Ben ik net lekker bezig, helemaal in mijn zalige vroege‑ochtend‑flow, en hoppa… Dan is er opeens zo’n pijntje dat uit het niets opduikt. Toen ik nog wat jonger was ahum, kon ik gewoon doorgaan. Even doorbijten, daagje rustig aandoen en wat extra rekken en strekken. Weg was de pijn. Maar tegenwoordig weet ik precies hoe dit script loopt: als ik nu doorzet, zit ik weken met een blessure opgescheept. 

Het gebeurde toen ik mijn ochtendwandelingen steeds met een paar meter aan het verlengen was. Uiteindelijk liep ik met gemak binnen de 50 minuten vijf kilometer. Maar vandaag dus niet. Eerst denk ik nog dat ik mijn knie heb gestoten of een rare beweging heb gemaakt. Maar het voelt niet als een blauwe plek en ik kan hem heel precies aanwijzen ook. 

Eigenwijs als ik ben loop ik door. Maar ik ben wel zo slim om mijn tempo terug te schroeven. Ik hoop dat het een warming-up dingetje is. Maar nee, tijdens het lopen voel ik het al en daarmee komt er abrupt een einde aan mijn zalige ochtendrondjes. Het is geen helse pijn maar wel dat irritante gevoel dat er iets niet goed zit. Buigen tot 90 graden lukt niet. Het voelt meer alsof er vocht in de weg zit. Mijn knie is niet warm, geen extreme zwelling, traplopen gaat overigens wel prima. Dus ik besluit twee dagen (met moeite) finaal rust te houden.

Daarna kan ik mijn knie weer buigen, maar nu voelt het alsof er een elastiekje dwars over mijn knie knapt. Serieus, wat is dit nu weer? Ik gooi er nog twee verplichte rustdagen tegenaan, ook met moeite. Na vier dagen probeer ik voorzichtig een stukje te fietsen. Dat gaat best oké. Alles voelt eigenlijk redelijk stabiel. Na de verplichte rustdagen sta ik te popelen om de ochtendlucht weer te kunnen opsnuiven. Mijn 5‑kilometer‑rondje schroef ik wijselijk terug naar 2 kilometer, tempo in standje slak. Zo ben ik “rustig” aan het herstellen maar toch lekker buiten. 

Maar laat me je vertellen: het is nog knap lastig om je tempo in te houden wanneer het lopen zelf geen pijn doet. Maar goed, discipline enzo. Want eenmaal een blessure kan dit langer duren dan gewenst. 

In de dagen daarna test ik mijn belastbaarheid. Een aantal dagen hetzelfde slakkenrondje. Daarna iets verder, en op korte stukjes normaal asfalt mag het tempo een tikje omhoog. Elke dag kijk ik hoe mijn knie zich houdt. En verdraaid… deze aanpak lijkt te helpen. De zeurderige steek aan de buitenkant verdwijnt. Het enige dat blijft is het knappende elastiekjes gevoel. Zeker bij het buigen van mijn knie in een hoek van 90 graden. 

Waar doe ik goed aan? Ik wik en ik weeg. Er doorheen lopen heeft mij in het verleden geleerd dat ik er uiteindelijk langer mee zit. Maar ik wil zo graag naar buiten dat ik een compromis sluit met mijzelf. Ik mag een paar keer in de week wandelen, maar nog steeds op standje slak en niet verder dan 2 tot 2.5 km maximaal. 

Het kost mij de grootst mogelijke moeite om mij hieraan te houden maar na een paar weken van rustig aan doen is alles weer hersteld. Helaas is het om 5 AM nog pikdonker buiten. Dus mijn ochtendwandelingen zijn door de weeks inmiddels avondwandelingen. Des te meer geniet ik als ik in het weekend weer eens vroeg uit de veren ben.