Tagarchief: uitvaartfotografie

Uitvaartfotografie Hamar . . .

Posted on by

De bloggers die al een tijdje mee lezen weten dat ik vanaf begin dit jaar bezig ben geweest om, naast sport, een nieuwe tak van fotografie aan mijn portfolio toe te voegen. (zou je willen lezen hoe ik tot dit besluit ben gekomen? klik dan hier.) Dankzij uitvaartbegeleidsters Mevrouw H. Harmsma & Mevrouw B. van Duren van Harmsma Uitvaartverzorging kreeg ik de mogelijkheid mij te verdiepen in de uitvaartfotografie. Ik heb een aantal keer mee mogen lopen tijdens uitvaartdiensten om te kijken of het fotograferen voor, tijdens en na een uitvaart iets voor mij was. Uiteraard met toestemming van de families. Tevens kon ik zo mijn portfolio opbouwen en de families een tastbaar aandenken van de bewuste dag mee geven.

Vanaf het begin van dit jaar tot nu is er een hoop gebeurd. Het begon met het uitzoeken van mooie passende cd-doosjes. Toen deze gevonden en besteld waren moest ik gaan bedenken wat voor logo ik wilde hebben. Mijn oom wilde mij hier graag bij helpen en dankzij hem kreeg ik niet alleen een mooi logo maar kreeg mijn complete huisstijl vorm. Daar bleef het niet bij. Ik ging opzoek naar een drukkerij voor mijn visitekaartjes en een fotolab waar ik mijn portfolio album kon laten printen.

In het begin van de zomervakantie besloot ik het bouwen van mijn website uit handen te geven. Ik wilde graag de huisstijl doortrekken in de website zodat alles één geheel zou vormen. Klein, ingetogen en integer. Dit was voor de webbouwer geen probleem. Hij nam de cd met alle bestanden mee en toen alles besproken was ging hij aan de slag.

Met gepaste trots wil ik jullie laten weten dat ik vanaf vandaag online ben (*):

Uitvaartfotografie Hamar

Het voelt wel een beetje raar om trots te zijn op iets wat verbonden is met afscheid nemen van het leven, loslaten en verdriet. Maar dat ben ik wel. Het was een weloverwogen keuze om mij met uitvaartfotografie bezig te gaan houden. Iets dat zonder het overlijden van mijn ouders niet op mijn pad zou zijn gekomen.

Ik wil met mijn uitvaartreportages een tastbare herinnering geven aan mensen en/of families die daar behoefte aan hebben. Zodat ze later, in alle rust, deze moeilijke dag nog eens terug kunnen kijken, waar en wanneer ze dit zelf willen.

(*) Mijn website is discreet en met zorg samengesteld. Wees er op bedacht dat het openen van mijn portfolio emotionele beelden zou kunnen oproepen.

Een laatste groet…

Posted on by

Ik sta in een schemerige ruimte en een allesoverheersende stilte vult mijn oren. Om mij heen staan bloemen, heel veel bloemen. In het midden van de ruimte staat een kist. Het hoofdeinde van de kist wordt geflankeerd door twee kaarsen. De uitvaartbegeleidster vraagt of het zo lukt. Als ik hierop bevestigend knik verlaat ze de ruimte om zich bezig te houden met haar eigen taken. Ik blijf alleen achter met de man in de kist. Hij is niet van plan om ergens naar toe te gaan. Zijn taak op aarde zit er op en zijn volgende reis is reeds begonnen.

Voor de nabestaanden maak ik een uitvaartreportage zodat ze later, in alle rust, nog eens terug kunnen kijken op deze droevige dag. Voor de verwerking, ter herinnering of gewoon omdat ze hier behoefte aan hebben.

Zorgvuldig verplaats ik wat bloemstukken zodat de linten beter zichtbaar zijn. Ik hurk om een foto te maken en kan een rilling niet onderdrukken. De dood wacht niet, het klopt aan op onverwachte momenten. Voor jou, voor mij en nu voor deze man. Tot voor kort een echtgenoot, een vader, een opa.

Had mij drie jaar geleden verteld dat ik mij vandaag de dag bezig zou houden met uitvaartreportages en ik had je uitgelachen. Hoewel de dood mij altijd gefascineerd heeft moest ik er niets van hebben. De gedachten om alleen met een overleden persoon in één ruimte te zijn gaf mij de rillingen. Door zelf het nodige mee gemaakt te hebben, heb ik ook geleerd over drempels heen te stappen. En zie hier, ik sta nu alleen in de ruimte en kijk door het oculair van mijn toestel naar een man die tot voor kort nog midden in het leven stond.

Voor mij een fijne gedachte dat ik deze reportage voor de familie mag maken. Daar heb ik graag mijn eigen grenzen voor willen verleggen en de nodige onzichtbare drempels voor willen nemen.

Terwijl de familie op hun manier afscheid neemt van de man loop ik vast naar buiten. Daar tref ik zes dames aan die klaar staan om de kist te dragen van de aula naar de begraafplaats. Het draagstersgilde is iets waar ik tot voor kort geen weet van had. Iedere keer weer vind ik het bijzonder om dit te mogen aanschouwen. Hun filosofie is: “Ieder mens wordt voor zijn of haar geboorte gedragen door een vrouw. En wanneer dat leven over is, zijn het wederom vrouwen die hem of haar naar de laatste rustplaats dragen. Vrouwen dragen je het leven in en het leven uit”.

De mensen zijn in grote getale toegestroomd om hun laatste eer te bewijzen aan deze man. Als het nodige gezegd is, zijn lievelingsmuziekstuk als laatste wordt gespeeld en de dienst er vervolgens op zit gaan de deuren van de aula open. Het eerste waar mijn oog op valt is de blauwe lucht. Fijn dat de zon de wolken op deze trieste dag heeft weten te verjagen. De draagsters staan klaar om de man naar zijn laatste rustplaats te brengen. Achter de kist loopt zijn familie, gevolgd door vrienden, collega’s en andere bekenden. Bij zijn graf worden nog enkele woorden tot hem en zijn familie gesproken. De hele stoet met mensen loopt nog één maal langs de kist. Dan is het moment ook aangebroken voor zijn vrouw. Ze prevelt een paar woorden, een laatste groet, een afscheid. Met gebogen hoofd en omringt door haar familie loopt ze bij het graf van haar man vandaan om hem daar voor altijd te laten rusten… 

 

 

 

 

 

 

 

Uitvaartfotografie deel II …

Posted on by

Nog steeds kan ik jullie de definitieve huisstijl, voor mijn nieuwe website met betrekking tot de uitvaartfotografie, niet laten zien. Maar we zijn al wel een heel eind op weg. Sterker nog, de stijl op zich is al klaar. Het zijn enkel nog wat kleine aanpassingen in de “zakelijke” gegevens op het briefpapier. Als dat gedaan is kunnen de visitekaartjes en het briefpapier gedrukt worden.

Naast het bedenken van een huisstijl was ik eerder dit jaar al op zoek gegaan naar mooie hoesjes om de cd’s in te kunnen overhandigen die een familie van mij krijgt zodra ik een fotoreportage voor ze heb gemaakt. De cd’s van de eerste reportages die ik, op basis van de “stage”, gemaakt had heb ik overhandigd in een standaard cd-jewel case. Weliswaar voorzien van een mooi fotohoesje. Maar toch, te simpel, te kaal en te kil. Als je zorg, tijd en aandacht aan een fotoreportage besteed mag het eindproduct ook overhandigd worden in een mooi afgewerkt doosje. En dus begon mijn zoektocht al naar mooie afgewerkte cd-doosjes toen ik mijn eerste reportage dit jaar had gehad.

Dat was nog niet zo makkelijk. Ik ging er vanuit dat de doosjes die ik voor ogen had kant-en-klaar besteld konden worden op het internet. Misschien met een aanpassing aan kleur of grootte. Maar ik kon geen enkel bedrijf vinden die aan mijn eis voldeed.

Wel vond ik een aantal bedrijven, die op basis van de wensen van de klant verschillende soorten dozen konden maken. Direct liep ik tegen het volgende probleem aan: een minimale afname van 500 tot 1000 stuks. Voor een eerste bestelling vond ik dat iets te veel van het goede om nog maar niet te spreken over de prijs.

Ik vond drie bedrijven die wel iets voor mij konden betekenen. Op basis van de prijs kwaliteit verhouding en de wijze waarop ze mij benaderd hadden naar aanleiding van een offerte aanvraag besloot ik te kiezen. Eén bedrijf liet na het opsturen van de offerte niets meer van zich horen en viel hierdoor af. De twee andere bedrijven belde mij twee tot drie dagen nadat ik de offerte inclusief een voorbeeld doosje ontvangen had al op met de vraag wat ik er van vond en of ik nog vragen had. Dit stemde mij tevreden. Ze wilde niet alleen een nieuwe klant binnen halen. Maar deden er ook echt moeite voor. Uiteindelijk koos ik voor Martinizing. De vrouw die mij had benaderd was erg enthousiast over mijn idee en kwam ook nog eens met andere ideetjes waar ik zelf nog niet aan gedacht had.

Uiteindelijk zijn het mooie zwarte doosjes geworden die aan één kant open te klappen zijn. De binnenkant is afgewerkt met een fluwelen tray zodat daar de cd “op” gedrukt kan worden. Het liefst had ik de fluwelen binnenkant in de kleur bordeaux rood gewild, maar deze was helaas niet te verkrijgen. Hoewel paars ook nog een optie was heb ik toch voor zwart gekozen. De doosjes zijn (nog) niet bedrukt met een tekst of mijn logo. Dat komt wel als we een aantal jaar verder zijn. Mocht het nodig zijn kan ik ze dus ook nog voor de sportfotografie gebruiken.

De doosjes zijn inmiddels ook al geleverd. Uitvaartfotografie Hamar begint nu beetje voor beetje vorm te krijgen.

De indeling voor de website, die ik echter simpel en overzichtelijk wil houden, heb ik voor een gedeelte ook al in mijn hoofd zitten. Alleen de tekst wil nog niet vlotten. Daar moet ik nu maar eens voor gaan zitten.

Wordt vervolgd… 

#WOT: Opzet…

Posted on by

Het werd weer eens tijd om mee te doen met WOT, write on Thursday. Dus vanmorgen opende ik de website van Karin om te kijken wat ze dit keer bedacht had. Daar prijkte het woord: Opzet. En in schuine letters stond er achter:

Opzet * Zelfst. Naamw. wat je wilt bereiken. Synoniem: bedoeling met opzet (= expres; = opzettelijk) Voorbedacht – Moedwil

Ik heb even moeten denken over dit woord. Opzet hoeft namelijk niet per definitie iets negatiefs te betekenen. Zelf kon ik mij meer vinden in de tweede uitleg van het digitale woordenboek:

Opzet* toeleg, ontwerp, plan grondslag, inkleding, inrichting, structuur voorbedachtheid

En dat bracht mij er toe om onderstaand blog te schrijven.

***

Mijn website Foto Hamar  is inmiddels aardig in gebruik. Wekelijks worden er foto’s toegevoegd van verschillende (sport)evenementen. Uitvaartfotografie Hamar echter niet. Hoewel mijn domeinnaam al wel geregistreerd staat is de website nog niet gemaakt. Dit wil en kan ik pas (laten) doen zodra ik in het bezit ben van een huisstijl. (De mensen die zich afvragen wat precies mijn bedoeling is met uitvaartfotografie wil ik graag verwijzen naar dit blog: “uitvaartfotografie”. ) Daarom zijn mijn oom en ik vorige week begonnen met het maken van een opzetje voor een logo. Mijn oom is grafisch vormgever en heeft in het verleden heel wat huisstijlen ontworpen voor bedrijven en particulieren. Altijd handig zulke crea bea mensen in de familie.

Het onderwerp dat ik terug wilde laten komen was een foto van een bloem die ik op één van mijn eerste reportages gemaakt heb. In mijn hoofd had ik al een complete opzet zitten. De kleuren waren af en ik wist precies waar ik wat wilde hebben. Maar toen mijn oom en ik na even puzzelen in photoshop een bepaalde lay-out gemaakt hadden was er niet veel van mijn idee terug te vinden. De kleuren die ik in eerste instantie in gedachten had, sepia bruin, heb ik laten varen. Het was nu sprankelend wit. De lay-out zoals hij op dat moment op mijn beeldscherm stond was strak, netjes maar toch klassiek. Hoewel het nog maar een opzet was zag het er op papier al heel erg netjes en professioneel uit.

Ik was al door het dolle heen toen mijn oom met nog wat kleine ideetjes kwam. Een blokje hier, een balkje daar. Hoe verzint hij het? Voor mij een onmogelijke opgave maar voor hem nog geen uurtje werk. Hoewel het nog maar een opzetje is zie ik mijn visitekaartjes, briefpapier en website al helemaal voor me.

Omdat het ontwerp nog niet definitief is, mijn oom wilde graag nog wat andere dingetjes uit proberen en de rest finetunen zoals dat heet, kan ik jullie helaas nog niet deelgenoot maken van dit alles. Zodra het opzetje omgezet wordt naar een definitief bestand kan ik de visitekaartjes en het briefpapier laten drukken. Natuurlijk zal ik jullie dan laten zien wat het uiteindelijke resultaat is geworden.

***

Wordt vervolgd.

 

Uitvaartfotografie . . .

Posted on by

Nieuwe uitdagingen aangaan is sinds enkele jaren wel bij mijn levensmotto gaan horen. Ik heb geen moeite met een vast patroon. Daar voel ik mij over het algemeen zelfs erg prettig bij. Maar zo nu en dan vind ik het leuk om iets nieuws uit te proberen en nieuwe uitdagingen aan te gaan. Het kan dus voorkomen dat ik opeens iets heel erg leuk, bijzonder, fascinerend of mooi ga vinden en dat ik dit tot voor kort saai, stom of afgrijselijk vond. Uggs, wintersport, hakjes en zelfs de dood zijn hier enkele voorbeelden van. Vriendlief schudt geregeld zijn hoofd. “Vorig jaar vond je nog dit en nu is het opeens dat.”Altijd leuk zo’n verrassingselement al zeg ik het zelf.

Mij verdiepen in iets nieuws, boeken, internet en handleidingen uitpluizen en het nieuwe onderwerp uitproberen in de praktijk zorgen er voor dat ik nog enthousiaster wordt. Maar op sommige vlakken ook onzeker. Doe ik het wel goed? Zijn mijn eigen verwachtingen misschien niet te hoog gegrepen? Maar als het dan lukt, geeft het een enorm goed gevoel. Vervolgens wil ik alleen maar meer en beter presteren. De sportfotografie is hier een mooi voorbeeld van zoals jullie eerder hebben kunnen lezen op mijn blog. Ik ben nog steeds volop aan het experimenteren en zit bijna ieder weekend (door weer en wind) aan de kant met mijn toestel om verschillende teams op de foto te zetten.

Wat heb je nu dan weer? Zul je misschien wel denken.

Sinds het overlijden van mijn ouders vorig jaar heeft de uitvaartfotografie ook mijn interesse. Ik ben er achter gekomen dat dit fenomeen door heel veel mensen als raar wordt ervaren. Meestal zijn dit mensen die nog niet eerder een uitvaart van dichtbij hebben moeten regelen of er mee te maken hebben gehad. Wij hebben door bekenden uit de familie foto’s laten maken van de dienst van mijn vader en ook van die van mijn moeder. Dit heeft mij veel steun gegeven. En dat doet het overigens nog steeds. Het is een geruststellende gedachte dat ik de foto’s op een later tijdstip nog eens terug kan kijken en ik hoef ook niet bang te zijn dat ik iets vergeet van deze twee moeilijke dagen. Zo’n dag wordt vaak in een roes beleefd en hierdoor bestaat de kans dat er een hoop langs je heen gaat.

Ik hoef jullie als lezer ook niet te vertellen dat er een wezenlijk verschil zit tussen sport- en uitvaartfotografie. Afgezien van de snelheid natuurlijk ook de ambiance er omheen. In het laatste geval is het ook wat lastiger om ervaring op te doen.

De vraag die bekende mij tot nu toe gesteld hebben: “Wat ga je dan op de foto zetten?” De bedoeling is niet om met mijn telelens verdrietige mensen of de overledene op de foto te zetten. Maar door middel van sfeerbeelden, overzicht- en detailfoto’s wil ik proberen een herinnering aan de, over het algemeen, verdrietige dag vast leggen zodat nabestaande iets tastbaars hebben om op terug te kijken. Maar ook voor familieleden en vrienden die niet bij de dienst aanwezig konden zijn. Of voor kinderen die te klein waren om iets mee te krijgen van deze dag.

Een heel mensenleven lang worden er foto’s gemaakt. Dit begint al bij de geboorte. Waarom dan niet bij het afscheid van het leven?

Naar aanleiding van een gesprek met de uitvaartbegeleidster die de uitvaart van mijn moeder heeft geleid, heb ik nu een mooie en bijzondere kans gekregen om mij op fotogebied nog meer te ontwikkelen en te verdiepen. Een kans die vrij uniek is heb ik al begrepen van andere (uitvaart)fotografen. Helaas is er geen opleiding of cursus voor het werk als uitvaartfotograaf. Ik zal het dus moeten doen met mijn eigen creativiteit, mijn gevoel, en met ervaring. En ervaring krijg je alleen door iets veel te doen. Ze heeft voor mij een soort van stage plaats in het “leven” geroepen. De familie moet natuurlijk wel toestemming geven om mij tijdens deze dag te laten fotograferen. Maar als ze hier mee akkoord gaan probeer ik zo onopvallend mogelijk aanwezig te zijn en de gebeurtenissen vast te leggen. Uiteindelijk krijgen ze van mij het werk gepresenteerd op een cd-rom. Zelf doe ik zo ervaring op om hopelijk in de loop van de komende maanden een nieuwe tak van fotografie aan mijn portfolio toe te kunnen voegen en zelfstandig hiermee verder te kunnen gaan.

Naast dit alles krijg ik ook nog eens een kijkje in de keuken van het werk van de uitvaartbegeleidster. Ik heb hier erg veel respect voor gekregen. Het is een zwaar maar vooral mooi beroep dat inmiddels ook mijn interesse op een bepaald gebied heeft gewekt. Maar dat is allemaal voor later.

Laat ik mij nu eerst maar eens buigen over de aanschaf van mooie cd-doosjes, foto albums, visitekaartjes en briefpapier.

***

Wordt vervolgd…