Beilstein, het Doornroosje van de Moezel…

Zullen we de korte, iets langere of de langste route nemen? Vraagt vriendlief als we bij het informatiebord staan waarop de rondvaarten worden aangeboden. De korte rondvaart is met 1 uur heen en terug. De langste duurt maar liefst 4 uur enkele reis… We besluiten wijselijk voor de middelste te kiezen. Hiermee zouden we een uur enkele reis op de Moezel varen. Een sluis passeren, voldoende onderweg zien en aan het einde van de rit van boord kunnen om één van de dorpjes te bezoeken.

Wat treffen we het toch met het weer. Er staat een fris windje, maar de lucht is blauw en het zonnetje maakt alles goed. Ons scheepje ligt al op ons te wachten. Er kunnen ruim 600 man aan boord. Zo vol zit het misschien in het hoogseizoen. Wij hebben het geluk dat we kunnen kiezen waar we gaan zitten. Dat is in eerste instantie bovenop het dek in de zon. Waar we genieten van een kop koffie en het uitzicht.

We laten ons naar Beilstein varen waar we van boord gaan, een hapje gaan lunchen en gaan dwalen door de straten. Dit dorp staat namelijk bekend als het Doornroosje van de Moezel. Inmiddels snap ik helemaal waarom. Als we aanmeren is het aanblik al direct eentje voor in de boeken. Een prachtige kade met oude gebouwen, een kerk links en een burcht rechts.

Terwijl we door de smalle straatjes wandelen, voelt het alsof de tijd hier een paar eeuwen geleden heeft besloten niet meer mee te doen. Het dorp bestaat al sinds de middeleeuwen en kreeg zelfs stadsrechten in de veertiende eeuw. Veel van de vakwerkhuizen, steegjes en pleintjes die je vandaag ziet, bepalen al eeuwenlang het straatbeeld. Niks nieuwbouw. Ook nu heb ik weer het gevoel alsof we door een filmdecor lopen.

Vriendlief wordt helemaal gek van mij. Ieder steegje en paadje moet ik bewandeld hebben en onder ieder boogje moet ik even kijken wat er aan de andere kant te zien is. Dan staan we opeens voor de kloostertrap. Het zijn aardig wat stapjes omhoog. Maar ook die nemen we. We komen uit bij een heel gezellig terras dat uitzicht geeft over de Moezel en het dorp. Het terras zit vast aan de voormalige Karmelietenkerk. Daarin zou de beroemde Zwarte Madonna van Beilstein te bezichtigen zijn. Wij kunnen de Zwarte Madonna niet vinden. Dus ik kan er niet over meepraten.

Nog een stuk hoger torent de ruïne van Burg Metternich uit. Het kasteel speelde eeuwenlang een belangrijke rol in de regio totdat het in 1689 door Franse troepen werd verwoest. Tegenwoordig zijn vooral de overblijfselen ervan te bewonderen. Wij besluiten de burcht letterlijk links te laten liggen en via de andere kant terug naar het dorpje te lopen. Ook blijf ik mij verbazen over de panden waar ik langs loop. Wij noemen een woning uit de jaren 60 al verouderd. Hoe is het toch mogelijk dat er hier huizen uit 1300 staan die nog steeds bewoond worden?

Vol bewondering over alles wat we gezien hebben zoeken we een eettentje uit voor de lunch. Dat is niet zo makkelijk. De terrasjes zijn gezellig en hebben allemaal een fantastisch uitzicht of een unieke locatie. Het liefst schuif ik overal even een. Maar zoveel tijd hebben we nu ook weer niet. We besluiten uiteindelijk te kiezen voor het zonnetje met uitzicht op het water en laten ons culinair verwennen door de kok voor we terug varen naar Cochem.

Van sprookjesdorp naar wijnstad, onderweg naar Cochem…

Na een uitgebreid ontbijt checken we uit bij het eerste hotel van onze vakantieweek in Duitsland. Vandaag verruilen we Monschau voor Cochem. Tenminste… dat is het plan. In plaats van de snelste route, laten we ons door de Eifel slingeren. Letterlijk. Bocht na bocht, heuvel op en heuvel af. We passen ons tempo helemaal aan, aan de gemoedelijke sfeer die er hangt. Gelukkig zit ik niet achter het stuur. Daardoor kan ik ongegeneerd uit het raam staren en voortdurend roepen: “Oh kijk, daar!” 

Het landschap is prachtig. De bomen beginnen voorzichtig hun zomergroen los te laten en hier en daar verschijnen de eerste herfstkleuren. Achter iedere bocht wacht weer een ander uitzicht. Alsof iemand steeds een nieuw decor neerzet. En dan die dorpjes… Sommige bestaan enkel uit drie huizen, een kerk en een mesthoop. Toch heeft ieder dorpje iets charmants. Het voelt alsof we de hele dag van het ene sprookje in het andere rijden.

Eigenlijk staat Burg Eltz vandaag ook op de planning. Maar het probleem met mooie routes is dat er achter iedere bocht weer iets nieuws opduikt waardoor we veel langer onderweg zijn dan gepland. Dus nemen we een verstandig besluit. Burg Eltz blijft nog even staan waar het al eeuwen staat en wij bewaren dat bezoek voor later deze week.

Wanneer we uiteindelijk in Cochem aankomen, worden we vriendelijk ontvangen in ons hotel. Een kleinschalig hotel met kamers die zó ruim zijn dat je er met gemak een compleet gezin kunt laten logeren zonder elkaar in de weg te lopen. Na een uitgebreide lunch duiken we het centrum in.

Ik had eerlijk gezegd verwacht dat we ons tussen de toeristen door zouden moeten worstelen. Maar dat valt verrassend mee. Het is levendig en gezellig druk. Het eerste wat opvalt is natuurlijk de Reichsburg. Hoog boven het stadje staat het kasteel op zijn rots fier te pronken. Ondanks dat je er niet met de auto kunt komen, kun je er ook simpelweg niet omheen. Vanuit bijna iedere hoek van de stad kijkt het mee. Iedere keer als ik naar boven kijk verwacht ik een draak of een prinses te zien. Het geeft Cochem die sprookjesachtige uitstraling waarvoor zoveel mensen hierheen komen. Tenminste, dat denk ik. 

De steile heuvels rondom het stadje zijn bedekt met wijnranken. Cochem staat bekend om zijn wijnen. Overal vind je wijnkelders, proeflokalen en terrassen waar enthousiast wordt geproefd. Dat hele wijnverhaal gaat grotendeels aan ons voorbij. Wij zijn namelijk niet zulke wijnliefhebbers. Wel blijf ik even staan bij een automaat waar je naast een zak chips en blikje cola ook gewoon een fles wijn kunt kopen.

De historische binnenstad heeft kleurrijke vakwerkhuizen, smalle straatjes, oude stadspoorten en gezellige pleinen met terrassen en restaurants. Aan de rand van het centrum vertrekt een stoeltjeslift naar een uitzichtpunt boven de stad. Vanaf daar kijk je uit over de wijngaarden en de kronkelende Moezel die zich door het landschap slingert. Op het water varen ondertussen de rondvaartboten af en aan voor zowel korte als lange tochten. Lekker kneuterig en über toeristisch maar we doen er met alle plezier aan mee. 

Cochem is deze week onze uitvalsbasis terwijl we overdag de Eifel verder gaan verkennen. En iedere dag pakken we een toeristische trekpleister mee. Deze vakantie gaat in ieder geval niet de boeken in als een typische relax-vakantie.

300 jaar terug in de tijd…

Een paar jaar geleden droomde ik over mijn overleden moeder. We waren samen druk bezig met het doorbladeren van boeken en documenten toen ze ineens een blad omhooghield. “Cochem.” Meer stond er niet op. Ik had nog nooit bewust van dat plaatsje gehoord. Nieuwsgierig als ik ben dook ik er de dagen daarna in. Al snel ontdekte ik dat het een dorpje aan de Moezel was, bekend om de wijnbouw. Niet bepaald iets waar ik warm voor loop, in tegenstelling tot mijn moeder, die fervent wijnliefhebber was. Toch bleef één beeld hangen: een kasteel op een heuvel boven het dorp. En dus vertrokken we, ruim acht jaar na die droom, eindelijk richting Cochem.

Tijdens het plannen van de route en het zoeken naar overnachtingen kwam ik nog een plaatsje tegen dat mijn aandacht trok: Monschau. Ook daar had ik nog nooit van gehoord. Volgens internet was het echter een van de mooiste dorpjes van de Eifel, vol smalle straatjes en oude vakwerkhuizen. Dat klonk als iets wat wel eens in de smaak kon vallen. 

Monschau blijkt een geschiedenis te hebben die teruggaat tot de twaalfde eeuw. Rond 1195 werd boven het Rurdal een burcht gebouwd, waar later de stad omheen ontstond. In de eeuwen daarna groeide het uit tot een belangrijke handelsplaats. Vooral in de zeventiende en achttiende eeuw verdienden de bewoners goed aan de lakenindustrie. De rijkdom van toen zie je nog steeds terug in de imposante huizen, zoals het beroemde Rote Haus, dat tegenwoordig een museum is.

Zoals zoveel oude plaatsen kende ook Monschau roerige tijden. Het werd verwoest, herbouwd, bestuurd door verschillende machthebbers en zag uiteindelijk de bloeiende textielindustrie verdwijnen. Gelukkig bleef het historische centrum tijdens de Tweede Wereldoorlog grotendeels gespaard, waardoor je er vandaag de dag nog steeds door dezelfde straatjes kunt dwalen als eeuwen geleden.

En dwalen doen we. Vanaf het moment dat we het dorp binnenlopen voelt het alsof we een paar eeuwen terug in de tijd zijn gestapt. Smalle straatjes, scheefgezakte vakwerkhuizen en overal gezellige hoekjes die rechtstreeks uit een sprookjesboek lijken te komen. Tijdens de wandeling vanaf het fort naar het centrum krijg ik zelfs een beetje het gevoel door het Sprookjesbos van de Efteling te lopen. Het is wachten op Pardoes, die vanuit een steegje tevoorschijn komt springen. 

Na een rondje door het dorp, wat gesnuffel in de toeristische winkeltjes en een onverwachte klim naar een uitkijkpunt dankzij mijn inmiddels bekende “hé, waar zou dat paadje heen gaan?” mentaliteit, vinden we dat we een beloning hebben verdiend. We bezoeken een gezellig uitziend terras en trakteren ons op koffie met een apfelstrudel waar werkelijk alles op en aan zit. 

De tijd lijkt daar stil te staan en het is pas drie uur verder als we besluiten om door te rijden. Voor ons, zelfverklaarde cultuurbarbaren, is dit ook precies lang genoeg. We zoeken het adres op van ons eerst volgende hotel, een paar kilometer buiten Monschau, om ons voor te bereiden op het volgende avontuur van de reis.