Lees hier mijn eerste blog: Blijkbaar werkt dit dus wél…

Er is een punt in dit hele proces waarop ik voelde: hé verdraait, ik ben niet zomaar meer aan het proberen en aanklungelen, nee… ik bén het gewoon aan het doen. Mijn lichaam werkt met mij mee. En dat moment, waarop je ineens doorhebt wat er de afgelopen periode gebeurd is, dat het niet alleen zoden aan de dijk zette maar dat het ook echt mega goed voelt. Weet je hoe blij ik was toen ik de weegschaal het ene punt aan zag tikken? Dat is waar ik nu sta: bij mijn eerste ijkpunt. 

En dat allemaal zonder sportschoolanbonnement, zonder strakke schema’s, zonder dat ik heb moeten afzien. Ik ben nog steeds geen uren bezig met gewichten heffen of obscure apparaten tillen en verplaatsen. Hoewel… eerlijk is eerlijk: er komt een moment waarop ik mijn lichaam een handje extra moet helpen als ik door wil naar het volgende ijkpunt. Maar nu? Nu is mijn dagelijkse beweging gewoon onderdeel van mijn vaste routine geworden. Als wandelen niet lukt, pak ik de fiets. En als zelfs dat niet past, zet ik muziek op en ga ik los in de hoop dat niemand kijkt, want ik dans zonder choreografie. Het is pure energie. En het telt. Alles telt, zolang het maar bewegen is.

Weet je wat ook verschil maakt? De rust die ik heb gevonden in een vast eetritme. Niet een vastomlijnd schema met verplichtingen maar wel duidelijkheid. De eerste weken ben ik vooral aan het puzzelen geweest: welke salades zijn snel, lekker en mee te nemen naar mijn werk? Wat kan ik op mijn brood doen dat voedt én vult? Welke smooties doen echt iets voor me? En heb ik tussendoortjes eigenlijk nog wel nodig, of is dat vooral een gewoonte die ik jarenlang heb gevoed? Iets met altijd maar kunnen eten…

Langzaam is er een flow ontstaan waar ik mee kan leven. Mijn avondeten laat ik ongemoeid, maar wel met slimme keuzes zoals ik eerder al zei. Jus gebruik ik met mate. Porties worden iets kleiner, maar de groente inname gaat omhoog. Soms staat er een rauwkostsalade naast mijn bord. De groentela heeft in tijden niet zo vol gezeten met allerhande knaagvoer. Ik heb nog nooit zoveel variatie gehad in wat ik “even snel” kan pakken.

Gaandeweg merk ik dat mijn lichaam reageert. Niet met grote sprongen hoor, maar wel merkbaar. Ik voel me lichter. Mijn broeken zitten soepeler, sommige riemen moeten een gaatje strakker. Ik zie het in mijn gezicht en merk het aan mijn bovenbenen. Het is het resultaat van consequent blijven doen wat werkt. Ook op dagen dat ik er geen zin in heb. Maar op sommige momenten ook gewoon een stukje taart of een ijsje nemen. Want dat hoort er ook bij.

En dan dat eerste ijkpunt… Het is niet een eindstreep, maar een grote knik naar mezelf. Zie je wel, Deb… jij kunt dit gewoon. Rust in mijn hoofd, trots in mijn lijf. Want dat voel ik echt als ik naar het complete plaatje kijk. Trots op mijzelf. Omdat ik ben blijven gaan. Omdat ik heb gekozen voor consistentie. En dat werkt. Geen strijd, geen honger, geen drama. Het is vertrouwen. Het is bewust kiezen. Het is doorgaan. En het voelt verdomd goed om te merken dat mijn lichaam dat doorzettingsvermogen terugspiegelt. 

IJkpunt 1 in de pocket…