We’re back in business…

Wat begon met een analoge camera van mijn moeder, eindigde na verschillende fotocursussen in een eigen fotostudio aan huis. Het weekend stond vaak in het teken van de fotoshoots en vier jaar lang heb ik geregeld ouders met hun kroost, huisdier of kamerplant mogen verwelkomen. Maar ik zou ik niet zijn als het weer eens tijd werd voor wat anders.

Aan het begin van het jaar ging ik geregeld mee om voetbalfoto’s te maken bij de wedstrijd van de kleine. Dat zag er best aardig uit maar voor mijn gevoel kon het stukken beter. Ik moest erg wennen aan de snelheid en de beweging in tegenstelling tot de statische beelden die ik in de studio voor mijn lens had. Hoewel keuzes maken niet echt mijn ding is was in dit geval de keus wel snel gemaakt. Aan het begin van de zomer heb ik de fotostudio stil gelegd. Geen shoots op zaterdag of zondag, geen beeld bewerking en geen harige beesten meer in mijn huis. Zo had ik de tijd om mij verder te kunnen verdiepen in sportfotografie. Ik heb gewikt en gewogen en de voor en nadelen met mijzelf besproken. Want tja, de sporten die ik voor ogen heb zijn toch echt allemaal buiten… En ik ben nou eenmaal een mooi-weer-mens. Wat het voor mij er in de winter niet makkelijker op maakt. Maar uiteindelijk heb ik de knoop doorgehakt.

Van indoor gaan wij naar outdoor…

Aan het einde van de zomervakantie was ik er voor mijn gevoel aardig klaar voor. De nodige spulletjes waren inmiddels aangeschaft (Zie:  Uitbreiding   & Stoel VS nat achterwerk  ) Zelfs mijn camera en objectief zijn voorzien van een echte regenjas, want de winter in Nederland gaat nou eenmaal gepaard met hier en daar (en vooral plaatselijk) een bui! Ik wilde mijn nieuwe uitdaging aangaan en kon niet wachten tot het nieuwe sportseizoen zou beginnen.

Ook mijn website moest van portretfotografie omgezet worden naar sportfotografie. Met dank aan een goede vriend was dit binnen een avondje gepiept. De foto’s die ik maak worden na de gespeelde wedstrijd op mijn website geplaatst en mensen kunnen ze vervolgens bij bestellen. Ik weet dat ik er nog lang niet ben maar een begin is reeds gemaakt. Hopelijk doen zich veel kansen voor waardoor ik nog meer kan groeien. Wie weet wat de toekomst nog in petto heeft.

 

 -.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-

 www.fotohamar.nl

 -.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-

 

 

 

Onze kanjers aan zet…

Nog geen half jaar geleden liep ik te schelden en te tieren als op zaterdag de wekker om 06.30 uur afging. Welke idioot maakt de schema’s voor de voetbalwedstrijden? Wie verzint er zo iets? In mijn ogen is 11.00 uur ook een prima tijd om een wedstrijd te beginnen.

Maar inmiddels ben ik er aardig aan gewend geraakt. Sterker nog, sinds enkele weken ben ik zelfs als eerste wakker en sta nog voor de wekker is gegaan naast mijn bed (oké, niet iedere zaterdag maar vanmorgen toevallig wel 🙂 )

Het is 08.00 uur, mijn hutkoffer is ingedeeld mijn jas is gepakt, yup ik ben er klaar voor. Gelukkig heb ik ook nog oog voor Ukkepuk want die moet het vandaag natuurlijk allemaal gaan doen. Ook hij is omgekleed en heeft (eindelijk) zijn schoenen aan. Vriendlief heeft de auto al gestart. Op naar het voetbalveld.

Inmiddels ben ik aardig ingeburgerd bij de voetbal. Ik herken de vaders, moeders en zelfs opa’s en oma’s die ook geregeld mee komen. De vaders, moeders, opa’s en oma’s daarentegen zien mij niet meer aan als iemand van de pers. Op sommige momenten wordt ik zelfs gedoogd in de kleedruimte. Hoewel ik daar het liefst zo min mogelijk kom. Ik doe alles om de stank van zweetvoeten te kunnen ontlopen.

Toen eenmaal bekend was op welk veld onze kanjers moesten spelen heb ik mijn spulletjes uitgestald. Ook de zon was aanwezig wat ik persoonlijk altijd erg fijn vind als ik foto’s moet maken van rond rennende mensen en de daarbij behorende rond vliegende objecten. De kleuren van de shirtjes komen ook met zonlicht nog net iets mooier uit de verf.

Voor ik goed en wel kon zitten was het eerste doelpunt al gescoord. De jongens vlogen over het veld en waren feller dan anders. Ik weet niet of dit door het mooie weer kwam. Maar ik zag dat ze er zin in hadden. Dankzij hun schoot ook ik er aardig op los. Die verbeten bekkies, de poging om te scoren, zoveel mogelijk bal bezit houden en de truckjes tussen door zijn altijd prachtige momenten om vast te leggen. Dit E-1 team is sinds het begin van het nieuwe seizoen samen gesteld uit de spelers van het oude F1 en het oude E1 team, maar het werkt als een geoliede machine. Ondanks het lengte verschil met de tegenstanders laten ze zich niet uit het veld slaan. De jongens spelen zo fanatiek dat ik mij afvraag waarom ik aan de kant sta en niet mee doe. (wat mij er direct aan herinner dat ik zo ook aan mijn hamstringblessure gekomen ben.) Ik vergeet zo af en toe dat ik hier ben om te fotograferen en juich (volgens de scheids net iets te) hard als er weer een doelpunt wordt gescoord.

Het was een prachtige wedstrijd en we kunnen trots zijn op onze kanjers. Met 4-7 (voor de niet kenners zoals ik tot voor kort: we speelden uit en hebben gewonnen) keren we nog voor de lunch weer huiswaarts waar ik snel de foto’s op de pc zet om te kijken of ook ik er wat van gebakken heb….

 

 

 

Stoel VS nat achterwerk…

Toen mijn nieuwe hutkoffer voor mijn fotospullen eindelijk gearriveerd was (zie voor meer info mijn vorige blog:  http://wp.me/p1KBNK-29 ) togen we de eerste de beste voetbalwedstrijd van ukkepuk met koffer en al naar het voetbalveld. Fantastisch, alle spullen die ik nodig dacht te hebben kon ik mee nemen zonder gesleep van meerdere tassen. Sommige supporters dachten dat ik van de verzorging was met een koffer vol versnaperingen. Sommige spelers dachten dat ik van de pers was toen ze mij in de weer zagen met lens en statief. Geen van bovenstaande was juist. Ik ben gewoon een fanatieke moeder die haar kind en clubgenoten komt aanmoedigen en daarbij ook nog mooie plaatjes hoopt te kunnen schieten.

Over het algemeen doe ik dat laatste het liefst zittend. Zo dicht mogelijk bij de grond zodat mijn lijdend voorwerpjes los komen van de achtergrond. Dat brengt ons bij het volgende probleem… Het gras op het voetbalveld was nat. Niet een beetje nat, maar gewoon zeiknat. Daar zat ik dan, te koppig om te gaan staan, een nat achterwerk te kweken. Niet dat daar lange tijd voor nodig was. Want alles  was binnen drie minuten doorweekt. (maar mooie foto’s zijn het wel geworden al zeg ik het zelf, zie inzet onderaan..)

Mijn vriend noemt mij eigenwijs en daar zou hij best wel eens gelijk in kunnen hebben. Maar na twee uur met een nat achterwerk rond gelopen te hebben was ik om. Ik moest een stoel hebben, want dit was geen doen. Het moest natuurlijk wel een stoel zijn waarbij ik laag bij de grond zou zitten en die mij niet in een houding zet waarbij mijn vrije bewegingen belemmerd zouden worden.

We kwamen uit bij de walkstool. De Walkstool neemt niet meer ruimte in beslag dan een thermosfles en kan een gewicht tot 250kg aan. Volgens de fotozaak zou dit mijn ideale reisgenoot zijn. Nou, wat wil ik nog meer? Hij past in ieder geval aan de zijkant van mijn hutkoffer. Dus slepen met het stoeltje is uit den boze. Hopelijk kan ik hem snel uit gaan proberen langs de zijlijn van het voetbalveld en behoord een nat achterwerk tot de verleden tijd.

 

Uitbreiding…

Het hebben van een hobby is voor de meeste mensen niet meer dan normaal. Het ontspant, verruimd de geest, werkt kalmerend en soms heeft het zelfs een therapeutisch effect op de mens. Voor een enkeling is het een tijdverdrijvend “iets”. Hoe dan ook, persoonlijke voldoening staat te allen tijde voorop. De meeste hobby’s gaan gepaard met het hebben of verzamelen van spullen. In dit geval bedoel ik niet de spullen die je als verzamelaar graag zou willen hebben, maar spullen om je hobby uit te kunnen voeren.

Fotografie vormt voor mij geen uitzondering op de regel. Het is een hobby die flink uit de hand gelopen is. Een aantal jaren geleden stapte ik over van mijn normale digitale camera naar mijn eerste digitale spiegelreflexcamera. Uiteraard met bijbehorende kitlens en opbergtas. Niet lang daarna kreeg ik er een telelens bij. Helaas was mijn fototas hier niet op gebouwd dus moest er een andere tas worden aangeschaft.  Dat werd een slingshot van lowepro. Hij had nog meer vakjes, dus plek voor nog meer fotospullen. Want ook dat breidde zich gestaag uit. De tas bleek na een jaar niet meer te voldoen. Eigenlijk was hij net iets te klein en voor de dagen dat we op pad of met vakanties waren bleek hij ook minder geschikt. Dus besloten we, en met we bedoel ik mijn vriend en ik, een rugzak aan te schaffen. Deze verdeelde het gewicht gelijkmatig over de schouders, nek en rug. De rugzak die aan onze eisen voldeed bleek er wederom één te zijn van het merk Lowepro. De rugzak had nog meer (geheime)opbergvakjes en ruimte voor nintendo’s en readers. Er was zelfs nog genoeg ruimte om onze digitale camcorder met microfoon (voor de insiders: the squirrel)in op te bergen! Maar na de aanschaf van mijn nieuwste objectief (voor sportfotografie) bleek ook deze rugzak te klein… Hoe ik ook probeerde te passen en te meten, meer dan één lens met body ging er niet in. Dus daar stond ik dan langs de kant van het voetbalveld. Met een rugzak op mijn rug vol gepropt met body en lens, in mijn linkerhand het statief en in mijn rechterhand de statiefgondel. Gelukkig had ik mijn vriend die kon fungeren als kapstok zodat ik mijn andere spulletjes ook nog kwijt kon. Dit ging hem niet worden…

Op internet vonden we precies wat ik nodig had. De lowepro roller x200. (en nee we hebben geen aandelen) Een trolley, rugzak en koffer in één, met plek voor alle lensjes die ik inmiddels bij elkaar gespaard heb, twee body’s, interne flitser en extenders. Daarnaast ruimte om de laptop + toebehoren mee te kunnen nemen EN om mijn nieuwe statief + gondel een vaste plek te kunnen geven. Hij heeft wieltjes dus sjouwen behoort tot het verleden. Het is zelfs mogelijk om de binnentas door middel van een rits te ontkoppelen van de koffer. De binnentas veranderd in een rugzak. De trolly blijft over waar ook nog het één en ander in opgeborgen kan worden. Voor iemand als mij die graag alles bij de hand heeft een ideale uitvinding.

 Het enige wat ik nu nog aan moet schaffen is een regenjas voor mijn camera. (nog meer uitbreiding…) En zodra mijn website is omgebouwd van portret- naar sportfotografie kan wat mij betreft het nieuwe sportseizoen weer beginnen.

 

 

Ashes and Snow

Een aantal jaren geleden kwam ik bij toeval op een website terecht waar een tentoonstelling werd weer gegeven van een fotograaf/kunstenaar. Zijn naam,  Gregory Colbert. Ik heb vol ontzag zijn werk bekeken en toen ik alle platen en het stukje film wat op internet vertoond werd had gezien kon ik niets anders doen dan een traan van mijn gezicht vegen. Nog nooit hadden foto’s en film mij zo geraakt als de serie Ashes and Snow. Het maakte gevoelens bij mij los waarvan ik niet wist dat ik die kon krijgen door alleen maar naar een foto te kijken. Voor mijn nuchtere “ik” was dit een bijzondere ervaring. Ik had er heel wat voor over gehad om naar één van zijn tentoonstellingen te gaan. Maar dat heeft er nooit in gezeten. De achtergrond (die overigens niet op iedere pc goed te zien is) van mijn blog staat nu ook in het teken van deze fantastische kunstenaar. En wie weet, als hij ooit nog eens naar Europa komt, krijg ik zijn werk misschien wel in het echt te zien…

Ik zou zeggen, oordeel zelf en laat weten wat jij er van vond!

http://www.ashesandsnow.org/en/home.php

Deze slideshow vereist JavaScript.