie zojuist een hele bus haarlak heeft leeggespoten. De helft zit nu op zijn hoofd. De andere helft in mijn longen! Zoonlief is op zijn zachtst gezegd niet blij. En al helemaal niet omdat ik getuige ben van zijn bad hair day. Via de spiegel vangt hij mijn blik en maakt direct duidelijk dat ik vooral niet het lef moet hebben om er ook maar iets van te zeggen. Niet dat ik dit nog kan. Naast mijn longen zijn nu ook mijn stembanden aan elkaar geplakt. Het moet gezegd: sterk spul.

Met een blauw aangelopen gezicht poets ik mijn tanden. Zoonlief is nog steeds niet klaar. Hij vind een paarsachtig flesje en sprayt ook dat in zijn haar. Ik maak hem er voorzichtig op attent dat dit Andrelon Perfecte krul is en niet gaat helpen om zijn haar te stylen. Geschrokken van zijn eigen onoplettendheid zit er nog maar één ding op. Hij rommelt tussen de overgebleven spullen in de la en vindt wat hij zoekt. “WAT DOE JE!!” Gil ik met mijn tandenborstel nog in mijn mond. Zoonlief gaat stoïcijns door met zijn actie. Hij knipt een hele pluk, iet wat scheef, vanaf de haarwortel af. De badkamer vult zich met stilte terwijl wij alle twee naar de pluk haar in zijn hand kijken. Ik vol afgrijzen. Hij met een glimlach op zijn bakkes. Eindelijk kijkt hij mij weer aan. “Ik los mijn probleem op!” Is het enige wat hij zegt. Ik kan het niet helpen maar moet hier zo hard om lachen dat ik bijna stik in een combinatie van haarlak en tandpasta.

Ik moest opeens denken aan een actie van een paar weken terug. Toen kreeg hij precies een half uur om zijn rommel op te ruimen. Wanneer ik na 30 minuten nog nutteloze zooi zag liggen, zou er een voetbalfoto van hem op Instagram verschijnen uit de periode dat hij nog geen ruk om zijn kapsel gaf. Een Throw Back Friday of iets in die trant. Nog binnen het half uur was al zijn rommel opgeruimd. Hij was zelfs zo ver gegaan dat zijn sporttas was uitgepakt, schoolspullen van de trap gehaald waren en kleding (netjes) gevouwen in de kast lag. Dat ik nooit eerder op dit subtiele chantagemiddel ben gekomen…

Als we alle twee gepoetst en aangekleed beneden staan zie ik pas wat voor kleding hij aan heeft. Een zwarte en een witte sok. Een trainingsbroek die beter niet meer buitenshuis gedragen kan worden en een shirt dat qua kleur totaal niet past bij de rest. “Je maakt je druk om je kapsel, maar je kleding interesseert je niet?” Vraag ik hem. Zoonlief kijkt mij met een puberale uitdrukking aan. “Als het maar lekker zit. Wat maakt het dan uit wat ik aan heb!?” Hij hijst zijn rugzak op zijn rug, geeft mij een kus en springt op zijn fiets. Terwijl ik hem uitzwaai bedenk ik mij dat we echt heel veel op elkaar lijken. Een allegaartje aan kleding. Maar ach, wie ziet dat nu? Als je haar maar goed zit. En ook die fase gaat voorbij…