De verwonderingen van januari…

De eerste maand van het jaar is dit weekend afgesloten. Mijn eerste salaris van het jaar is alweer op. En de eerste kilo’s van het jaar zitten er ook weer aan. Dat bedoel ik trouwens letterlijk. Gewoon kneiter hard erbij, realiseer ik zodra ik sinds maanden weer eens op de weegschaal sta. Ik ging vorige zomer zo goed met al mijn sportieve uitspattingen binnen, buiten en op het water. Als ik een gokje zou moeten wagen dan denk ik dat ik vanaf de herfst iets meer ben gaan eten en iets minder ben gaan bewegen.

Aan de andere kant is het ook dit jaar dat mijn lichaam een upgrade krijgt naar de 4.0. Dus misschien heeft het “meer Boor om de botten” daar ook wel iets mee te maken. Voor nu moet ik in ieder geval een en ander gaan uitsluiten en zal daarom proberen iets minder te eten en iets meer te bewegen. De afgelopen week ging in ieder geval goed. Nu de rest van het jaar nog. 

Januari was ook de maand waarop ik bijna alleen maar vanuit huis heb gewerkt. Het is op de zaak iets rustiger en er gaat heel veel digitaal. Daarom is het niet nodig om met alle collega’s op kantoor te zijn. Het heeft heel lang geduurd voor ik mijn draai kon vinden. Nu ik eenmaal in het ritme zit en een goede scheiding tussen werk en privé heb aangebracht lukt het mij redelijk. Natuurlijk is het op kantoor een stuk fijner werken en ook nog eens gezelliger. Draak vind het in ieder geval super tof dat we zo veel thuis zijn en neemt ieder telefoontje net zo enthousiast aan. 

Dit was ook de maand waarin we normaal gesproken vooruitkijken naar de naderende wintersportvakantie. Maar corona, lock-down en dus geannuleerd. Dat was, na het annuleren van onze zomervakantie vorig jaar, wel een domper. Ieder van ons had er erg naar uitgekeken. Wie van jullie mijn vorige log gelezen heeft snapt waar ik het over heb. Uiteraard is dit een luxe probleem maar toch behoort het tot een van de verwonderingen van de maand. 

En met een wintersport die niet door gaat hoopte ik stilletjes op wat witte dagen hier. Toen code “paniek” werd afgekondigd kon ik niet wachten. Ik had gehoopt op een sneeuwballen gevecht. Maar met het beetje sneeuw dat viel kon er nog net een sneeuwpop voor draak gemaakt worden. Dus het gevecht met een aantal buren, die overigens niet op de hoogte waren van dit plan maar heus wel mee zouden doen als ik zou aanbellen, ging ook niet door. Dit weekend hoorde ik dat ze in Friesland al aan het schaatsen waren. Nu gaat mijn hoop uit naar bevroren sloten in het park zodat ik nog iets aan wintersport kan doen.

Begin van de maand zijn we begonnen met het leeghalen van een van de zolderkamers. Ik verwonderde mij over de ruimte die onze rommel in beslag nam. Zakken vol hebben we weg gedaan. De kasten zijn afgebroken. De muren zijn opnieuw gestuukt en geverfd. De nieuwe vloer ligt er zelfs al in. Nog even geduld, dan is onze sauna kamer klaar. 

Met hier een piek en daar een dal was dit zo’n beetje mijn maand.
Wat waren jullie verwonderingen van de maand? 

A little goes a long way…

De mensen die langer meelezen weten inmiddels dat ik mij sinds enige tijd verdiept heb in de CM methode. Ik volgde daarom begin december een krultraining waar ik veel geleerd heb. Monique zette mij op het juiste spoor en van daaruit kon ik verder met experimenteren en ondervinden van wat wel en niet bij mij past.

Op de training liet ze zien dat er voor het stylen van je haar veel manieren zijn. Bijvoorbeeld je haar in secties verdelen en iedere sectie afzonderlijk nat maken. Want water is een boost voor je haar tijdens het stylen. Met een speciale (Denman)borstel kam je de klitten eruit en “train” je het haar. Zo leert het om zijn natuurlijke krul (weer) te tonen. Je voorziet iedere pluk van cream, leave-in of curlactivator om het vervolgens tot aan de puntjes te sealen met gel. Voordeel van deze methode: mooie gedefinieerde lokken zonder pluis. 

Ik kan jullie vertellen dat dit heel veel werk is. De achterste pluk deed Monique voor mij. Maar de rest moest ik, onder haar toeziend oog, zelf doen. Ik schrok van de hoeveelheid cream en gel die ik moest gebruiken. Monique, die kapsels van haartype 4 gewent is lachte mij bijna uit. Wat ik veel vind, is voor hen niet eens bruikbaar. Ze doen misschien een paar weken met zo’n pot terwijl ik er een jaar zoet mee zou zijn.

Ik borstelde braaf al mijn haarplukken, “trainde” het haar met de Denmanbrush en voorzag het van de nodige producten. Toen mijn hele kapsel gedaan was had ik rimpelige “oma vingers” van het werken met nat haar. Na het föhnen kneep ik met een olie de cast eruit en mijn haar was gedaan. Het zat werkelijk supermooi en ik was er erg blij mee. 

De volgende morgen hoefde ik mijn haar enkel een refesh te geven. Er zat zoveel product in dat een beetje natmaken al genoeg was om alles opnieuw te activeren. Ik hield mijn kapsel ondersteboven en kneep de krullen erin. Met de föhn diffusen was voldoende om weer een dag met een volle bos krullen rond te lopen. Tenminste dat dacht ik. Mijn kapsel veranderde binnen een paar uur in een heel vies en vet aanvoelend geheel. Ik kon niet wachten om ’s avonds mijn haar weer te wassen. 

De volgende dag ging ik zelf aan de slag. Op schoon en in secties verdeeld haar. Nu had ik geen Monique die mij kon helpen met de achterste plukken. Ik moest het zelf doen. Met een spraybottle bewerkte ik iedere pluk. “trainde” het met de Denmanbrush en voorzag het van cream en gel. Ik besloot heel wat minder product te gebruiken dan de eerste keer. A little goes a long way!!! Ik begon er al wat meer handigheid in te krijgen. Ik was in ieder geval een stuk sneller klaar en had minder “oma handjes”. 

Om mijn met zorg verdeelde plukken haar niet tot een plakkerig geheel om te toveren scrunchte ik het voorzichtig. Monique raadde het af omdat je hierdoor wel meer definitie krijgt maar minder volume. Eigenwijs als ik ben… Ik diffusde het geheel met de föhn en scrunchte, zonder olie, de cast er uit. Het is tijdrovend en heel veel werk. Maar ik was aangenaam verrast. Zo mooi had het al die tijd nog niet gezeten. Ook de daarop volgende twee dagen zag het, weliswaar wat pluiziger, nog prima. 

Vanaf oktober tot nu….

Project 1…

Niet alles wat ik dit jaar wilde doen kon ik doen. En vandaag is de laatste dag van 2020. Ook al zou ik vandaag de kans krijgen om een en ander nog in te halen of te doen… Dan nog zou dat niet lukken. De gemiste kansen zijn voor het nieuwe jaar. Wat ik op deze laatste dag van het jaar wel kan doen is een begin maken met een nieuw project.

Het is op de wc na, de kleinste kamer in huis. Hij is zelfs nog in de oorspronkelijke staat zoals de vorige bewoners het hebben ingericht. Voor hen was het een werkruimte met diverse kastjes links en een kledingkast rechts. Er is en bureau aan de muur bevestigt en er hangt een groot werkblad om wat dan ook op uit te werken. Voor ons waren als deze extra opbergruimtes ideaal. Vooral om spullen een plek te geven die je anders rommel zou noemen. En de kast herbergt al onze wintersportkleding.

Vandaag draait het nu juist om die laatste kast. Dit stukje van de kamer krijgt een andere invulling. Er komt namelijk een sauna. Niet zo’n mooie Finse. Met wolken stoom, geurige eucalyptus en een plonsbad ernaast. Maar eentje die wat meer past. Zowel bij ons als in de beschikbare ruimte. Het wordt een infraroodsauna. En dus moet de kast weg. Maar voor ie weg kan, moet ie leeg. 

Als ik alle kleding op bed heb uitgestald is het eigenlijk niet eens zo veel. Maar skibroeken en jassen nemen gewoon heel veel plek in beslag. Het blijkt zowaar in een koffer te passen die weer op de vliering kan. In minder tijd dan ik voor ogen had ben ik klaar met deze klus. Met tijd over besluit ik de andere kastjes ook onder handen te nemen. 

Voor ik het weet ligt de hal vol met tassen oude rommel, spullen en kleding. Het is zo veel dat ik mij afvraag hoe en waarom we dat altijd bewaard hebben. Een deel krijgt een tweede (of derde) leven elders, de rest gaat de container in. Binnen een dag is de hele kamer leeg. Terwijl ik eigenlijk alleen voor de kast zou gaan. 

Vriendlief en ik zijn het al snel eens. De hele kamer gaat op de schop. Hij sloopt het werkblad en de overige kastjes uit de kamer en ik loop alles naar beneden. Dit levert mij voldoende spierpijn op om de dagen erna niet meer te hoeven sporten. Als de kamer leeg is trek ik, zonder te twijfelen, aan het behang. Ja, moet er ook af. 

Dat is wat we de eerste dag van het nieuwe jaar staan te doen, behang scheuren. Terwijl vriend al mopperend bezig is, want zijn stukje muur werkt niet mee, vind ik rust in het afkrabben van drie lagen opgeplakt papier. Nu de kamer bijna helemaal leeg en kaal is kunnen we gaan bedenken hoe we het verder gaan inrichten. Onze fantasie slaat al snel op hol. Zullen we dit?? Of zullen we dat?? Wordt het fotobehang, steenstrips, of hout? Gaan we voor uitbundig of wordt het een rustgevende ruimte?

Er is zoveel leuks van te maken. Gelukkig is de sauna al besteld en duurt het nog een paar weken voor ie geleverd wordt. We kunnen dus nog even wikken en wegen voor we verder gaan met klussen. 

Wordt vervolgt…

 

 

In 2020…

1 januari 2020. Een sprankelend nieuw jaar met een nog bijna lege agenda. Ik was er helemaal klaar voor en hier en daar had ik hem al ingevuld met tof tijdverdrijf. Helaas, Corona begon al rap om zich heen te slaan en ik kon beginnen met schrappen en verschuiven van mijn planning. Sommige afspraken en vakanties moesten zelfs geannuleerd worden. Wat had ik er naar uitgekeken, naar al die leuke momenten met familie en vrienden.

Het afgelopen jaar verliep niet helemaal zoals gepland, het was een tikkie anders dan verwacht en ging al helemaal niet als gehoopt… Maar was het allemaal zo ellendig?

In 2020 …

Vierde ik mijn negende blog jubileum. Er verschenen in totaal 43 logs online. Al jullie bezoekjes en reacties maken het bloggen nog leuker. En ik heb ook nog eens een hoop nieuwe bloggers leren kennen.

Las ik 36 boeken. Stiekem had ik gehoopt de teller op 40 te krijgen. Ik las bijzondere, fascinerende, spannende, iets minder van dit alles en boeiende boeken. Maar er was er een die er tussenuit sprong: De Alchemist van Paulo Coelho. Omdat het verhaal zoveel mooier was dan verwacht.

Heb ik mijn collega’s nog nooit zo weinig live gezien. Veel van ons werkten vanuit huis, of in wisseldienst op kantoor.

Vond ik mijn kleurboeken terug, intensiveerde ik mijn workout in de “sportschool” en leerde ik wat Yin-Yoga met mijn lichaam deed. Dat eerste kun je vergeten. Maar de laatste twee zijn zeker aanraders!!

Gaf ik mijzelf een SUP cadeau. Hij stond al een jaar op mijn lijst en dankzij Corona besloot ik hem nu eindelijk te kopen. En net op tijd ook, want twee maanden later waren ze uitverkocht.

Was ik dus veel op het water te vinden met vrienden en familie. Maar ook met totaal onbekenden. We bezochten diverse wateren en plaatsen. Vriendlief kon na de aanschaf van een bootje ook gezellig mee.

Bleef de haven gelukkig gewoon open. Dus konden we ook nog lekker uitvaren met Merlin.

Gaven we de moeder van een vriendin een onvergetelijke dag door haar mee uit varen te nemen. Op haar verzoek ging het gas helemaal open en vlogen we over het water. Dit bezorgde niet alleen haar een toffe dag.

Adopteerde ik een vogel op afstand. Ging mijn nichtje trouwen. In aangepaste vorm mochten we hierbij aanwezig zijn. Blies Poownie alweer 26 kaarsjes uit.

Hield ik mij bezig met de CG-methode en leerde dat mijn haar nog meer kon krullen. Ik volgde hier zelfs een workshop over.

Schrok ik van mijzelf toen ik zei dat ik de voetbal miste. Het seizoen begon veelbelovend maar verder dan vijf wedstrijden fotograferen ben ik niet gekomen. Ik schoot platen in de verzengende hitte maar ook tijdens de gietende regen. Dit leverde wel weer hele stoere platen op.

Dit is zomaar een greep uit de momenten van dit jaar die Corona en alles er omheen deden vergeten. 2021 zal opnieuw in het teken van Corona staan. Maar ik hoop anders. Ik hoop beter! Dat 2020 enkel een voorbode is geweest van hoe het kan zijn, maar niet hoeft te wezen.

2021 is loading

Bedankt voor alle keren dat jullie mijn blog bezochten en moeite namen om te reageren!! Hopelijk brengen jullie nog een paar mooie momenten in dit jaar door. Voor nu wens ik een ieder alvast een fijne overgang van oud naar nieuw en zien we elkaar terug in een schoon en fris 2021!!

 

💫

 

Krultraining… 

Na weken van informatie vergaren (deel 1) en uitproberen (deel 2) was het begin december zover. Ik volgde een 1 op 1 sessie bij Monique van Krul Kriyoyo. Een heuse Curl Educator. Nog nooit eerder had ik hiervan gehoord. Maar ja, nog nooit eerder ben ik zo met mijn haar bezig geweest. Ik was reuze benieuwd wat ik allemaal zou leren en of ik er ook daadwerkelijk iets mee kon doen. 

Op internet had ik verschillende testen voorbij zien komen om mijn haareigenschappen te achterhalen. Zo weet je beter welke producten er bij je haar passen. Maar iedere keer kwam er een andere uitslag uit. De verschillende sites gaven ook weer andere adviezen. Voor een newbie in de krullenwereld is dat best verwarrend. Monique bood hulp!

Na een korte kennismaking mocht ik aanschuiven voor een theorieles over mijn haar. We bespraken mijn haareigenschappen zoals type, porositeit, elasticiteit, dikte en structuur. Dit deden we aan de hand van verschillende (water)testen. Ze trok (voorzichtig) nog wat haren uit het hoofd van haar collega om de verschillen aan te tonen tussen dik, dun, coily, wavy, elastisch en stug haar. Dit was de eerste keer dat ik mijn haar zo onder de loep heb genomen.

Daarnaast leerde Monique mij hoe ik etiketten van producten moet lezen. Hoe ik kan zien of iets geschikt is, wat de verschillende thermen nu eigenlijk betekenen en hoe ik ze moet interpreteren. Maar ook hoe ik kan merken of een product geschikt zou kunnen zijn zonder direct het etiket te lezen. Wanneer je mij ooit in de winkel met een verpakking ziet schudden “shake it baby”, snap je waar ik mee bezig ben.

Om te kijken of de theorieles daadwerkelijk was geland mocht ik in haar winkel “shoppen”. Ik moest diverse producten zien te vinden die voor mijn haar geschikt zijn. Dat was niet zo makkelijk want alle flessen zagen er aantrekkelijk uit. Een eyeopener was dat ik alle producten zou kunnen gebruiken. Het resultaat hangt namelijk helemaal af van hoeveel en hoe ik het toepas. Maar ook dat verpakking niks zegt, de naam alleen maar fancy is en de geur ondergeschikt is. Uiteindelijk vond ik een cream en gel die het meest geschikt waren en waarmee we na de lunch mijn haar zouden gaan doen. 

Ondanks dat ik met meer definitie (meer krul) minder volume heb, wilde ik toch graag weten hoe ik dit voor elkaar kon krijgen. Monique liet aan de hand van verschillende methodes zien hoe mijn haar daarmee krulde. Daarna verdeelde ze het in secties en deed een gedeelte voor. De borstel, cream en gel werden aan mij overhandigd en ik mocht de overige secties, onder haar toezicht, afmaken. Daar was ik wel even zoet mee. 

Mijn handen zagen eruit alsof ik een uur in bad had gezeten, want water is je beste vriend bij het modelleren van je kapsel. Met een diffuser droogde ik mijn haar om daarna de cast er uit te knijpen met wat olie. Wat overbleef waren mooie, super zachte waves.

Monique is een vakvrouw die ook nog eens de tijd voor je neemt! 6 uur later (!!) stond ik pas weer buiten. Het was voor mij een leerzame dag en met de kennis die ik heb opgedaan kan ik nu zelf aan de slag. Wil jij je krullen leren kennen of leren temmen? Dan is een bezoek aan Studio Krul Kriyoyo in Dordrecht zeker een aanrader.

Krullend haar.

Voor en na. Zelfs na een middag wegwaaien op stal zat het nog prima.

 

 

Je haar danst…

Krullen of slag pas vanaf halverwege mijn hoofd? Dat schreef ik laatst in *dit* log. Nou, nu niet meer hoor. De slag begint gewoon helemaal bovenaan. Oké, toegegeven, het zijn nog geen gigantische krullen maar wel een behoorlijke slag vergeleken met een paar weken terug. De loze uurtjes die ik hier en daar had heb ik gebruikt om kennis te vergaren op het gebied van de CG-methode. Of te wel de Curly Girl methode. 

Kort gezegd betekend CG niets anders dan het vermijden van bepaalde ingrediënten in haarproducten. Je laat alle siliconen, sulfaten, minerale oliën, wax en uitdrogende alcohol weg en past bepaalde manieren van wassen, drogen en stylen toe. Omdat je het niet meer dichtsmeert, uitdroogt, vervet of verstikt krijgt je haar de mogelijkheid om weer te gaan glanzen en te krullen. Mits je het goed toepast. Internet staat vol met informatie dus ik ga hier verder niet uitgebreid op in. 

Als je niet oppast heb je jezelf arm gekocht aan haarproducten en shampoo’s. Gelukkig wordt mijn haar binnenkort bekeken door een ervaringsdeskundige en dan kan ik echt los. Tot die tijd valt er voldoende te experimenteren met wat ik in huis heb. En, lucky me, een aantal producten bleek al CG-proof te zijn.

Ik kwam er achter dat ik toch wel wat moest afleren. Mijn haar niet meer borstelen en al helemaal niet als het droog is. Alleen nog onder de douche met een flinke dot conditioner er in. Drogen met een handdoek?? Foei!! Daar gebruik ik nu een microvezeldoek voor. Dit voorkomt pluis en op de juiste manier gebruikt, door te “scrunchen” en te “ploppen” creëer ik slag en krul. Oh en vooral van je haar AFBLIJVEN. 

Naast het afleren moest ik ook methodes aanleren. Mijn favoriet is de “squish to condish” waarbij ik de conditioner door mijn hele haar werk. Bij het zien van de hoeveelheid slag die mijn haar dan al heeft word ik blij. Ook het stylen doe ik nu op nat haar. Met de “praying hands” methode, (ja jongens, er ging een wereld voor mij open!) verdeel ik de gel door mijn haar. Daarna scrunch ik mijn haar met een microvezelhanddoek ondersteboven van clumps naar slag. De föhn hoover ik over mijn hoofd om daarna via “pixi diffusing” (what ??) de krullen er in te krijgen. Vervolgens scrunch ik de cast uit mijn haar. Wat overblijft zijn mooie zachte bouncing waves en curls. (als ik het goed heb gedaan…)

Mijn woordenschat is, op het gebied van haarstyling, nog nooit zo groot geweest. Wekelijks leer ik iets nieuws. Het kost aardig wat tijd dat dan weer wel. Maar het is zo leuk om er mee bezig te zijn. Om te kijken welke manieren bij mij passen. Maar ook welke producten en in welke volgorde, mijn haar mooier laten krullen. Niet alles pakt even goed uit. Soms is de slag opeens weg of is het na een uur baggervet. Dan hangen de slierten haar om mijn hoofd. De juiste techniek (en producten) heb ik nog niet helemaal gevonden. Maar mijn dag kan praktisch niet meer stuk als mijn haar dan wel een keer super goed zit. 

En dan te bedenken dat dit pas het begin is… 

 

Het verschil in een paar weken tijd. Hoe ik begon naar hoe het nu is…

Curly Girl…

“Zoooo, wat heb jij met je haar gedaan?” Vraag ik mijn nichtje wanneer ik tijdens een zomers uitstapje bij haar in de auto stap. “Wat een hoop krullen!!” Die heeft ze altijd al, maar vandaag zit het gewoon in een woord prachtig! Krul na krul na krul. Zelfs na een flinke workout, met tegenwind en wat regen, op het water zit het nog steeds perfect. 

Ze vertelde wat haar nieuwe haarroutine is en daarop besloot ik eens wat onderzoek te doen. Mijn haar heeft altijd een slag gehad met hier en daar een verdwaalde krul. Omdat mijn slag pas ergens halverwege mijn hoofd begint laat ik het in laagjes knippen. Dan lijkt het nog wat. Maar zulke mooie gedefinieerde krullen als mijn nichtje? Daar kan ik alleen maar van dromen. Of toch niet?!

Op internet blijkt er een complete krullen-community actief te zijn. De methode wordt Curly Girl genoemd. Van een simpele slag tot kroeshaar, voor ieder type is er een manier van stylen met bijbehorende producten. Ik had er nog nooit van gehoord maar na een avondje lezen en vooral plaatjes kijken was ik heel wat wijzer. Ik zag verschillende before en after foto’s. Wat een verschil kan de CG-methode maken! 

Nu was ik mijn haar met wat voor handen is. Antiklit? Niet nodig. Een masker? Onzin. Kammen doe ik iedere dag en opbinden in een staart of knot net zo makkelijk. Ik spuit mijn kapsel vol met verstikkende haarlak en zet zonder pardon de warme föhn erop. Als het maar in model blijft. Als ik mijn routine vergelijk met de CG-methode zou ik mij moeten schamen!! Ik mishandel mijn haar keer op keer. Terwijl het zo zijn best doet om hier en daar toch een krul te produceren. Laten we het er maar ophouden dat ik gewoon niet beter weet. Euh, wist!! Want inmiddels weet ik iets beter.  

Kort gezegd betekend Curly Girl niets anders dan het vermijden van bepaalde ingrediënten in haarproducten. Je laat alle siliconen, sulfaten, minerale oliën, wax en uitdrogende alcohol weg en past bepaalde manieren van wassen, drogen en stylen toe. Omdat je het niet meer dichtsmeert, uitdroogt, vervet of verstikt krijgt je haar de mogelijkheid om weer te gaan glanzen en te krullen. Internet staat vol met informatie dus ik ga hier verder niet uitgebreid op in. 

Ik kan de duurste producten in mijn haar smeren maar zolang het niet is wat mijn haar nodig heeft, zullen ze nog steeds niet de juiste uitwerking hebben. Ik moet dus eerst weten wat voor haartype ik heb. Er zijn testen om de dichtheid, dikte, krultype, porositeit en elasticiteit te meten. Aan de hand hiervan kan ik bepalen wat ik nodig heb. Maar alsof het allemaal niet verwarrend genoeg is komen er bij mij verschillende uitslagen uit de test. 

Via mijn nichtje kwam ik in contact met een vrouw die alles weet van en over krullen. Ik heb bij haar een workshop geboekt zodat we deze testen nog eens kunnen doen. En ze gaat mij laten zien hoe ik mijn haar nog beter kan verzorgen om het te laten krullen. Tot die tijd ben ik lekker bezig met het lezen van en experimenteren met (de producten die ik nog in huis heb), de diverse methodes die er zijn om mijn haar te wassen, te drogen en te stylen. Na één week zag ik al verschil…

verschil in curlygirl methode

 

To be continued….

Corona’s voordeel….

De afgelopen twee jaar heb ik het sporten weer lekker opgepakt. Hoewel het hardlopen er niet echt meer inzit in verband met een terugkerende knieblessure kan ik mij toch prima vermaken in mijn eigen “sportschool” thuis. Met de wintersport aan het begin van ieder jaar ligt de nadruk vooral op het aansterken van spieren die ik met het snowboarden gebruik. Ervaring heeft mij geleerd dat ik zoveel meer van mijn week in de sneeuw geniet met een gedegen voorbereiding. Bij terugkomst ligt het fanatiek sporten even stil tot ik besluit dat het warm genoeg is om te wakeboarden. Ik begon dan eigenlijk veel te laat, waardoor de eerste paar keer in het water gepaard ging met gigantische spierpijn na een sessie.

Dit jaar ging het er echter iets anders aan toe. We waren net terug van de wintersport of corona kreeg de overhand. Mijn doorgaans gevulde dagen misten vanaf dat moment iedere vorm van regelmaat en ritme. Ik had er moeite mee om mijn dagen productief en nuttig te vullen. Na enige tijd begon ik mijzelf in de weg te zitten. Ik voelde mij rusteloos, nutteloos en sliep ook nog eens bar slecht. Na twee weken was ik er al helemaal klaar mee. En alle klote klusjes in huis waren inmiddels ook wel gedaan. Dit moest anders…

Op het moment dat ik door had dat het zo niet langer ging, want niemand kon nog voorspellen hoelang corona ons land in “gijzeling” zou nemen, gooide ik het roer compleet om. Ik heb dan misschien geen volle dag te vullen met werk, ik deed gewoon alsof. Ik bouwde weer regelmaat en ritme in. Ging op tijd naar bed en stond er vroeg weer naast. Ging wat slimmer om met mijn eetgedrag en voegde wat meer glazen water per dag toe. Door iedere dag iets te doen wat in mijn ogen nuttig was hoopte ik meer voldoening uit mijn dag te halen. En ik besloot meer te gaan sporten. 

Vooral dat laatste was een prima beslissing. Ik intensiveerde mijn work-out. Op Pinterest vond ik inspiratie voor andere, nieuwere en uitdagendere buikspieroefeningen op mijn yogamat. Ik vond oefeningen om ook mijn onder- en bovenrug te verstevigen en vond zelfs evenwichtsoefeningen voor op mijn balanceboard. Daarnaast vond ik ook nog wat handige oefeningen met een heel simpel elastiek. Vervolgens doe ik nog de nodige cardio oefeningen op de apparaten die ik hier thuis heb staan. 

Een maand of twee terug heeft vriendlief ook een bokszak op zolder opgehangen. Met wat oefeningen van mijn “oude vriend” Billy Blanks kan ik ook daar helemaal op los. Stond ik vroeger in het luchtledige te trappen en te slaan, heb ik nu wat meer weerstand. Ik combineer en wissel heel wat af en werk mij letterlijk in het zweet. 

Sinds begin mei heb ik ook een Stand Up Paddleboard aangeschaft en SUP ik iedere week een paar kilometer. Soms hier achter in het park, soms op het grote water. Net hoe het uitkomt en wat voor weer het is. 

Dit alles heeft er voor gezorgd dat ik inmiddels, onbedoeld, een paar kilo ben kwijtgeraakt. Mijn spieren zijn flink aangesterkt en ik kan mijn “ei” tenminste kwijt. Dat laatste is niet alleen voor mij maar ook voor de mensen om mij heen wel erg fijn! Nooit eerder was ik summerproof nog voor de zomer begon. Heeft Corona toch nog aan iets positiefs bijgedragen… 

 

 

*Dit blog verscheen eerder ook op “Hoe vrouwen denken.”   

Opgaan in het moment II…

In eerste instantie was ik helemaal niet bezig om het “mindfulness” aan te pakken. Het woord alleen bezorgd mij jeuk. Het is wel precies wat ik gedaan heb. *HIER* lees je deel één. Mijn doel is mijn gehaaste leven veel meer een halt toe te roepen. Ik wil meer opgaan in welk moment dan ook en meer genieten van dat wat ik aan het doen ben. Ik neem jullie graag mee in mijn zoektocht naar het creëren van meer zen-momenten in alledaagse dingen. 

Mijn plan om het door te trekken in meerdere dingen die ik doe, blijkt toch minder eenvoudig te zijn dan ik dacht. Soms is het zelfs lastig om (al is het maar) twee minuten stil te staan en echt bewust te voelen en op te merken met waar ik mee bezig ben. Begin dit jaar, toen ik er mee begon wist ik nog niet dat Corona ervoor zou zorgen dat mijn hele leven, in ieder geval de komende maanden een stuk rustiger zou worden. Slow down brother!! 

Stiekem had ik gehoopt dat het hierdoor wat makkelijk zou zijn. Niets is minder waar. Ik heb mij op dit moment dan niet meer met 101 dingen bezig te houden maar er malen nog voldoende gedachten door mijn hoofd. En waar kan ik die nu beter stil zetten dan op de plek waar de bewoners altijd leven in het hier en nu?! Die geen last hebben van mentale ruis, oordelen of zorgen. Ja, of er na deze ene hap gras misschien nog een volgende hap genomen kan worden… 

Ik zet mijn zoektocht naar zen-momenten voort op stal. Of eigenlijk de wei, want daar staan de paarden sinds enkele weken. Ik ga vandaag heel bewust strontscheppen! Tenminste, dat ga ik proberen. Het hebben van een paard is echt niet zo romantisch, dat je het ff weet. Normaal doe ik deze klus op de automatisch piloot en draait mijn hoofd overuren. Vandaag heb ik extra geluk. De knollen zijn een wei verplaatst en het gras staat zo’n beetje kniehoog. Extra uitdaging is niet verkeerd om ergens met je volle aandacht bij te zijn. 

Bij het betreden van de wei blijf ik met een voet hangen in een grashalm en breek bijna mijn nek. Dat begint al goed. Maar hierna is iedere handeling doelbewust en heel gericht. Het is heel wat vermoeiender om bij dit stompzinnige werk je (telefoon en) denken uit te schakelen en alleen bezig te zijn met hier en nu. Met paard en poep. Tel daar het ploegen met kruiwagen en al, door het hoge gras bij op en ik heb naast een geestelijke ook een fysieke inspanning geleverd.

Voor ik er erg in heb ben ik al een uur lang “spoorzoekertje” aan het spelen. Voel ik wat mijn spieren doen en luister naar de geluiden om mij heen, in plaats van in mijn hoofd. Wat een herrie daar binnen en wat een rust daarbuiten!! Is het gelukt? Nee niet helemaal. Misschien komt het door de klus op zich?! Die was letterlijk en figuurlijk intensief. Wel was ik meer uit mijn hoofd en in mijn lichaam. 

Wanneer ik op de fiets stap voor de terugreis naar huis voel ik mij toch voldaan! Nu is het de kunst om het uit te bouwen. Eens zien wat mijn volgende onderwerp gaat worden… 

Opgaan in het moment…

Geregeld doe ik het al zonder er echt bewust van te zijn. Zoals bij het fotograferen of een graassessie met Poownie bijvoorbeeld. Steevast voel ik mij happy en voldaan wanneer ik de foto’s bekijk of terug ben op stal. Happy en soms zelfs een beetje zen… 

Hoe kan het dat “simpele” dingen mij zoveel voldoening geven? Dat ik met nog meer plezier uitkijk naar een volgende keer? Mijn hoofd leger en rustiger is? Alsof de boel herschikt of opnieuw geordend is. Kun je mij nog volgen? Sommige sporters ervaren dit ook wel eens na een flinke workout. Je voelt je (emotioneel) lichter en fijner.

Eind vorig jaar besloot ik mijzelf te “analyseren” wanneer ik foto’s aan het maken was. Ik wilde weten hoe het kwam dat juist fotografie mij zo veel meer dan alleen maar mooie platen oplevert. Het antwoord had ik vrij snel boven tafel en was heel simpel: Ik heb zoveel plezier in wat ik doe dat ik op ga in het moment. Eén zijn met dat wat er voor mijn neus gebeurd. Niet nadenken, analyseren, herkauwen en opnieuw doen! Nee, gewoon helemaal opgaan in het hier en nu. Met mijn volle aandacht genieten van wat ik aan het doen ben. Dat is in een vogelhut, afgesloten van de buitenwereld, misschien niet zo moeilijk. Maar het lukt mij ook langs een drukke zijlijn op het voetbalveld. Waar mensen en spelers soms letterlijk om mij heen lopen. 

Wat nou als ik deze ervaring eens door trek in mijn leven? Iedere dag een soort meditatie geluksmoment, misschien zelfs meerdere keren per dag die flow voelen? Uiteraard zonder gebruik van verdovende middelen, laten we daar duidelijk in zijn. Zou dat kunnen? Ik denk het wel. De rustige omgeving is, gezien de drukte langs een voetbalveld, niet perse noodzakelijk. Mijn eigen handelen en denkwijze daarentegen wel. Daarvoor moet ik wel aan de bak. 

Wanneer ik ’s avonds alleen ben besluit ik het direct uit te testen. Normaal is het koken iets wat moet. Even tussen de bedrijven door en niet iets waar ik altijd zin in heb. Nu doe ik het anders. Eerder op de dag had ik met zorg mijn eten uitgekozen en alle ingrediënten liggen nu voor mij uitgestald op het aanrecht. Op het menu staat een pastasalade. Niet het aller moeilijkste om klaar te maken. Toch besluit ik er letterlijk de tijd voor de nemen. De enige tijd die ik in de gaten hoef te houden is de kooktijd voor de pasta.

Het vergt nogal wat doorzettingsvermogen om er mijn volle aandacht bij te houden. Koken is niet echt mijn ding. Ik moet er even inkomen. De ingrediënten met zorg snijden. Het maken en kruiden van de dressing. In gedachte proef ik alvast hoe het eindresultaat zal zijn. Wanneer ik ga eten staan telefoon, tv en radio uit. Een met mijn maaltijd! Ook nu besluit ik er de tijd voor de nemen. Ik constateer twee dingen: ik proef intenser wat ik eet en mijn maaltijd smaakt lekkerder dan ooit. Ik betrap mijzelf er op dat ik hiervan heb genoten. 

Met deze ervaringen in mijn achterhoofd wil ik de komende maanden proberen mijn gehaaste leven veel meer een halt toe te roepen. Meer opgaan in welk moment dan ook. Genieten van dat wat nu is. Ik hoop jullie mee te kunnen nemen in mijn zoektocht naar het creëren van meer zen-momenten in alledaagse dingen. Doen jullie mee?

 

 

Wordt vervolgt… 

***