Maandelijks archief: januari 2026

Waar mijn gedachten uitwaaien…

Posted on by

Terwijl de dag langzaam aan mij voorbij trekt zit ik gebogen over mijn huiswerk. Ik maak aantekeningen, lees het een en ander terug. Ik bekijk wat filmpjes uit voorgaande lessen. Zoek wat op online en test mijn kennis aan de hand van voorgaande casussen. De zon laat zich ondertussen ook geregeld zien. Maar meer dan even een frisse neus halen in de tuin gun ik mijzelf niet. Na het avondeten heb ik toch genoeg van het binnen zitten. Mijn lichaam schreeuwt bijna om frisse lucht en beweging. Ik kleed mij om voor een donker rondje door de wijk.

Het is lekker fris buiten. 3 graden maar met een gevoelstemperatuur van -5. Gelukkig is het droog en ondanks de aangekondigde oostenwind is het nu windstil. Ik ben bijna gekleed als een eskimo met een lange, warme jas met capuchon, sjaal en handschoenen. Terwijl ik mijn wandeling start spits ik mijn oren of ik iemand hoor. Ik wil mensen graag vertrouwen, daarnaast loop ik door de woonwijk. Maar er gebeuren tegenwoordig zoveel gekke dingen dat ik graag op voorhand weet wie waar loopt, of waar ik iemand kan verwachten. 

Ondertussen stap ik lekker door. Mijn gedachten dwalen af naar de afgelopen maanden. In maart 2025 ben ik mijn opleiding begonnen. We zijn aWlweer bijna een jaar verder. Nog even en ik mag examen doen. Er zijn heel veel onderwerpen voorbij gekomen waarmee ik ook echt aan de slag mocht gaan. Sommige maakten mij heel enthousiast en voelde aan alsof ik nooit anders gedaan heb.

Ik ben nog geen 15 minuten van huis en heb het nu al warm. Mijn handschoenen doe ik uit en mijn capuchon gaat af. Het voelt heerlijk om de koude lucht langs mijn gezicht te voelen strijken. Ik kan een glimlach niet onderdrukken als ik denk aan de module klankschaal healing. In de ochtend mochten we zelf ervaren hoe het is om in een bad van klanken en geluiden weg te mogen zakken. In de middag voelden we ons als kinderen in een snoepwinkel met al die klankschalen, (oceaan)drums, de grote gong en rainsticks waarmee we zelf aan de slag mochten. Het eerste uur was een complete chaos, waarbij iedereen van alles aan het uitproberen was. Trilling en frequentie doet heel veel met je. Deze module verdient het om nader onderzocht te worden.

Online is er een hoop te verkrijgen. Maar liever ga ik eens langs bij een winkel. Dan kan ik horen en voelen voor ik tot een aankoop overga. De weg heeft mij op een kruispunt gebracht. Ik kan links voor een grotere ronde, rechts om direct naar huis te gaan of rechtdoor om er nog wat meters aan vast te plakken. Ik kies voor de gulden middenweg en ga rechtdoor. Mijn gedachten gaan naar mijn werkkamer, die nu dienst doet als kantoor, sportkamer en zo nu en dan behandelkamer voor het geven van Reiki, energetische behandelingen en massages. Echt heel ideaal is dit niet. Ik zou eigenlijk een garage of groot tuinhuis moeten hebben dat ik om kan bouwen tot praktijk. 

De voordeur doemt alweer op. Mijn heerlijke wandeling is ten einde. Mijn hoofd is lekker fris en leeg. Ik besluit mij nu niet druk te maken over mijn werkkamer of klankschalen. Laat ik eerst mijn examen maar eens halen en dan verder denken of en hoe ik dit vorm ga geven. 

Wandelen

Bad hairday…

Posted on by

Het is lang geleden dat ik een bad hairday heb gehad. Maar daar lijkt vandaag een einde aan te zijn gekomen. Het wil niet lekker blijven zitten. De krul is eruit en het valt echt heel raar. Na nog eens 10 minuten klooien met de föhn en vervolgens een staart die niet blijft zitten ben ik er helemaal klaar mee. Ik frommel het in een knotje bovenop mijn hoofd. Waar doe ik de moeite voor? We zijn maar met twee man op kantoor en er staan geen meetings gepland. 

Als ik had geweten dat ik direct bij binnenkomst zou worden aangesproken, had ik misschien iets beter mijn best gedaan. Want dat is wat er gebeurde toen ik twee passen binnen het pand had gezet. Of er iemand even bij de receptie wil komen zitten tijdens lunchtijd. Dan kan ze zich met het lunchbuffet bezighouden zonder steeds heen en weer te rennen. Ze zijn drastisch onderbezet, maar hebben wel heel de dag cursussen en examens gepland staan.

Ik verschuif mijn eigen afspraak en mijn collega is zo lief om te wachten met haar pauze tot ik weer terug ben. Rond 12.30 uur verruil ik mijn werkplek voor de receptie. Ik herschik nog even snel mijn knot op mijn hoofd en sleep vervolgens laptop, telefoon en schrijfblok mee in de hoop ondertussen toch wat werk te kunnen verzetten. Maar aan telefoneren kom ik helemaal niet toe. Het is een kakofonie aan geluiden, zowel van binnenkomende kandidaten als van uitgaande cursisten. Om van de gezellige bedrijvigheid uit het restaurant nog maar niet te spreken. Gelukkig is het in mijn eigen toko niet heel druk en kan m’n collega het even alleen af. Ik wissel de mailbox met de receptie af. En hoop dat m’n bad hairday gezien wordt als de start van een nieuwe trend, ofzo…

Al snel komen de eerste kandidaten druppelsgewijs binnen. Het gros van de deelnemers spreekt geen Nederlands. In het Engels vraag ik waar ze voor komen, hun naam, of ze de benodigde documenten en legitimatie bij zich hebben. Maak vervolgens nog een babbeltje en grapje om ze daarna naar het restaurant te verwijzen waar ze kunnen wachten tot ze aan de beurt zijn.

Ik maak kennis met een Hongaar en een Portugees. De postbode die langskomt met een vracht aan pakketjes. Een aantal Ieren, een Duitser en een Chinese Rus. Die laatste is het opmerkelijkst. Bij binnenkomst spreekt hij mij aan in een voor mij compleet onbekende taal. Het klinkt niet Chinees maar ook niet Russisch. Ik probeer in het Engels te vragen waar hij voor komt, ga dan over op Duits en daarna heel voorzichtig in het Nederlands. Hij overhandigt mij schouderophalend zijn paspoort. Hier kan ik gelukkig wel iets mee. Ik rammel zijn gegevens door het systeem en de beste man komt voor een examen. Ik wijs hem de weg naar de wachtruimte en de koffiecorner. Dankbaar neemt hij zijn paspoort weer in ontvangst en een beetje zenuwachtig maar met een glimlach vervolgt hij zijn weg. 

Na 45 minuten is de dame van de receptie ook aardig bij met haar tweede taak, het opruimen en ordenen van het restaurant. Ze geeft aan dat ze het nu weer alleen red en bedankt mij hartelijk voor mijn hulp. Ach zo helpen we elkaar, zelfs als je kapsel eens niet goed zit…

Als loslaten geen afscheid blijkt…

Posted on by

Met mijn handen in mijn zakken loop ik een rondje door de paddock. De meeste paarden staan nog op de wei. Het is ergens halverwege oktober, het weer is zacht voor de tijd van het jaar. Ik ben vandaag niet hier om te helpen of om een paardje te verzorgen. Na veel wikken en wegen heb ik besloten om de sleutels van stal in te leveren. Nu mijn vriendin met haar paard verhuisd is heb ik niet echt meer een reden om hier nog te zijn. 

Toen ik van huis wegreed voelde het als de juiste beslissing. Ik was er zo zeker van. Mijn paardenleven is al even gestopt en ik heb met hulp van mijn lieve stalgenoten langzaam mogen afbouwen. Maar nu ik hier loop raakt het mij toch. Dit stukje grond, getransformeerd tot een waar paardenparadijs, ingebouwd tussen de dijk en de polder, is een aantal jaar mijn tweede huis geweest. Uren heb ik er doorgebracht. Soms was ik hier zelfs twee per dag. Hoewel dat laatste dan vaak was om Poownie van extra voer of medicatie te voorzien, maar dat terzijde.

Met toch wel een brok in mijn keel hang ik plechtig mijn sleutel in het kastje. Het is mooi geweest. Ik ga mijn tijd vast weer opvullen met andere hobby’s en bezigheden. Ik app de stalbaas alvast om te bedanken en aan te geven waar de sleutel hangt. Nog voor ik thuis ben heb ik al een berichtje terug…

En zo sta ik nu, inmiddels december, opnieuw op stal. Aan mijn sleutelbos hangt weer een stalsleutel, oud en vertrouwd, en naast me staat haar paard. Het baasje is een paar dagen weg en in die tijd mag ik voor haar zorgen. Ook dit paardje is, net als Poownie, niet meer helemaal fit. Er mankeert van alles, en toch staat ze er nog, eigenwijs en wonderbaarlijk aanwezig. Een paar dagen van huis zijn en je dier achterlaten kan onrust geven. Juist dan is het fijn om te weten dat iemand de dagelijkse zorg overneemt. Iemand die begrijpt hoe groot die zorg kan zijn.

Op dag drie word ik begroet door een luide hinnik. En dat terwijl ze in het verleden niet veel van mij en/of Poownie moest hebben. We werden in haar omgeving geduld. Ik denk dat we te druk voor haar waren, of misschien wel te min. Poownie was immers een ruin en ik hoorde bij hem. Maar daar heeft ze nu totaal geen boodschap aan. Ik hoef niet eens moeite te doen om haar te halen. Braaf loopt ze mee, ondergaat het hele ABC-zorgplan om daarna een stuk te gaan wandelen. Lekker de polder in. 

Met haar oren naar voren en af en toe een drafpas laat ze mij vol trots, een ander woord heb ik er niet voor, de omgeving zien. Alsof ik een toerist ben die hier nog nooit geweest is. Af en toe gaat zelfs de motor even aan en draaft ze voor mij uit. Ze heeft er zin in. En jeetje, zelfs ik heb dit gemist. We wandelen in het donker en worden belicht door de maan en de sterren en onze eigen kerstboomverlichting inclusief zoeklicht op haar en mijn hoofd, zodat ze ons zelfs vanaf Mars kunnen zien gaan.

Het is droog maar wel wintersfris. Veel later dan anders kom ik thuis. Ja, de komende dagen gaan wij ons nog prima vermaken. 

Een witte kerst voor ons…

Posted on by

Het was tijdens onze zomervakantie dat we heel enthousiast, maar iets te impulsief, een kamer boekten voor de kerstvakantie. We zaten daar zo heerlijk; het uitzicht op de toen nog groene berg was prachtig. De mensen daar waren ontzettend vriendelijk en het eten was fantastisch. “Ik heb nog een kamer vrij, zal ik hem voor je reserveren?” vroeg de eigenaresse met een glimlach. En daar zeiden we geen nee tegen.

Een andere hotelgast vertelde dat het tijdens de kerst altijd megadruk is. Je kunt over de hoofden lopen en op de skipiste heerst chaos. Met dat in ons achterhoofd laten we de reservering toch staan. Of het waar is, zouden we snel genoeg ontdekken.

En dus zitten we in de eerste week van de kerstvakantie in hetzelfde hotel, met uitzicht op een nu witte berg, tussen mensen die nog steeds even vriendelijk zijn en met eten dat nog steeds fantastisch smaakt. Het is nog even spannend of we überhaupt wel kunnen skiën, aangezien de laatste sneeuw ergens in november gevallen was. De drukte valt bij aankomst vooralsnog mee. De auto parkeren we bijna naast het hotel.

De aller vriendelijkste receptioniste ziet ons om 07.30 uur ’s ochtends aankomen en overhandigt ons direct een sleutel van de kamer. Wauw, dit hadden we in de zomervakantie ook al zo ervaren. “Jullie kamer is al klaar en het ontbijt staat op jullie te wachten!” Na een lange reis is er niets zo heerlijk als aanschuiven bij het ontbijt en daarna direct je kamer in kunnen. Nadat de koffers zijn uitgepakt, is het eerste wat we doen een paar uur bijslapen. Maar al snel worden we wakker van schaterlach, gejoel en skigeluiden. Ik open de balkondeur en kijk uit op een kinderklas die al glijdend en skiënd naar beneden komt.

Op dag één doen we eigenlijk niet zo veel. Normaal zouden we spullen wegbrengen naar de piste en inkopen doen voor de après-ski. Maar we zitten al aan de piste en we zijn dit keer maar met z’n tweetjes. Toch rijden we in de middag naar het dorp, bezoeken de bekende winkels, gaan ’s middags langs bij ons stamcafé voor een stuk taart met koffie en halen alvast de skipassen.

In het hotel heerst een gezellige bedrijvigheid en alleen tijdens het diner, wanneer het restaurant geopend is, zit alles vol. Ik vraag me af wanneer de chaos echt begint.

Die blijft uit. Geen chaos, geen drukte. We worden getrakteerd op een paar heerlijke, zonovergoten dagen met witte pistes en na dag drie zelfs verse sneeuw. De omgeving ziet er direct sprookjesachtig uit. Het is een magische week. Soms hebben we afdalingen helemaal voor ons alleen. Gondels en liften waar niemand staat te wachten. De langste wachtrij was welgeteld drie minuten. In de restaurants worden we met alle egards bediend.

Dit jaar vierden wij geen kerst thuis, met een boom, cadeautjes en je druk maken over welke gerechten er klaargemaakt moeten worden. We zaten in Oostenrijk, lieten ons verwennen en in de watten leggen. De eerste kerstdag was dan ook echt fantastisch en een cadeautje aan onszelf. We weten nu dat de echte drukte pas in de tweede week losbarst, met oud en nieuw. Goed om te weten, wanneer we nog eens een kerst-ontsnappingsweek willen inlassen.

Eerste kerstdag 2025