Herstel vraagt geen kracht, maar dosering…

Ik krijg de vraag of Reiki kan helpen bij haar pony. Het dier is mij niet onbekend, aan het einde van vorig jaar heb ik een week voor haar mogen zorgen. Toen was ze ook een zorgenkindje, maar niet zo kwetsbaar als de afgelopen weken. Inmiddels gaat het beter dan tijdens de hevigste fase van de hoefbevangenheid, maar ze heeft nog duidelijk last.

Een energetische behandeling vervangt nooit medische zorg, maar kan het lichaam wel ondersteunen in het herstelproces door spanning te verminderen. Zeker bij een pony die pijn, stress en medicatie heeft doorgemaakt, is het belangrijk het systeem niet te overspoelen maar rustig te begeleiden.

Een lichaam dat langere tijd pijn of spanning heeft ervaren, blijft vaak in een verhoogde staat van alertheid. Dat zie je terug in houding, ademhaling en gedrag. Te veel energie in één keer kan dan juist onrust geven. Vergelijk het met een plant die lange tijd te weinig water heeft gehad: geef je ineens een volle emmer, dan kan de aarde het niet opnemen. Door beetje bij beetje water te geven, kan de plant zich herstellen en weer kracht opbouwen.

Die avond ga ik naar stal. Ik word bijgepraat: hoe ze loopt, hoe haar gedrag is, wat er al gedaan is. De medicatie wordt nu afgebouwd en dat lijkt haar zelfs wat lucht te geven. Juist in deze fase is het belangrijk om rustig te starten. Het lichaam is opnieuw aan het leren zelf te reguleren zonder ondersteuning van buitenaf. Een zachte, korte behandeling helpt het systeem herinneren hoe ontspanning voelt, zonder het te overspoelen.

Ik loop de paddock in en maak contact met haar. Eerst denkt ze nog dat ik met snoepjes kom, helaas. Ze moet het doen met de energie die ik meebreng. Ik grond mezelf, maak verbinding en zet ons samen in een beschermende bubbel van rust. Ik nodig haar uit te ontspannen en begin voorzichtig bij haar hals. Dat vindt ze prettig. Haar blik verzacht, haar hoofd zakt iets. Ik volg haar tempo.

Wanneer ik lager richting borstgebied ga, verstrakt ze en loopt weg. Dat is waardevolle informatie: haar systeem geeft een grens aan. Dus laat ik los. Geen forceren. Ik maak op afstand weer contact en nodig haar opnieuw uit. Elke keer als het te veel wordt, pauzeer ik. Zo krijgt haar lichaam de kans om te verwerken wat er aangeraakt wordt. Dat is regulatie. Dat is herstel.

Na nog geen vijftien minuten rond ik af. Als ik haar halster afdoe, zoekt ze met haar hoofd nog één keer mijn hand. Wanneer het genoeg is, stapt ze achteruit en schudt zich helemaal uit. Ze loopt naar een hoek van de paddock, gaapt meerdere keren, likt haar lippen… en zakt bijna in slaap. Ik zie ontspanning, ontlading en regulatie.

De volgende dag krijg ik een berichtje dat me laat glimlachen: na dagen van ontzien durfde ze haar achterbeen weer in rust te zetten. Of dat door de behandeling komt of door het natuurlijke verloop van haar herstel, dat weet je nooit precies. Maar zulke kleine signalen laten wel zien dat er ruimte ontstaat om spanning los te laten en weer zelf te reguleren.

Dat is waar ik met deze behandeling op heb gewerkt: niet duwen of forceren, maar het systeem ondersteunen zodat herstel van binnenuit op gang kan komen. Dat hoeft niet groot of lang te zijn, als het maar in het juiste tempo gebeurt. Juist in die ogenschijnlijk kleine veranderingen begint het echte verschil.

De kracht van kou…

Een stukje verder dan waar wij vakantie vieren ligt Erpfendorf. Drie huizen, een kerk en een mesthoop. Meer is het niet. Wanneer je de hoofdstraat binnen rijd is het alsof je terug gaat in de tijd. Eenvoud en rust. Wat ze daar ook hebben is een Kneippanlage. Dat is een natuurlijke wellnessplek in de buitenlucht, gebaseerd op de inzichten van Sebastian Kneipp, een 19e-eeuwse priester en natuurgenezer. Hij ontdekte dat koud water een helende werking heeft en ontwikkelde een methode waarbij water, beweging, kruiden en balans in het dagelijks leven centraal staan. Wat ooit begon als een manier om zijn eigen gezondheid te herstellen, groeide uit tot een levensfilosofie die vandaag nog steeds miljoenen mensen inspireert.

De Kneippanlage ligt verstopt achter de charmante kerk St. Barbara. Zodra we daar het pad aflopen, stappen we in een kleine oase van rust. Er is een voetenbad gevuld met ijskoud bronwater, een blotevoetenpad vol verschillende structuren en geuren, en bankjes die uitnodigen om even stil te worden. De kruidentuin met munt, salie en tijm prikkelt mijn zintuigen terwijl ik stap voor stap verder ga. Alles om me heen ademt eenvoud en natuur: de bergen, de frisse lucht en het heldere water nodigen me uit om even helemaal te relaxen en los te laten.

We lopen om het bad heen en maken het ons gemakkelijk. In het park is verder helemaal niemand. En dat terwijl het hoogzomer is met een strakblauwe lucht en een graadje of 28. Dit is de ideale locatie om te relaxen en af te koelen te gelijk. Veel beter dan het overdrukke en volle zwembad met gillende en krijsende kinderen in het dorp. Hoewel je niet moet denken dat je even heerlijk kunt plonzen in het kneippbad. Want dat is nu juist net niet de bedoeling en wil je ook helemaal niet want te koud.

De bedoeling van kneippen is verrassend eenvoudig, maar juist daarin zit de kracht. Je stapt met blote voeten in koud bergwater en tilt je knieën hoog op, alsof je een ooievaar nadoet. Door de kou trekken je bloedvaten even samen en daarna verwijden ze zich weer. Dit stimuleert de doorbloeding, geeft je immuunsysteem een boost en laat spanning uit je lijf wegstromen. Zodra je het water uitstapt, voel je warmte en energie door je benen stromen. Het contrast van koud water en de (pijnlijke) prikkels van het blotevoetenpad maakt dat je lichaam wakker schud en je pijngrens wordt opgezocht, zich herpakt, alsof je een natuurlijke reset krijgt. (Maar eerst drie keer een error want &☠️*$☠️%$ koud!!)

We liggen nog geen 5 minuten of het park stroomt vol met wielrenners. Ze houden een korte pauze en een enkeling waagt zich in het koude water. Na een kwartier verdwijnen ze weer en laten ons in rust achter. Er blijft een oudere vrouw achter die rondje na rondje loopt. Dit heeft ze vaker gedaan. Ik kom in eerste instantie niet verder dan de eerste twee treden van het trappetje. 

Waarom het zo verfrissend is? Omdat het niet alleen lichamelijk werkt, maar ook mentaal. Het koude water maakt je direct wakker, haalt je uit je gedachten en brengt je helemaal in het moment. Je voelt (niks meer), je ademt, je ervaart (vreselijke kou). Het is alsof je lichaam en geest samen besluiten: we beginnen opnieuw. In de eenvoud van een paar stappen door het water ontdek ik telkens weer hoe de natuur de beste therapeut kan zijn. Had ik al gezegd dat het water koud was? 

Het leed dat blessure heet…

“Wat sta jij nu weer te doen?” Zegt een collega tegen mij zodra ze de hoek om komt en mij in een halve spagaat op de grond ziet zitten. “Wat denk je dat ik aan het doen ben?!” Vraag ik haar terwijl ik met een zucht opkijk. “Ik rek mijn beenspier!” Zeg ik er ietwat geïrriteerder achteraan. “Oh oké..” Zegt mijn collega die daarna snel haar eigen weg weer gaat. Ik zit daar niet voor mijn lol. Ik zit daar omdat ik een blessure heb. En door die blessure kan ik nu niet hardlopen zoals ik zou willen. Wat betekend dat mijn geplande wedstrijd van deze zomer samen met neef en oom niet door kan gaan. Mijn overige planning mogelijk ook in gevaar komt. Net nu ik zo lekker aan het lopen was geslagen.

Het begon tijdens mijn rustige zondagse loopje van 8 km. Bij km 6 ging het mis. Last van mijn knie met uitstraling naar mijn scheen/kuit. Na een stukje gewandeld te hebben was het redelijk weg. Maar hardlopen zat er die dag niet meer in. Nadat ik die week rust had gehouden kon ik daarna wel weer een rondje van 4 en van 5 km maken. Dat ging lekker. Maar zodra ik het rondje weer groter maakte begon de stekende pijn weer. Dit keer bij 5.5 km. Een weekje rust volgde en de keer daarop kwam de pijn al bij 4.5 gevolgd door 3.5 km. Ik was er klaar mee. Stoppen wilde ik niet. Maar er moest wel iets gebeuren.

Internet hielp mij nu ook niet bepaald. Mijn zoektocht vertelde mij dat het mijn schoenen, mijn knieën, mijn heup, maar zelfs mijn linkeroor zou kunnen zijn… Dat het een overbelasting was daar was ik bij de eerste pijnscheut zelf al achter gekomen. Maar de vraag was nu waar dit door veroorzaakt werd en hoe ik nu verder moest. Ik besloot een fysiotherapeut te raadplegen. Ik kwam bij iemand terecht, gespecialiseerd in hardloopblessures. Lucky me…

Na een grondige intake werden eerst mijn schoenen onderzocht. Hij legde uit waar hij naar keek en vooral waarom. Hij vertelde waar ik zelf op kon letten bij het kopen van een nieuw paar. Met mijn schoenen was gelukkig niks mis. Daarna werd mijn knietje onderzocht. Daar was, voor zover hij kon zien, niks mis mee. Wat volgden waren de voetjes, de heupen en mijn benen zelf. Iets wat ik verwacht had, werd nu bevestigd. Een lopersknie. Mogelijk veroorzaakt door een beenlengte verschil van een paar mm in combinatie met mijn nieuwe fanatieke hardloopschema. Hij nam de tijd om uit te leggen wat er nu precies mis was. Het menselijk skelet werd van de “hanger” gehaald. Op het whiteboard werd gekleurd en ook de computer deed mee om mij duidelijk te maken waar ik last van had en hoe we dit moesten gaan aanpakken.

Na ruim twee uur stond ik weer buiten, heel wat wijzer over mijn blessure. Mijn been hoeft er gelukkig niet af. Wel kreeg ik diverse tips en trucks van hem mee en natuurlijk een aantal rek- en strekoefeningen die ik minimaal vijf keer per dag moet herhalen. Hij drukte mij op het hart om hier serieus mee aan de slag te gaan als ik weer pijnvrij wil hardlopen. Later die week ontving ik ook nog een aangepast hardloopschema waar ik mij de komende drie weken mee mag bezig houden. Weer even terug bij af als ik de tijden in het schema zie. Maar alles voor een goed doel zullen we maar zeggen. Dus, nu snel weer terug naar mijn “yoga matje” voor mijn volgende serie rek- en strekoefeningen…