Ergens rond de kerstperiode kwam het hoge woord er uit. Zoonlief wilde weg bij FC Dordrecht. De beslissing kwam voor ons niet geheel uit de lucht vallen. Maar de knoop doorhakken was echter aan hem. Hij had er goed over nagedacht en kon zijn keus, voor een 15 jarige heel goed onderbouwen. Hij heeft er veel geleerd. Niet alleen over het spel maar ook over zichzelf. Een aantal super leuke jaren gehad en zelfs nieuwe vriendschappen gesloten. Het mogen voetballen bij een BVO is voor veel jongens een droom. En voor hem één die uitkwam. Het betekende wel dat ie er veel voor moest laten. Vier tot vijf keer in de week trainen, zaterdag een wedstrijd, gezond eten, vroeg naar bed en minder tijd voor vrienden en familieleden want trainen. ’s Avonds was hij vaak pas laat thuis dus ook laat en vaak alleen eten.
Het laatste jaar dat hij speelde was het voor hem geen hobby meer. De trainer vond dit. Zoonlief vond dat. Het opgebouwde vertrouwen vervloog als stof op de wind. Hij zat grote delen van de wedstrijd op de bank. Hij moest veel laten maar kreeg er te weinig voor terug. Hij wilde voetballen. Niet bankzitten. Het hoort er af en toe ook gewoon bij. Maar niet in de mate die hij opgedragen kreeg. Hij ging met steeds minder plezier tot voor hem de maat vol was. Hoewel ik helemaal achter zijn beslissing stond vond ik het wel jammer. Doorzetten op het moment dat het tegen zit is ook een leerproces. Maar aan de andere kant, in hoeverre is het nog een hobby wanneer je dit met tegenzin uitvoert?
Helemaal stoppen met voetbal was voor hem geen optie. Hij wilde graag terug naar zijn oude cluppie. Omdat het seizoen al in volle gang was ging dit niet zomaar. Hij mocht zich melden bij de technische staff waar hij na het houden van een pitch, werd toegelaten tot zijn oude team. Het team dat al die tijd zonder hem was verder gegaan. Hier en daar aangevuld met een nieuw gezicht maar vooral zichzelf was gebleven. Het was daarom even wennen. Aftasten en elkaar opnieuw leren kennen.
Het was een mooie tijd bij FC Dordrecht. Een periode die op alle fronten leerzaam is geweest. Ook voor mij. Ik mis de ouders en spelers wel. Gelukkig kan ik nog eens terug om platen te schieten. Maar het is ook erg fijn om terug te zijn op het oude nest. Alsof ik niet ben weggeweest. Hoewel… Er zijn wel wat zaken aangepakt. Een prachtig kunstgrasveld, een pannakooi en het terras bij de kantine. Tja, en over de spelertjes hoef ik het niet meer te hebben. Dat zijn inmiddels flinke kerels geworden. De gastvrijheid van de club en vooral de trainer geven mij het gevoel dat ik m’n plek aan de zijlijn weer kan oppakken waar ik het een paar jaar geleden heb achter gelaten. Erg fijn!!
Zoonlief heeft na een paar maanden het plezier in voetballen weer terug en zijn draai in het team gevonden. Sommige trainers en spelers mist hij wel. Maar het is ook erg fijn om weer echt een onderdeel van het geheel te kunnen en mogen zijn. De kers op de taart was de laatste wedstrijd van het seizoen, waarbij hij met zijn team kampioen is geworden.
’s Gravendeel O17 kampioen 2018-2019.
***
Nog één keer werden de tenues uit de kast gehaald zodat de wedstrijd een officieel tintje kreeg. Ook de groenstrook om het veld was aardig gevuld met publiek. Familie, vrienden, trainers en andere spelers kwamen even buurten. Hoewel de bal niet zomaar uit “handen” gegeven werd, want het zijn en blijven voetballers dus werd er echt wel geknokt, was er ook een grote gunfactor. Wat een super leuke wedstrijd om naar te kijken. Na de wedstrijd, die twee keer een half uur duurde, werden er nog wat handen geschud en toen dacht zoonlief dat het voorbij was. Maar niets was minder waar…
korte speech over zoonlief, zijn inzet en het feit dat ze hem allemaal zouden gaan missen nu hij definitief de overstap gaat maken naar een andere voetbalclub. Wat volgde waren de nodige tranen. (niet alleen bij hem maar vooral ook bij de moeders en hier en daar een trainer…) Hij kon het zelf nog niet helemaal bevatten. Ontroerd, dat de club dit voor hem geregeld had. Wat een bijzonder mooie avond om zo zes jaar af te sluiten bij de voetbalclub waar je begonnen bent. Toen de tranen gedroogd waren mocht hij nog een aantal cadeaus in ontvangst nemen. Als afsluiting werd er nog een groepsfoto gemaakt met alle spelers en trainers.
Deborah Hamar 