Stoel VS nat achterwerk…

Toen mijn nieuwe hutkoffer voor mijn fotospullen eindelijk gearriveerd was (zie voor meer info mijn vorige blog:  http://wp.me/p1KBNK-29 ) togen we de eerste de beste voetbalwedstrijd van ukkepuk met koffer en al naar het voetbalveld. Fantastisch, alle spullen die ik nodig dacht te hebben kon ik mee nemen zonder gesleep van meerdere tassen. Sommige supporters dachten dat ik van de verzorging was met een koffer vol versnaperingen. Sommige spelers dachten dat ik van de pers was toen ze mij in de weer zagen met lens en statief. Geen van bovenstaande was juist. Ik ben gewoon een fanatieke moeder die haar kind en clubgenoten komt aanmoedigen en daarbij ook nog mooie plaatjes hoopt te kunnen schieten.

Over het algemeen doe ik dat laatste het liefst zittend. Zo dicht mogelijk bij de grond zodat mijn lijdend voorwerpjes los komen van de achtergrond. Dat brengt ons bij het volgende probleem… Het gras op het voetbalveld was nat. Niet een beetje nat, maar gewoon zeiknat. Daar zat ik dan, te koppig om te gaan staan, een nat achterwerk te kweken. Niet dat daar lange tijd voor nodig was. Want alles  was binnen drie minuten doorweekt. (maar mooie foto’s zijn het wel geworden al zeg ik het zelf, zie inzet onderaan..)

Mijn vriend noemt mij eigenwijs en daar zou hij best wel eens gelijk in kunnen hebben. Maar na twee uur met een nat achterwerk rond gelopen te hebben was ik om. Ik moest een stoel hebben, want dit was geen doen. Het moest natuurlijk wel een stoel zijn waarbij ik laag bij de grond zou zitten en die mij niet in een houding zet waarbij mijn vrije bewegingen belemmerd zouden worden.

We kwamen uit bij de walkstool. De Walkstool neemt niet meer ruimte in beslag dan een thermosfles en kan een gewicht tot 250kg aan. Volgens de fotozaak zou dit mijn ideale reisgenoot zijn. Nou, wat wil ik nog meer? Hij past in ieder geval aan de zijkant van mijn hutkoffer. Dus slepen met het stoeltje is uit den boze. Hopelijk kan ik hem snel uit gaan proberen langs de zijlijn van het voetbalveld en behoord een nat achterwerk tot de verleden tijd.

 

Uitbreiding…

Het hebben van een hobby is voor de meeste mensen niet meer dan normaal. Het ontspant, verruimd de geest, werkt kalmerend en soms heeft het zelfs een therapeutisch effect op de mens. Voor een enkeling is het een tijdverdrijvend “iets”. Hoe dan ook, persoonlijke voldoening staat te allen tijde voorop. De meeste hobby’s gaan gepaard met het hebben of verzamelen van spullen. In dit geval bedoel ik niet de spullen die je als verzamelaar graag zou willen hebben, maar spullen om je hobby uit te kunnen voeren.

Fotografie vormt voor mij geen uitzondering op de regel. Het is een hobby die flink uit de hand gelopen is. Een aantal jaren geleden stapte ik over van mijn normale digitale camera naar mijn eerste digitale spiegelreflexcamera. Uiteraard met bijbehorende kitlens en opbergtas. Niet lang daarna kreeg ik er een telelens bij. Helaas was mijn fototas hier niet op gebouwd dus moest er een andere tas worden aangeschaft.  Dat werd een slingshot van lowepro. Hij had nog meer vakjes, dus plek voor nog meer fotospullen. Want ook dat breidde zich gestaag uit. De tas bleek na een jaar niet meer te voldoen. Eigenlijk was hij net iets te klein en voor de dagen dat we op pad of met vakanties waren bleek hij ook minder geschikt. Dus besloten we, en met we bedoel ik mijn vriend en ik, een rugzak aan te schaffen. Deze verdeelde het gewicht gelijkmatig over de schouders, nek en rug. De rugzak die aan onze eisen voldeed bleek er wederom één te zijn van het merk Lowepro. De rugzak had nog meer (geheime)opbergvakjes en ruimte voor nintendo’s en readers. Er was zelfs nog genoeg ruimte om onze digitale camcorder met microfoon (voor de insiders: the squirrel)in op te bergen! Maar na de aanschaf van mijn nieuwste objectief (voor sportfotografie) bleek ook deze rugzak te klein… Hoe ik ook probeerde te passen en te meten, meer dan één lens met body ging er niet in. Dus daar stond ik dan langs de kant van het voetbalveld. Met een rugzak op mijn rug vol gepropt met body en lens, in mijn linkerhand het statief en in mijn rechterhand de statiefgondel. Gelukkig had ik mijn vriend die kon fungeren als kapstok zodat ik mijn andere spulletjes ook nog kwijt kon. Dit ging hem niet worden…

Op internet vonden we precies wat ik nodig had. De lowepro roller x200. (en nee we hebben geen aandelen) Een trolley, rugzak en koffer in één, met plek voor alle lensjes die ik inmiddels bij elkaar gespaard heb, twee body’s, interne flitser en extenders. Daarnaast ruimte om de laptop + toebehoren mee te kunnen nemen EN om mijn nieuwe statief + gondel een vaste plek te kunnen geven. Hij heeft wieltjes dus sjouwen behoort tot het verleden. Het is zelfs mogelijk om de binnentas door middel van een rits te ontkoppelen van de koffer. De binnentas veranderd in een rugzak. De trolly blijft over waar ook nog het één en ander in opgeborgen kan worden. Voor iemand als mij die graag alles bij de hand heeft een ideale uitvinding.

 Het enige wat ik nu nog aan moet schaffen is een regenjas voor mijn camera. (nog meer uitbreiding…) En zodra mijn website is omgebouwd van portret- naar sportfotografie kan wat mij betreft het nieuwe sportseizoen weer beginnen.

 

 

Ashes and Snow

Een aantal jaren geleden kwam ik bij toeval op een website terecht waar een tentoonstelling werd weer gegeven van een fotograaf/kunstenaar. Zijn naam,  Gregory Colbert. Ik heb vol ontzag zijn werk bekeken en toen ik alle platen en het stukje film wat op internet vertoond werd had gezien kon ik niets anders doen dan een traan van mijn gezicht vegen. Nog nooit hadden foto’s en film mij zo geraakt als de serie Ashes and Snow. Het maakte gevoelens bij mij los waarvan ik niet wist dat ik die kon krijgen door alleen maar naar een foto te kijken. Voor mijn nuchtere “ik” was dit een bijzondere ervaring. Ik had er heel wat voor over gehad om naar één van zijn tentoonstellingen te gaan. Maar dat heeft er nooit in gezeten. De achtergrond (die overigens niet op iedere pc goed te zien is) van mijn blog staat nu ook in het teken van deze fantastische kunstenaar. En wie weet, als hij ooit nog eens naar Europa komt, krijg ik zijn werk misschien wel in het echt te zien…

Ik zou zeggen, oordeel zelf en laat weten wat jij er van vond!

http://www.ashesandsnow.org/en/home.php

Deze slideshow vereist JavaScript.