Mediteren is te leren…

Met mijn ogen stijf op elkaar hoor ik aan wat ik moet doen. Ontspannen was opdracht één. Volgens mij kan ik dat niet in een ruimte waar nog 12 mensen zitten. Stel je voor dat ze alle 12 naar mij zitten te staren?! Met één oog open en het andere dichtgeknepen scan ik de ruimte. Iedereen zit er relaxed bij, met zijn ogen gesloten. Behalve ik… Poging twee. Ik sluit mijn ogen opnieuw, zucht diep en volg de vrouw die ons door deze meditatie heen loodst. Terwijl ik nog bezig ben mijn oogleden zonder spastische bewegingen te ontspannen hoor ik haar de volgende opdracht in het rijtje op-weg-naar-totale-ontspanning voorlezen. Zie je, dat krijg je nu als je niet op zit te letten… Ik laat mijn ogen voor wat ze zijn en check mijn ademhaling. Dat gaat al een stuk beter. Inademen door je neus, uitademen door je mond. Het hele riedeltje wordt stap voor stap afgewerkt en aan het einde van de meditatie zit ik er zelfs ontspannen bij. Niet slecht…

Iedereen ervaart mediteren op zijn eigen manier. Vol verbazing hoor ik mijn medecursisten aan, als ze vertellen wat ze in die paar minuten hebben meegemaakt. Ik voelde niets bijzonders, zweefde niet boven mijzelf uit, en was ook niet “weg”… Als ik dat van de andere hoor, zinkt de moed mij in de schoenen. Ik heb nog een hoop te leren deze dagen. Maar dan hoor ik dat niets fout is. Als ik een paar minuten lekker ontspannen heb kunnen zitten, dan is dat helemaal prima. Kijk, dat biedt perspectief.

Hoewel het nog wat onwennig voelt, heb ik bij de eerst volgende meditatie het ontspannen gevoel al sneller te pakken. Ik kijk nog even snel de kamer rond voor ik mijn ogen sluit. Dat dan weer wel… Ik begrijp nu dat ik niks fout kan doen en even relaxen is ook niet verkeerd. Na een minuut of tien hoor ik her en der mensen uitrekken en gapen. Slaperig worden de oogjes geopend. Daar heb ik totaal geen last van. Ik ben super wakker en klaar voor de rest van de cursusdag. Mediteren is blijkbaar te vergelijken met een powernap maar dan anders. Wat een uitvinding!!

De daaropvolgende dagen krijgen we verschillende meditaties voorgeschoteld. Niet alleen gericht op ontspanning, maar ook op het gebied  van jezelf “aarden”, loslaten of er flink op los fantaseren als we ons zelf veranderen in Alice in Wonderland. In die laatste meditatie kan ik mij overigens prima vinden. Inbeelden en ervaren. Legaal dagdromen en vervolgens energievoller wakker worden. Fantastisch toch!!

De meditaties worden tijdens de cursus voorgelezen. Dat is ideaal, zeker voor een beginner als ik. Nu hoef ik mij alleen maar te concentreren op de oefening. Een bijkomend voordeel is dat de vrouw die ze voorleest een heel rustgevende stem heeft. Ik laat mij met haar meevoeren door de verschillende “opdrachten” van de meditatie. Ogen dicht, handjes op schoot en “zennen” maar…

De geluiden in de omgeving lijken nu een stuk duidelijker. De vogels die kwetteren in de bomen. Een blaffende hond. Een auto die, naar mijn mening veel te hard, voorbij rijd. Na een paar minuten hoor ik haar stem nog vaag op de achtergrond. Wat grappig, ik slaap niet maar toch lijkt het wel zo. Ik ben mij bewust van waar ik ben, maar toch ook weer niet. Ik zit niet meer op de bank, ik zit zelfs niet meer in dezelfde ruimte als mijn medecursisten. Ik zweef in een soort luchtbel waar het heerlijk rustig is. Ik voel mijn armen en benen niet meer, alleen hoe mijn longen zich vullen met lucht als ik diep inadem. Het lijkt wel of ik uit duizenden lichtgevende stukjes besta en tegelijk uit helemaal niets. Vederlicht. Plots hoor ik dat het weer tijd is om naar het hier en nu terug te keren. Dat we bij de eerstvolgende ademhalingen weer helder van geest zijn. Blijkbaar heb ik iets gemist. Oh nee… Ik heb toch geen gekke dingen gedaan in die paar minuten dat ik aan het “zweven” was?? Voorzichtig open ik mijn ogen en tegelijk besef ik dat dit dus mediteren is…  Ik had nog wel een uurtje of wat in mijn luchtbel kunnen vertoeven. Heerlijk!!

Mediteren… Inmiddels weet ik beter. Niks geen zweverig gedoe, maar je lichaam even wat rust gunnen en je hoofd leegmaken. Een heel bewust momentje voor jezelf in het hier en nu. Het is bijna overal uit te voeren en kan op ieder moment van de dag. Zo vaak en zolang als jij zelf zou willen. Voor de mensen die het net als ik onzin vonden… Ik kan het jullie zeker aanraden eens te proberen!!

Lekker he?!

De zomer lijkt nu toch echt op zijn einde. Hoewel we het afgelopen weekend toch nog heerlijk verwend zijn met zonovergoten dagen en hoge temperaturen komt de regen nu met bakken uit de hemel. Tja, niets is zo veranderlijk als het weer. Dus waarschijnlijk is de zon over een paar dagen weer present. Maar als ik nu naar buiten kijk word ik een beetje bedroefd door het gure weer. Het is koud, nat en grijs. Het ziet er ook niet naar uit dat het vandaag nog droog gaat worden.

Een voordeel van dit smerige weer is dat de vloerverwarming aan gaat. Hij staat bij ons op een tijdschakelaar. Als ik ‘s morgens mijn bed uit kom is de vloer heerlijk warm en als ik ‘s middags uit mijn werk kom eveneens. Een ander bijkomend voordeel is de convectorput. Als klein kind vond ik het heerlijk om daar boven op te zitten. (en als dat niet kon zat ik met mijn rug tegen de verwarming waardoor mijn huid zo droog aanvoelde dat het leek als of ik er tegen aan zou blijven plakken.) Terwijl ik mijn schoenen uittrap heb ik spontaan zin om met een kop thee en koekjes boven op de convectorput te gaan zitten. Om zo langzaamaan op te warmen en toe te kijken hoe de wind met de dorre blaadjes speelt en de regen lange strepen op het raam maakt.

De waterkoker staat aan en de koektrommel ligt ook al klaar. Terloops open ik de kooi van mijn kleine groene draak die mij eerder al had begroet met een volmondig: “HALLO!!!” Ik wandel met mijn kop dampende, naar meloen geurende thee en de koektrommel naar het raam en neem plaats. Ik zit nog geen twee minuten en ik vraag mij ernstig af waarom ik dit als kind toch zo heerlijk vond? Het houten rooster van de convectorput zit helemaal niet comfortabel. Nog even en we kunnen, bij wijze van spreken, hiërogliefen lezen aangezien mijn achterwerk langzaam één worden met het rooster. Maar ik wil het rustgevende en warme moment niet opgeven door één storende factor dus blijf ik koppig zitten.

Achter mij hoor ik het zachte getik van nagels op de tegelvloer. Het geluid komt langzaam mijn kant op. Het is CoCo die met zijn waggelende pas onderweg is van zijn kooi naar mij. Tenminste, dat denk ik want ik zie hem nog niet. Maar dan opeens steekt zijn groene kop voorbij de bank, als of hij ook niet zeker wist waar ik mij bevond. Na een halve minuut heeft hij genoeg moed verzameld om zich naast mij te scharen. Meestal vind hij de aanblik van de grote-boze-luchtledige-buitenwereld nogal eng en blijft hij er liever ver vandaan. Maar het feit dat ik daar voor het raam zit is blijkbaar genoeg om zijn angsten overboord te gooien. Zo nieuwsgierig als hij is….  Ik doop mijn koekje in de thee en even ben ik weer tien jaar oud. Als ik uit school kwam zat mijn moeder met dit smerige weer al klaar met thee en koekjes. Om samen de dag te evalueren. Die tijd is helaas voorbij. Nu moet ik er zelf voor zorgen.

Ik open mijn ogen en zie CoCo vragend kijken. Ik ga er vanuit dat zijn vraag niet direct voor mij bedoeld is, maar eerder voor de koektrommel. Ik breek een stuk van mijn koekje af en geef het aan hem. Hij houdt het met één poot vast en bekijkt het eerst van alle kanten alvorens een hap te nemen. Vervolgens hoor ik hem knagen aan het biscuitje, dus het is goed gekeurd. Ik neem zelf ook nog maar een hap. Eigenlijk is dit helemaal niet verkeerd. Even een moment voor ons alleen met rust en stilte een warm achterwerk creëren, terwijl het buiten zo tekeer gaat. Terwijl CoCo zijn laatste stukje koek naar binnen propt zegt hij opeens uit het niets: “Lekker he!?” Als of hij het moment ook aanvoelde. Ik raak er door ontroerd en ben bijna geneigd om hem vast te pakken en eens flink met hem te knuffelen. Nog net op tijd bedenk ik mij dat dit geen kroelvogel is hoe lief en schattig hij er nu ook uitziet. Het feit dat hij zijn angst overboord heeft gegooid om samen met mij van dit momentje te kunnen genieten moet, voor nu, genoeg zijn. En dat is het ook. Ik schuif hem stiekem nog een kruimel toe en doop zelf ook nog een koekje in de thee. “Lekker he?!” zeg ik vervolgens tegen CoCo en beantwoord hiermee direct zijn retorische vraag.