Het is het altijd NET niet…

Klagen lucht op… Dat wordt in ieder geval beweerd. Door te klagen geef je jezelf de ruimte om irritaties of ongenoegen te uiten en dit te delen met anderen. Door (on)bewust, medestanders te vinden hoop je je hierdoor gesterkt te voelen in je “gevoel”. Hoewel ik mij ook zeker wel eens schuldig maak aan klagen is het niet iets waar ik mij veel mee bezig probeer te houden. Sommige dingen gebeuren nou eenmaal en zeker als je er geen grip op hebt kun je je beter bezig houden met de zaken waar je wel grip op hebt of invloed op kunt uitoefenen.

In mijn omgeving of online zoals op facebook, twitter en hyves, hoor en lees is steeds vaker berichten van mensen die (herhaaldelijk) klagen. Klagen over het weer, klagen over het werk, klagen over het niet hebben van werk, klagen over collega’s, huisgenoten, buren of personen in het algemeen, klagen over … ga zo maar even door.

Hoezo, zou dat opluchten? Je bent alleen maar bezig met het creëren van negatieve energie waar je vervolgens in blijft hangen en jezelf mee sleept naar een nog ellendiger gevoel omdat wat je graag wilt niet hebt of andersom. Naast een opgelucht gevoel maakt klagen ook duidelijk dat de klager last heeft van persoonlijk onvrede. Mensen die lekker in hun vel zitten, ontspannen of positiever gezind zijn, hoor je doorgaands niet tot nauwelijks klagen. Immers, waarom zullen ze? Ze zien geen problemen maar juist oplossingen en anders zullen die zich vanzelf wel aandienen. Ze laten zaken als “het weer” langs zich heen glijden omdat er geen knopje is om dit te veranderen.

Moet je dan iedereen deelgenoot maken van je eigen onvrede? Mensen zouden zich eens moeten realiseren wat ze wel hebben in plaats van wat ze niet hebben. En als ze dat, wat ze niet hebben, wel graag willen hebben of andersom, ze hun energie daar in moeten steken in plaats van al dat geklaag, onvrede of niet. Je zou eens moeten zien hoever je het nog schopt door alle negativiteit om te zetten naar iets positiefs met een mooi doel als eindbestemming!

Ik heb geleerd dat het leven met een “knip van je vinger” voorbij kan zijn. Waarom zouden we onnodig energie en tijd verspillen aan klagen? Vanaf nu ga ik mij dan ook niet langer bezighouden met mensen die alleen maar (herhaaldelijk) negatieve energie spuien en zelf weigeren om er iets aan of mee te doen. Ik wil niet mee getrokken worden in de ellende en negativiteit van andere personen. Ik kies voor een positieve insteek en probeer te leren van tegenslag en hier uiteindelijk iets mee te doen.

Er zit ook een klein beetje moraal in mijn “klaag”verhaal: Positiviteit begint bij jezelf!! Daarom onderstaand gedichtje, voor de lezers die niet zo goed weten hoe ze hiermee moeten beginnen. 🙂

Smiling is infectious,
you catch it like the flu,
When someone smiled at me today,
I started smiling too.

I passed around the corner
and someone saw my grin.
When he smiled I realized
I’d passed it on to him.

I thought about that smile,
then I realized its worth.
A single smile, just like mine
could travel round the earth.

So, if you feel a smile begin,
don’t leave it undetected.
Let’s start an epidemic quick,
and get the world infected!