De vier van oktober…

Posted on 30 oktober 2016 by Deborah Hamar

Deze oktober had vijf zaterdagen. Hiervan heb ik er vier langs de lijn gezeten om foto’s te maken. Het hadden er natuurlijk ook gewoon vijf kunnen zijn. Maar er was een herfstvakantie die roet in het eten gooide. Ik maakte de meeste foto’s in Dordrecht. Toevallig waren er een hoop thuiswedstrijden. Dat scheelde dan weer in reistijd. Natuurlijk was het niet alleen het team van Dordrecht dat op de foto werd gezet. Ook spelers uit het team van Excelsior, Roda JC en Vitesse U14. Voor de wedstrijd tegen Almere City moesten we dan wel weer een stukje toeren. De heren namen de punten mee naar huis en ik schoot platen waar ik tevreden op terug kan kijken. Dat maakt het reizen minder erg.

Wat feitjes op een rij:
In totaal plaatste ik deze maand 558 foto’s online op mijn website. Maar maakte ik er wel drie keer zoveel. Als het er niet vier keer zoveel waren. Zijn er diverse foto’s online gezet op FB, twitter en Instagram. Heb ik bij elkaar ongeveer 12 uur nodig gehad om alle foto’s van deze vier wedstrijden uit te zoeken en te bewerken. Het hebben van een hobby kost nu eenmaal tijd… Van een aantal wedstrijden zijn meer foto’s verkocht dan ik verwacht had (yeah). Mijn social media accounts hebben er, dankzij “mijn” voetballende modellen, de afgelopen paar weken aardig wat volgers bijgekregen. Van reclame accounts (beetje jammer) tot prof(voetbal)fotografen (yeah!!) Het iedere keer weer opnieuw maken van een goede scherpe actiefoto geeft mij heel veel voldoening. Zoveel voldoening dat ik waarschijnlijk nog meer dan de heren thuis uitkijk naar deze zaterdagen.

Er zijn soms momenten op het veld waarbij je een bepaalde gebeurtenis ziet aankomen. Zoals een sliding. Een sprong in de lucht. Een kopbal. Een val. Het is de kunst om deze momenten juist in te schatten en die ene stoere foto te maken. In mijn hoofd is het plaatje vaak al helemaal compleet. Soms voldoet hij er niet aan omdat hij onscherp is, de spelers net niet goed in beeld staan of dat de bal uit beeld is gevlogen. Daar kan ik dan echt chagrijnig van worden. Helemaal wanneer het op scherpte aan komt en hij op het schermpje van mijn toestel goed lijkt maar op de pc niet *jank*. Gelukkig zijn er ook momenten dat de foto nog beter is dan ik verwacht had. En van dat laatste kan ik zo blij worden.

Hieronder een aantal van dit soort momenten, die ik de afgelopen wedstrijden gemaakt heb:

En de laatste foto is niet alleen mooi omdat Zoonlief er op staat… Ook de jeugd speelt vanaf nu in het nieuwe tenue. Leuk detail: de aparte kraag en de schapenkop onder op het shirt.

Ik heb mijzelf op fotografie-gebied een aantal doelen opgelegd. Gewoon voor de lol. Dus ik hoop in ieder geval op nog een heel hoop mooi weer op de zaterdag. Een hoop wedstrijden en veel actie op het veld.

*Dank aan de toppers van U14, die ik op de foto mag zetten en die geregeld mijn blog sieren!

Met wie het allemaal begon…

Posted on 1 oktober 2016 by Deborah Hamar

“Heb jij zaterdag wat te doen?” Vraagt vriendlief mij. “Zoonlief’s oude trainer heeft een oefenwedstrijd kunnen regelen tussen zijn team en het U14 team van FC Dordrecht.” “Oh wat leuk!!” Gil ik. Natuurlijk heb ik die zaterdag iets te doen. Ik ga foto’s maken bij deze vriendschappelijke wedstrijd. In mijn blije bui sla ik zoonlief op zijn schouder en roep hem in het voorbij gaan na dat dit super leuk is. Het zou die zaterdag prima weer worden. Zon, gezellige mensen en een potje voetbal… Wat wil een mens nog meer? Wanneer ik weer voorbij loop en zoonlief zijn gezicht bekijk, bedenk ik dat ik misschien wel enthousiaster ben dan hij.

Als ik vraag wat er loos is krijg ik een onverschillig puber antwoord: “Gewoon… Kweenie…” Ik denk dat ik het snap. Zoonlief is nu meer dan een jaar weg bij zijn oude club, waar hij een groot gedeelte van zijn leven gebald heeft. Waar hij vrienden en soms wat vijanden heeft gemaakt. Sommige maatjes mist hij. Nu staan ze na meer dan een jaar weer samen in het veld. Tegenover elkaar, in plaats van met elkaar, om het duel aan te gaan. Hoewel het een vriendschappelijke wedstrijd is, vindt hij het moeilijk. Hij denkt loyaal te moeten zijn naar zijn oude club, maar kan dit niet maken naar zijn eigen team. Hij wil geen partij kiezen. Maar de tegenstander laten winnen is ook weer een “dingetje”. Dit is lastig. Ik zie dat bepaalde emoties vechten om de beste plek in zijn hoofd. Maar ook met dit soort gevoelens zal hij moeten leren omgaan. Samen met zijn vader geef ik hem een peptalk. Op de dag zelf is hij nog zenuwachtig maar hij heeft er in ieder geval zin in.

De heren zijn druk bezig met hun warming-up als ik aan kom lopen. Ik babbel wat bij met ouders die ik al een poos niet gezien heb. Ondertussen kijk ik nonchalant over mijn schouder om te zien hoe zoonlief het er vanaf brengt. Ik sta daar ook met gemengde gevoelens. Hoewel het voor mij een feest der herkenning is. Jeetje wat zijn deze knapen allemaal groot geworden. Niks geen jochies meer. Maar op weg naar echte kerels. Niet veel later is de aftrap. Zoonlief is op dit moment aanvoerder en ik vraag mij af of hij er blij mee is. De eerste tien minuten zijn nog niet voorbij of de eerste twee doelpunten zijn gevallen. In het voordeel van de tegenpartij… Heel even zie ik de schouders hangen bij Dordrecht. Maar dat is dan ook maar even. De motor wordt aangezwengeld.

Zoonlief begint er gelukkig steeds meer lol in te krijgen. Ik hoor hem her en der wat gillen naar spelers. En verdraait, hij eist zelfs een strafschop op. Hij jankt die bal vol in de kruising. De toon is gezet. De druk is bij hem van de ketel want ik zie hem nu (eindelijk) weer breeduit lachen. De spelers zoeken elkaar op in het veld en vanaf dat moment is het raak. Het gaat er ook best hard aan toe. Wanneer zoonlief onderuit gemaaid wordt zijn het zijn oude maatjes die hem bijstaan. Alsof het de normaalste zaak van de wereld is. Wanneer het eindsignaal klinkt is de score: 4-3 voor Dordrecht. Gelukkig hoeven we ons over dat “dingetje” geen zorgen te maken.

Tijdens de nabespreking zien we zoonlief eerst bij zijn eigen team staan om vervolgens nog even aan te sluiten bij zijn oude team. Hoe gemoedelijk dat allemaal gaat. Uiteindelijk heeft hij toch een heel leuke wedstrijd gespeeld. De stress was voor niks. Voor hem een mooie ervaring. Met een positief einde. Voor mij een leuke middag foto’s maken, van spelers met wie het allemaal begon…

We mogen weer…

Posted on 27 augustus 2016 by Deborah Hamar

Heel de zomer (voor zover je daarover kunt spreken) heb ik op een houtje moeten bijten. Ik wilde zo graag, maar het was er simpelweg niet. De zomerstop bij de voetbal vind ik maar niks. En het zou verboden moeten worden! Hoewel de vrije zaterdagen als echte cadeautjes aanvoelen (geen wekker om 06.30 uur, geen reistijd van minimaal 1,5 uur, geen bewerking van foto’s en al helemaal geen voetbalkantine-koffie waar ik misselijk van word maar bij gebrek aan beter altijd neem) mis ik het bezig zijn en vooral het fotograferen van het spelletje. Dan fotografeer je die paar weken toch iets anders? Hoor ik je denken… Dat heb ik zeker al eens gedaan. Maar ik kan je zeggen dat dit totaal niet de voldoening geeft als een paar stoere actieplaten van een potje voetbal.

Zoonlief was al weer een week of drie aan het trainen. Terwijl hij mij thuis achter liet met aardig wat afkickverschijnselen. Ik had nog net geen last van trillerige handjes. Maar oh, wat moest ik mij inhouden om niet als een verslaafde aan het veld te gaan zitten. Met mijn toestel uiteraard. Helemaal aangezien de wedstrijden nog even op zich lieten wachten. Hij mocht wel en ik niet?! Het is niet eerlijk. Reten blij was ik toen het rooster van de komende weken met oefenwedstrijden binnen kwam.

De eerste zaterdag kwam met rasse schreden dichterbij. Het weerbericht hield ik met argusogen in de gaten. Er was, hoe kan het ook anders, flink wat regen voorspeld. Wat er ook zou gebeuren: ik zou langs dat veld zitten!! Eenmaal 12.30 uur scheen de zon een pit in mijn reet, en dreef ik zo’n beetje mijn shirtje uit. Hoe dan ook, ik zou niet klagen. Na teveel zaterdagen met mijn ziel onder mijn arm te hebben gelopen mocht ik weer. EINDELIJK!!!

Het team waar zoonlief een jaar mee gevoetbald heeft is een plaatsje doorgeschoven. Vanwege zijn jonge leeftijd is hij, samen met nog twee jongens, achter gebleven in de C2. Net nu ik alle namen van de jongens en hun ouders uit mijn knar kon opdreunen, moet ik opnieuw beginnen. Een nieuw elftal met bijbehorende ouders. De trainer is gelukkig het zelfde gebleven. De kennismaking doe ik door middel van mijn foto’s. Wanneer ik thuis achter de pc alles aan het uitzoeken ben, dreunt zoonlief op wie nu wie is. Meestal duurt het wel even voor ik ze uit elkaar kan houden.

Wanneer het spel gestart is, zijn er geen namen nodig. In ieder geval niet voor mij. De trainer hoor ik zo nu en dan wat roepen naar een speler. Maar de namen zeggen mij nog niet zo veel. Op het veld doet ieder zijn ding en ik probeer dat zo vakkundig mogelijk vast te leggen. Rennen, springen, slidings en kopballen. Hoe meer actie er voor mijn lens plaats vind, hoe meer ik het naar mijn zin heb. Ik merk wel dat ik er een paar weken uit ben geweest. Ik heb wat moeite met “scherpstellen”. Aan het einde van de rit ben ik dan ook matig tevreden. Er zitten goede en mooie platen tussen. Maar het kan beter. Het kan altijd beter!! Gelukkig heeft de KNVB zijn planning ook vrij gegeven. Dus de agenda is weer gevuld met verre en iets minder verre trips. Ik heb in ieder geval weer voldoende voetbaluitjes in het verschiet.

Foto’s zijn mede mogelijk gemaakt door de spelers van FC Dordrecht en HFC Edo U14.

Hoe het begon…

Posted on 11 juni 2016 by Deborah Hamar

Een paar jaar geleden is het begonnen. De wekker ging iedere zaterdagmorgen op een onmenselijk vroeg tijdstip af. Voor een potje voetbal. Notabene ergens in één of ander godverlaten dorp op de eilanden. Nu is er met dat laatste natuurlijk niks mis. Wel wanneer je er een uur voor moet rijden (enkele reis!) terwijl de kids nog geen twee keer 20 minuten speelden. Dat zoonlief op voetbal zat was prima. Maar ik voelde er weinig voor om mijn zaterdagen in weer en wind langs het veld te staan. Om 8 uur in de ochtend!! De voetbal werd, zeker het eerste jaar, een vader en zoon uitje terwijl ik thuis op mijn gemak wakker werd en de ochtend in kon vullen zoals ik wilde.

Voetbal was nooit zo mijn ding geweest. Ik snapte niks van het spelletje. Vond het zelfs saai (want voetbal…) Voor zoonlief ging ik, uiteraard alleen bij goed weer, zo af en toe toch eens mee. Kijken bij wedstrijden of tijdens een training. Ik leerde de andere ouders kennen en uiteindelijk kon ik zelfs de kinderen uit elkaar houden. Op een keer had ik toegezegd wat foto’s te maken tijdens een training. En dat was precies het moment waarop ik mij afvroeg waarom ik dit niet eerder was gaan doen. Ik maakte afspraken met de ouders en kids. Wanneer ik mocht oefenen tijdens een training of wedstrijd zouden zij de foto’s van mij krijgen. Dat was een deal. Voetbal, Foto Hamar, sportfotografie, 's-Gravendeel

Het werd een uitdaging om iedere zaterdag opnieuw een aantal scenes te vangen die een op zichzelf staand actiebeeld lieten zien maar bij elkaar een overzicht van de gespeelde wedstrijd vormden. Hoe tof om later de foto’s terug te zien. De verbeten bekkies, het duw en trekwerk, de “per ongeluk” uitgestoken voet. De actie die met 1/2500^e van een seconde wordt vastgelegd, en vaak met het oog niet zichtbaar is omdat het zo snel gaat. Hoe beter ik het team leerde kennen hoe eerder ik in kon spelen op bepaalde acties die ergens op het veld zouden gaan plaatsvinden. Ik begon er steeds meer plezier in te krijgen. Ik leerde het spelletje voetbal op een andere manier kennen. Saai? Hoe kwam ik daar nu bij?

Ik begon het zelfs zo leuk te vinden dat ik mijn fotospullen ben gaan afstemmen op sportfotografie. Een snellere camera en een grotere lens. En natuurlijk schafte ik ook een regenjas voor mijn nieuw verworven spulletjes aan. Want naast de lijn zitten tijdens een fikse regenbui leverde namelijk toffe slidingplaatjes op. In weer en wind, het maakte voor mij niet langer uit. Geregeld kwam ik zeiknat en tot op het bot verkleumd thuis. Bij het terugzien van de foto’s was ik vaak (niet altijd, maar vaak!) weer helemaal blij.

Voetbal, KNVB, Foto Hamar, sportfotografie, actie Zo groeide ik met zoonlief en zijn team mee. Een aantal jaar lang zat ik in de Hoeksche Waard bij verschillende teams aan de zijlijn. Vorig jaar is hij gescout door FC Dordrecht en door de KNVB. Na wederom toestemming gevraagd te hebben mocht ik ook daar langs de lijn zitten. Het afgelopen jaar zag ik verschillende stadions en kwam ik op plaatsen waar ik zonder zoonlief nooit zou zijn geweest. Inmiddels zijn alle toernooien gespeeld. Het voetbalseizoen is nu echt afgelopen. Het boek is uit, de koek is op! Na de zomerstop gaan we er weer tegenaan. Ik heb er nu al vreselijk veel zin in. Dat voetbal is echt zo gek nog niet!

Roparun 2016…

Posted on 22 mei 2016 by Deborah Hamar

De wekker ging om 03.30 uur, zodat ik op tijd bepakt en bezakt bij de afgesproken plaats zou zijn. Ik was niet eens een loper of fietser maar toch was ik op van de zenuwen. Jeetje, in wat voor avontuur stort ik mij nu toch weer? Wist ik veel waar ik een jaar geleden “ja” op had gezegd. Dat wist ik natuurlijk wel, maar niet wat voor “emoties” daar allemaal bij kwamen kijken. Ik zou er in ieder geval snel genoeg achter komen. Ik was niet de eerste toen ik mijn auto voor de poort tot stilstand bracht. Een van de chauffeurs en een masseur stonden al te wachten tot het hek open zou gaan. Niet veel later kwamen de andere teamleden aan. Al dan niet met een voertuig dat mee moest.

De reis naar Parijs ging rond 05.00 uur van start en verliep heel voorspoedig. Voor we het wisten kwamen we aan bij de start. Daar kregen we een plek aangewezen om onze voertuigen te parkeren. Ik keek mijn ogen uit. Het ene team nog mooier aangekleed dan het andere en voertuigen omgebouwd tot complete woonwagens. We hadden nog wat tijd dus konden snel het terrein verkennen, omkleden en op zoek naar de pastapartytent. Daarna nog even een fotomoment op de inmiddels beroemde Roparunheuvel.

Roparun 2016, Foto Hamar, goede doel

Onze start was om 13.17 uur en onder luid applaus van alle toeschouwers vertrokken onze eerste loper en fietsers. Team A was nu definitief gestart. Team B en het basiskamp moesten er nu voor zorgen dat alle andere spullen vervoerd zouden worden naar de eerste tussenstop die gepland stond in Nery.

Vanaf dat moment snapte ik pas goed wat de bedoeling was van het op- en afbouwen van het kamp. Eten klaarmaken voor de rustende lopers en klaarzetten voor de aankomende lopers. Masseurs die klaar stonden of al bezig waren met het losmaken van spieren. Spullen klaar zetten voor de wissel die over een paar uur zou plaats vinden. Maar vooral ook je rust pakken wanneer je kon. Het was lekker weer dus streken een aantal van ons neer op het stukje gras naast de kerk. Team A belde dat ze over ongeveer een uurtje zouden arriveren. Zo had het basiskamp de tijd om eea in orde te maken en team B kon zich opmaken voor een wissel.

Met beide teams ben ik een etappe mee geweest. Ik vond het leuk om nu zelf te zien en te ervaren hoe het er tijdens de run aan toe gaat. De eerste loper wisselt na een kilometer met de tweede loper. Die door het “lopers-busje” is afgezet. Zodra loper één zit rijd het busje een km verder om daar loper twee en drie te wisselen. In totaal zijn er vier lopers. En per team een eigen chauffeur en navigator. De loper zelf wordt bijgestaan door twee fietsers die ook navigeren. Dit herhaalt zich ongeveer 520 km. Tussen de wissels door moet er ook nog geslapen, gemasseerd en gegeten worden. Erg veel tijd is daar natuurlijk niet voor.

Op zaterdagmiddag 14 mei om 13.17 uur vertrok ons team vanuit Parijs. Op maandagmiddag 16 mei om 14.44 uur zijn we gefinished in Rotterdam. In totaal hebben we er 49.27 uur over gedaan, met een snelheid van 10.55 km/ph. Wat een bijzondere ervaring om dit zo mee te mogen maken. Heel weinig slaap, veel op de been, veel te weinig wc’s onderweg en een team met voor mij allemaal onbekenden. Leuk is niet het juiste woord voor deze drie intense dagen. Ondanks het vele lachen onderweg’. Bijzonder mooi en op sommige stukken toch ook wel emotioneel, dat dan weer wel!! Een mooie ervaring die ik niet had willen missen.

Roparun 2016, Foto Hamar, Goede doel, Rotterdam.

Team 282 Inner Circle Runners, jullie zijn toppers!!

Nog twee dagen…

Posted on 11 mei 2016 by Deborah Hamar

Daar zaten we dan, bij een van de lopers thuis. De laatste teambespreking voor we ons op een driedaags avontuur zouden storten met weinig slaap en veel sportiviteit. Er hing een ontspannen en gezellige sfeer. Hierdoor begonnen we wel wat later dan gepland maar dat mocht de pret niet drukken. Hoewel een hoop zaken al rond waren moesten er toch ook nog wat cruciale dingen besproken worden. Dus toen de koffie was uitgedeeld, de koeken waren rond gegaan en iedereen eindelijk zat kon de laatste teambespreking van Roparun team 282 Inner Circle Runners beginnen!

Het is verbazingwekkend wat er allemaal bij een grootschalig evenement als dit komt kijken. En dan heb ik het nog niet eens over de organisatie van de Roparun zelf. Alleen het op poten zetten van een eigen team is al een hele klus. Het vinden van voldoende mensen voor de juiste taken is best een uitdaging. Wanneer je compleet denkt te zijn vallen er toch mensen af door blessures of andere verplichtingen. Als het team dan eenmaal geformeerd is kan het feest beginnen. Er moet van alles geregeld worden. Waar moeten we slapen? Met welke vervoersmiddelen gaan we dit avontuur aan? Wat eten we en wat nemen we hier voor mee? Wat voor kleding dragen we? Hebben we voldoende navigatie en hoe houden we onderling contact? Dit alles kost geld. Als team wil je zoveel mogelijk geld binnenslepen voor het goede doel. Maar je wilt ook de kosten dekken die noodzakelijk zijn voor dit driedaags evenement.

Er zullen dus acties georganiseerd moeten worden waarbij geld binnen komt. Zoeken naar sponsoren is ook een optie. Bedrijven zo gek zien te krijgen om het team te geven wat het nodig heeft en zelfs nog ietsje meer, voor het goede doel uiteraard! De sponsoring hoeft niet altijd een geld bedrag te zijn. Het ter beschikking stellen van voertuigen, eten, drinken en bijvoorbeeld kleding is ook een optie. Al met al is het organiseren niet zomaar gedaan. Maar voor mensen die het aanspreekt een heel leuke uitdaging.

We zijn inmiddels ruim een half jaar verder sinds de eerste teambespreking. Na alles wat ondernomen is, zijn wij er zo goed als klaar voor. Vanaf zaterdag 14 mei zijn wij, samen met alle deelnemende teams, live te volgen via deze link *klik*

Ook kan er nog steeds gedoneerd worden:
*Uw wilt doneren? Graag!!* en kies voor team 282 Inner Circle Runners.
Het geld dat je overmaakt via deze link zal in zijn geheel worden gebruikt om de kwaliteit van leven van kankerpatiënten te verbeteren en is NIET om onze activiteiten tijdens de Roparun te bekostigen!!

Onze dank gaat ook uit naar onze sponsoren. Want zonder hen hadden wij dit niet kunnen doen!! In willekeurige volgorde:

– Stay Connect
– Smart Elektrotechniek
– ALtime Timmer & montagebedrijf
– Roovers Handelsonderneming
– Tyres In Stock
– Belasting Service Dienst (BSD)
– FW Administraties
– Autobedrijf Los BV
– Dirk vd Broek Zwijndrecht
– Kaatje Jans Delicatessen
– Timmerfabriek Jongbloed Winschoten
– Probin Papendrecht
– Ab Mauri Dordrecht

Ik heb er zin in, maar ben toch ook wel zenuwachtig. En ik hoef mij niet eens af te vragen welke hardloopkleding ik in moet pakken. Wel welke lens ik mee zal nemen! Mijn taak is het vastleggen van de belevenissen van team 282 Inner Circle Runners. Maandag 16 mei hopen we tussen 15.00 uur en 17.00 uur te finishen in Rotterdam. Nog twee dagen, dan is het zover…

De laatste alweer…

Posted on 1 mei 2016 by Deborah Hamar

Heel de week was ik er van overtuigd dat ik dit weekend een rustige zaterdag zou hebben. Ik had namelijk stiekem besloten om deze zaterdag de voetbal over te slaan. Het zou immers een regenachtige dag worden. De wedstrijd was ook niet bepaald naast de deur. De heren zouden dit keer samen op pad gaan. Maar bij het krieken van de dag bleek het allerminst slecht weer te zijn. De zon liet zich zelfs zien. Als dan ook de weersverwachting voor de rest van de dag redelijk positief is dan ga ja zowaar twijfelen. Toen vriendlief mij vroeg of ik echt niet mee wilde gaan (ah, toe toe toe!!) was ik om. Ik sta ook zo sterk in mijn (voetbal)schoenen…

Het was de laatste wedstrijd van de competitie en alweer de tiende van dit seizoen. Eigenlijk best een speciale dus. We deden er ongeveer 5 kwartier over om aan te komen bij Almere City. Zoonlief had de statistieken grondig bestudeerd en wist op voorhand dat Almere kampioen kon worden als ze deze wedstrijd met winst zouden afsluiten. Dit zou wel eens een pittige wedstrijd kunnen gaan worden… Met nadruk op kunnen… Een paar uur later zaten we ietwat teleurgesteld weer in de auto op weg naar huis. Laten we het verder maar niet meer over deze wedstrijd hebben. Ik heb in ieder geval leuke platen kunnen schieten. En Almere City had een tof weekend.

In de auto, op weg naar huis, keken we nog even terug op het afgelopen jaar. Volgens de trainer van FC Dordrecht zijn er ruim 45 wedstrijden, 100 trainingen en een aantal (grote)toernooien gespeeld. Bizar hoe snel dit jaar is gegaan en hoe Zoonlief is gegroeid. Voor ons ook mooi om zo’n traject zo intensief mee te maken. Vanaf het moment van scouten tot aan nu. Maar “nu” betekend ook dat we afscheid moeten gaan nemen van dit team. Zoonlief is namelijk samen met nog twee spelers vervroegd “ingestroomd”. Dat betekend dat ze het komende seizoen niet mee gaan naar U15 (de officiële C1) maar nog een jaar blijven hangen bij U14. Ze gaan het komende jaar spelen tegen hun eigen leeftijdsgenootjes. Hoewel ook hier soms nog ruim 1,5 jaar verschil in kan zitten. Zelf vind ik het wel jammer. Het afgelopen jaar hebben we iedereen beter leren kennen. Eindelijk weet ik wie, wie is en lukt het mij de vijf blonde jongetjes uit elkaar te houden. Wat spel betreft hebben ze elkaar ook gevonden en dan gaat het team uit elkaar. Natuurlijk moeten we hier niet te lang bij stil staan. Want het nieuwe U14 wordt waarschijnlijk net zo’n gezellig en leuk team als nu.

Dankzij Zoonlief en zijn team heb ik bijna ieder weekend wat te doen gehad. Ik moest er soms wel een hele zaterdag voor reserveren. Maar dan had ik ook wat! FC Dordrecht U14, bedankt dat jullie mij het afgelopen jaar op sleeptouw hebben genomen. Ik ben op locaties geweest waar ik anders nooit zou komen. Ik vond het erg leuk om jullie (in goede en in slechte tijden) op de foto te zetten en tof dat jullie deze steeds weer hebben gedeeld op fb en insta!! Ik wens jullie heel veel suc6 in het nieuwe seizoen bij U15. Ik blijf nog een jaartje plakken bij U14, maar kom vast nog wel eens buurten om wat plaatjes te schieten als jullie dit goed vinden!

Een compilatie van het seizoen 2015- 2016:

Almere City – FC Dordrecht

FC Dordrecht – MVV

FC Dordrecht – De Graafschap

Excelsior – FC Dordrecht

FC Emmen – FC Dordrecht

PEC Zwolle -FC Dordrecht

Foto Hamar, sportfotografie, FC Dordrecht

FC Dordrecht – Helmond Sport

Voetbal, foto hamar, FC Dordrecht, NAC, KNVB

NAC – FC Dordrecht

FC Dordrecht U14

Hoe het balletje rollen kan… #2

Posted on 26 maart 2016 by Deborah Hamar

Een kleine anderhalf jaar geleden viel er een brief op de mat. Geadresseerd aan Zoonlief. Afzender de KNVB. De enveloppe werd aan flarden gescheurd en de brief werd aandachtig gelezen. En nog eens gelezen. Toen kwam de vraag. Euh, staat hier wat ik denk dat er staat?? Zoonlief was gescout door de KNVB en mocht deelnemen aan diverse wedstrijden. Hij kreeg de kans om te spelen tegen de beste jongens uit de regio van zijn leeftijd. Met de bedoeling uitgedaagd en beter te worden. Na een paar maanden werd hij tevens gescout door FC Dordrecht. Hij stapte van zijn vertrouwde voetbalcluppie over naar een BVO. Ging van twee keer naar vier keer in de week trainen. De regionale wedstrijden werden landelijke wedstrijden. Met name vriendlief kreeg er een nieuwe job bij: navigeren en taxiën van training naar wedstrijd en van wedstrijd naar training.

De eerste paar maanden was het toch wel spannend. Hij was net 12 en de meerderheid was ruim 1 tot 1.5 jaar ouder dan hij. Ook de tegenstanders. Ze waren brutaler, gebekter en toonden in alles meer lef. We waren even bang dat dit hem de das om zou doen. Zoonlief hield zich goed staande. Na de herfstvakantie zagen we dat hij zijn draai echt gevonden had. Hij wist huiswerk, vriendjes en het voetballen prima te combineren. De extra trainingen begonnen hun vruchten af te werpen. Wat heerlijk om hem met zoveel plezier (durf en lef) te zien trainen en de wedstrijden te zien spelen.

Afgelopen week viel er een digitale brief op de mat. Geadresseerd aan Zoonlief. Afzender: de KNVB. De mail werd aandacht gelezen. En nog eens gelezen. Toen was het stil… Afwachtend keken we hem aan. De glimlach op zijn gezicht werd steeds groter. Zijn prestaties op het veld waren ook bij de KNVB niet onopgemerkt gebleven. Zoonlief was wederom gescout. Dit keer samen met een teammaatje. De twee dagen waarop beide heren mogen aantreden zijn voorselectiewedstrijden voor het nieuwe seizoen. De KNVB is verder niet echt duidelijk in haar berichtgeving. Dus we moeten nog even uitvogelen wat dat “nieuwe seizoen” precies inhoudt.

De deelnemerslijst die bijgesloten was liet zien dat de spelers vanuit heel Nederland komen, en onder andere spelen bij: Ajax, Feyenoord, PSV en NAC. Jeetje, zei vriendlief, je hoort hierbij gewoon tot de (om en nabij) 110 beste spelers van U13 van Nederland. Het duurde even voor de betekenis van die zin bij Zoonlief was geland. Hij was er sprakeloos van. Zo had hij het nog niet bekeken. Die avond zijn we lekker uit eten geweest om dit onverwachts leuke bericht van de KNVB te vieren. Gelukkig heeft hij inmiddels wat ervaring opgedaan bij voorgaande selectiewedstrijden. Ook zit hij alweer een jaar bij FC Dordrecht. (jeetje wat gaat dat snel!) Heel zenuwachtig zal hij hopelijk niet zijn. Maar spannend blijft het wel!!

Wordt vervolgd…

Voetbal, foto hamar, FC Dordrecht, NAC, KNVB

Maar het regende niet…

Posted on 14 februari 2016 by Deborah Hamar

Heel de week hield ik angstvallig het weerbericht in de gaten. Heel de week bleef mijn telefoon het zelfde aangeven. Zaterdag zou het voor de verandering regenen. Hoewel ik geen invloed heb op het weer, heeft het weer wel invloed op mijn humeur. Ik deed mijn best om mij daar niet al te veel door te laten raken. Ik had mijn zinnen gezet om dit weekend langs de lijn foto’s te maken bij de voetbalwedstrijd. Dan maar in de regen. Toen het vrijdag was kon ik een jubeltje niet onderdrukken. De regentekentjes in de app hadden plaats gemaakt voor een donker wolkje. Een paar uur later stond er zelfs een zonnetje achter. Yeah, daar worden we vrolijk van. Uit voorzorg pakte ik toch ook de regenhoes voor de camera in. Je weet het nooit hier.

Dat laatste was niet nodig. Het was heel de ochtend zonnig. Er stond wel een onaangename gure wind. Maar het regende niet!! De jongens speelden helaas niet in het stadion, waar ik nog iets uit de wind had kunnen zitten. Ik moest het doen met het open veld. Wat was ik blij met mijn skibroek en thermokleding. Ik draag ze niet vaak maar op een ochtend als deze komen ze goed van pas. Met mijn capuchon op mijn knar, om de kou uit mijn oren te houden, en dik ingepakt, zat ik er klaar voor.

De scheids nam op het veld nog even wat gegevens door en toen de tegenstander zijn yell had gedaan kon de wedstrijd tussen FC Dordrecht en VVV/Helmond Sport U14 beginnen. Het duurde even voor de twee teams in hun spelletje zaten. Langzaam voelde ik door de kou het gevoel uit mijn vingers wegtrekken. Tussen de blessures, wisselingen en minder voetbal gerelateerde zaken door probeerde ik weer enige vorm van doorbloeding te bewerkstelligen. En toen, net voor de rust, scoorde Helmond zijn eerste doelpunt. Zou Helmond er met de winst vandoor gaan? Beide teams moesten nu aan de bak. Zodra er een doelpunt is gemaakt, is dat vaak niet zo’n probleem. Toen scoorde Helmond het tweede doelpunt… Ik voelde de sfeer veranderen.

Na deze klappen geïncasseerd te hebben was Dordrecht er klaar mee. De snelheid werd een tandje opgeschroefd en er werd gebruik gemaakt van de mogelijkheden die zich voordeden. Ik kreeg het er spontaan warm van. Mijn vingers waren nog steeds bevroren maar er gebeurde nu zoveel op het veld dat ik daar niet bij stil stond. Het buffelen van de heren van Dordrecht was niet voor niets. Met een uitslag van 3-2 ging Helmond met lege handen naar huis. De drie punten bleven op de Krommedijk in Dordrecht. Toen ik mijn fotospullen weer moest inpakken voelde ik pas hoe koud ik het eigenlijk had. Tot op het bot verkleumd. Eenmaal thuis, met een kop warme koffie tussen mijn handen, bekeek ik de foto’s en vergat spontaan het afzien langs het veld. Dit soort foto’s maken is het leukste dat er is!

Meer foto’s zijn te zien op facebook en op mijn website: Foto Hamar

Groepsbinding…

Posted on 22 augustus 2015 by Deborah Hamar

Begin van dit jaar begon voor zoonlief een leuke uitdaging. Eerst mocht hij mee doen aan de voetbalschool van FC Dordrecht en daarna mocht hij instromen in het team voor onder 14. De trainingen, dit keer drie keer in de week, begonnen halverwege de zomervakantie al. Gevolgd door hier en daar een oefenwedstrijd. Hij leert zijn teammaatjes steeds iets beter kennen. Met sommige heeft hij zelfs al een redelijke, digitale, vriendschap opgebouwd.

Voor mij is dat toch weer anders. Met zijn vorige clubgenootjes ben ik zo’n beetje “opgegroeid”. Sommige van de jongens bleven wel eens slapen en zijn zelfs met ons op vakantie geweest. In vijf jaar tijd heb ik ook de ouders leren kennen. We hebben samen aan de lijn gestaan tijdens trainingen. koffie gedronken voor en tijdens wedstrijden. Staan blauwbekken en klappertanden in de winter en zonnebrandcrème gedeeld in de zomer. Gejuicht wanneer ons kroost won. Staan stampvoeten wanneer ze verloren.

Niet alleen zoonlief moet kennismaken en zijn plekje zien te vinden in een nieuwe groep. Ook ik moet opnieuw de spelers en hun ouders leren kennen. Hoewel het voor zoonlief natuurlijk compleet anders is dan voor mij. Maar toch, oude gewoontes en gebruiken moeten plaats maken voor nieuwe. Met nieuwe mensen in een nieuwe omgeving. Een perfecte gelegenheid om hier een start mee te maken, deed zich voor aan het einde van onze zomervakantie. Het team van zoonlief werd uitgenodigd om deel te nemen aan een voetbaltoernooi in België. Het Raymond Goethals Creativity Tournament om precies te zijn. Hier deden onder andere ook Standard Luik, Anderlecht en FC Antwerp aan mee.

In verband met het tijdstip en de reisafstand werd aangeraden om in de buurt van het sportcomplex te overnachten. Dus boekten wij, en met ons nog een aantal andere ouders, een hotel overnachting in Brussel. We wisten niet wie er ook zouden komen. Des te leuker als je elkaar tegen komt in de hal. Uiteindelijk samen gaat eten en dan ‘s avonds, terwijl de kids het hotel onveilig maakten, nog een drankje doet in de pub aan de overkant van de straat.

De volgende dag zagen we de rest op het voetbalveld. De spelertjes hadden hun orders van de trainer gekregen en verdwenen uit het zicht. Wij bleven alleen achter. Al snel was het contact gelegd. Er vormden her en der groepjes en gesprekken werden gestart. Tijdens de wedstrijden zat ik aan de kant met mijn camera. Tussen de wedstrijden en gesprekken door probeerde ik zoveel mogelijk namen uit mijn hoofd te leren en te achterhalen welke ouders en speler er bij elkaar horen. Ik ken ze nog lang niet allemaal en ook de combinatie van ouder en kind is mij bij sommige spelers nog niet duidelijk. Maar een begin is in ieder geval gemaakt.

Het was een gezellige, zonnige (lange) voetbal dag waarop we elkaar een beetje beter hebben leren kennen. Het team heeft helaas geen prijsje in de wacht gesleept. De Belgen kunnen er nl ook wat van ;). Maar ook voor de jongens zal deze dag in het kader van de groepsbinding goed geweest zijn…

Deborah Hamar

Just me . . .

Categorie archief: Sport