Doelen en lijstjes: Waar sta jij over 5 jaar? #Gastblog

Iemand zei laats tegen me dat ik doelen moest stellen in het leven. Waar je wilt zijn over vijf of tien jaar in je carrière. Hij noemde als voorbeelden een bepaalde hoge functie in een goed bedrijf of het hebben van een eigen vermogen van zoveel ton. Als student vond ik me dat eigenlijk heel moeilijk voor te stellen. Vijf jaar is nog heel ver weg, ik kan dan overal zijn en eerlijk gezegd klonken beide voorbeelden nou niet echt als muziek in mijn oren. Een generatie “Y” trekje denk ik. Wij leven meer met de dag, genieten van de reis net zo veel als van de bestemming en zijn vooral niet materialistisch of opzoek naar status.

Nu ik bijna klaar ben met mijn masterstudie marketing communicatie die ik volg op de universiteit van Birmingham, Engeland heb ik dus geen honderden brieven gestuurd naar de beste bedrijven met de beste functies. Maar na dat gesprek ben ik wel gaan na denken over mijn doelen in het leven. Ik kwam erachter dat ik die allang had gesteld. Mijn levensdoelen staan namelijk op mijn bucketlist! De marathon die ik rende in 2013 en studeren in het buitenland stonden daar ook op. Het volgende item op mijn lijst is het doen van vrijwilligerswerk in ontwikkelingslanden waarbij ik mijn kennis over ondernemen niet alleen kan gebruiken, maar ook verder kan ontwikkelen.

Geen honderd sollicitatie brieven voor mij, maar één motivatiebrief aan het VSO. Dat staat voor: Voluntary Service Overseas. Een stichting opgericht als resultaat van het ontwikkelingsbeleid van de Europese Unie. Ze zochten starters in specifieke vakgebieden om 12 weken uit te zenden naarCambodje, gastblog, VSO, vrijwilligerswerk ontwikkelingslanden en kennis te delen. Vlak voor mijn verjaardag kreeg ik te horen dat ik was geaccepteerd, wat een mooi cadeau! Waar ik precies naar toe zou gaan en wanneer was toen nog niet bekend, maar inmiddels weet ik dat ik mag afreizen naar Cambodia! En omdat de reis geheel word betaald door VSO ben ik als tegenprestatie aan het fondsenwerven, zodat zij nog veel meer mensen zoals mij kunnen uitzenden.

€ 1,000 dat is mijn doel en ik weet zeker dat ik dat ga halen. Met een beetje hulp van U en vele anderen kom ik er wel. Doneren kan via deze link: *Just Giving* 

En wil je meer doen? Meld je dan ook aan op VSO

Alvast heel erg bedankt en vergeet vooral niet je eigen bucketlist te maken!
Amber

~

Mijn naam is Amber van der Zouwen. In juli 2014 ben ik afgestudeerd van de opleiding commerciële economie, gespecialiseerd in sportmarketing en management aan de Hogeschool Rotterdam. Nu studeer ik Marketing Communicatie in Birmingham, Engeland. Als jonge Young Professional  maak ik veel mee. Dit deel ik oa op mijn blogIk schrijf over studeren in het buitenland, mensen die mij inspireren, trends op het gebied van marketing en mijn dromen voor de toekomst. Zelf ben ik met name geïnteresseerd in ondernemerschap en in de toekomst zou ik graag willen bijdragen aan de ontwikkeling van de economie van ontwikkelingslanden.

~

Te gast…

Tijdens mijn vakantie, begin mei, ontving ik een mail van Familieberichten.nl. Ik had nog niet eerder van deze organisatie gehoord en dacht eerst dat dit een vorm van spam was, waarin mijn naam en website vermeld stonden. Maar nadat ik mijn ogen nog een keer over het beeldscherm had laten gaan, bleek zowel de mail als het bedrijf echt te zijn. Ik was eerst verbaasd maar toen hun voorstel eenmaal tot mij doorgedrongen was, werd ik enthousiast.

In de mail werd uitgelegd wie ze zijn en wat ze doen: Familieberichten.nl stelt mensen in staat om online een plekje in te richten om samen met anderen de liefde te vieren, het nieuwe leven te verwelkomen of een ontvallen dierbare te herinneren. Dat gebeurt door het maken van een portret, het delen van verhalen, plaatsen van foto’s en video’s, ontvangen en plaatsen van condoleances of felicitaties en het samen bouwen aan een mooie herinnering.”

Familieberichten, logo

Via, via waren ze op mijn blog terecht gekomen. Na het lezen van diverse blogs uit de categorie “afscheid, uitvaart en uitvaartfotografie” dachten ze dat mijn ervaring in de uitvaartfotografie een mooie aanvulling op hun website kon zijn. Dat ik hun bezoekers kon boeien met mijn blogs en ze op die manier een kijkje in de keuken kon geven van mijn werk als uitvaartfotograaf.

Zo had ik mijn eigen verhalen nog niet gezien. Ik voelde mij vereerd. Dat een bedrijf mijn schrijfsels de moeite waard vindt om ze op hun eigen website te plaatsen en er vanuit gaat dat ik hun bezoekers daar dan ook nog mee kan boeien. Dit was voor mij de kers op de taart tijdens mijn vakantie. Ik mailde mijn antwoord terug en na mijn vakantie spraken we het een en ander door.

Er zijn meerdere gastbloggers actief op Familieberichten.nl Zo schrijven onder andere een trouwambtenaar en weddingplanner over de perikelen om en rond het trouwen. Een moeder en een moeder in spe over het krijgen en het hebben van baby’s en alles wat daar bij komt kijken. Een notaris en een uitvaartbegeleider schrijven op hun beurt weer over het wel en wee van hun werkzaamheden. Het zijn allemaal korte stukjes tekst die makkelijk te lezen zijn. Sommige stukjes zijn grappig, andere ontroerend en weer andere zijn leerzaam.

Inmiddels zijn we een aantal weken verder en staat mijn eerste blog online. Graag neem ik jullie mee naar de website van Familieberichten.nl. Kijk eens rond, lees de verhalen en laat hier weten wat je er van vond…

Joulz? Dat is van Eneco toch? (gastblog)

Het excellentie programma van mijn studie biedt altijd enorm leuke extra’s. Zo mocht ik een week op stap met Russische studenten tijdens the Russian Business Weeks en ging ik met school naar Istanbul voor een conferentie van het European Association for Sport Management. Vorig jaar november mocht ik samen met de 99 beste Rotterdamse studenten meedoen aan The Battle of Excellence.

Wat het precies inhield? Geen idee! Totaal onbevangen en onvoorbereid liep ik ’s ochtend het stadhuis in van Rotterdam. Hoewel ik hier al vaker een voet had binnen gezet, werd ik toch een beetje overvallen door wat zich daar afspeelde. De dresscode van dit evenement was tenue de ville en hoewel ik me daar toch enigszins op had gekleed, was ik zwaar underdressed in een H&M, helaas… De meeste van mijn studiemaatjes waren ook uitgenodigd en al snel hadden wel elkaar gevonden. De rest van de ‘sportmarketeers’ hadden de dresscode gelukkig net zo geïnterpreteerd als ik en zo zagen we er allemaal netjes doch sportief uit.

De dag begon met drie sprekers met inspirerende verhalen. Zo vertelde onder andere Randstad, hoe wij als studenten onszelf het beste konden positioneren. Edith Bosch, drievoudig olympisch kampioene, wereldkampioene, Europees kampioene en meervoudig Nederlands kampioene judo en echt een powervrouw als je het mij vraagt, was ook één van de sprekers. Hoe gaaf is het om haar in levende lijve te zien? En jeetje, wat gaf zij een peptalk!

Na de lunch kon de battle dan eindelijk beginnen. Vijf grote bedrijven hadden een casus aangeleverd en wij, studenten, werden ingedeeld in groepen en verdeeld over de casussen. Elk bedrijf had meerdere groepen en aan het eind van de dag, kozen zij allemaal een winnend team uit. Ik werd ingedeeld bij Joulz, samen met één van mijn beste vriendinnen, een student Accountancy en een student Logistiek.

Hoewel we alle vier geen inhoudelijke kennis hadden over de casus en vrij weinig wisten over Joulz, ging ons Team als een speer. We hielden de casus eens goed tegen het licht en waren het er vrij snel over eens dat wat de casus schepte, niet het echte probleem was! In het korte tijdsbestek dat we hadden, losten we zo goed mogelijk het onderliggende probleem op.

Om 16.00 begonnen de pitches, maar wij waren ruim van te voren al klaar. Ook hadden we nog een ‘wildcard’ liggen om dingen te vragen over de organisatie bij de contactpersonen van Joulz. Omdat we geen vragen hadden besloten we deze kans te benutten met hele andere doeleinden. Het bedrijf moest nieuwsgierig worden naar ons. Wij moesten hun interesse zien te wekken en zij moesten onze gezichten gaan onthouden. Maar hoe?

Bij binnenkomst vroeg een man in pak aan het hoofd van te tafel: “wat zijn jullie vragen?” We keken elkaar aan met een speelse glimlach. “Wij hebben geen vragen meneer, wij hebben een schot in de roos!” “Waarom denk je dat?” Vroeg de man al belangstellend. “Wij weten dat!” Antwoorde ik nonchalant, terwijl mijn collagestudent mij aanvulde met een brede grijs. “We kunnen misschien wel een tipje van de sluier oplichten.” Een reeks van suggestieve vragen van onze kant volgden en toen wij de ruimte verlieten, lieten we de driehoofdige afvaardiging van Joulz flabbergasted achter.

Nu moesten we het alleen nog afmaken. De pitch moest knallen, anders zouden we het lachertje van de dag worden. De verwachtingen waren hoog gespannen, maar wij konden de druk aan. Om kwart over vier precies was het aan ons de beurt. Zenuwen? Nee, absoluut niet. De presentatievorm hadden we noodgedwongen wat aangepast en dus keken wij mee over de schouders van de afvaardiging terwijl onze plannen op tafel lagen.

Direct na de pitch moest ik er helaas vandoor. Er was een zieke op mijn werk en ik moest invallen. Aangekomen in Barendrecht appte ik mijn vriendin of we hadden gewonnen, toen ineens mijn telefoon afging… Hoogstpersoonlijk werd ik gebeld door Joulz om me te feliciteren. Wij hadden gewonnen!

Het DreamTeam mag nu tot februari aan de slag als externe bij Joulz om daadwerkelijk de casus op te lossen. Hoe gaaf is dat?! Daarna strijden we met de andere vier teams om het winnen van The Battle of Excellence waarbij we kans maken op een Letter of Recommendation van de Burgemeester Aboutaleb en introducties om van te dromen! Volg onze verrichtingen via Facebook !!

.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.

Mijn naam is Amber van der Zouwen, studente Commerciële Economie en gespecialiseerd in Sportmarketing. Ik ben een fanatiek sporter en fan van het doen van leuke dingen met leuke mensen. Vorig jaar had ik een eigen blog over mijn marathon training, het afzien en de overwinning!! Nadat mijn doel behaald was hield het bloggen op. Ik wil het bloggen weer op gaan pakken door het schrijven over andere dingen die ik mee maakt en start hier het nieuwe jaar met een gastblog. 

Goedbedoeld advies… (gastblog)

Ik ken Deborah al zo’n 15 jaar bruto, waarvan zo’n kleine drie jaar als netto mag worden gekwalificeerd. Kennen is in dit geval ook nog eens een beladen term. Deborah en ik hadden destijds het voorrecht om samen aan de inmiddels platgegooide vestiging van het Da Vinci college aan de Oranjelaan in Dordrecht te mogen studeren. Wat wij daar precies hebben gestudeerd, dat kan ik jullie niet meer navertellen. Wat ik nog wel weet is dat ik mezelf had ingeschreven voor een MBO-opleiding Automatisering, en dat ik uiteindelijk met een diploma voor Administratief Juridisch Medewerker Openbaar Bestuur naar huis ging. Nee, er was indertijd geen sprake van “InHollandse” praktijken of een geklapte ICT-luchtbel. In de klas met deze twee studierichtingen zaten – voor Alblasserwaardse begrippen – leuke Turkse meiden. Jammer dat zij nog voor het verlaten van de school uitgehuwelijkt werden.

Hoe vaak is ons vroeger niet op het hart gedrukt dat je goed je best moest doen op school? Dat zou ons verzekeren van een stabiel inkomen en een leuke baan. Op Sinterklaas na beschouw ik dat laatste als de grootste leugen die onze maatschappij beïnvloedt. En Sinterklaas is dan tenminste een leugen waar vrijwel altijd plezier aan te beleven is. Mocht op een bepaald moment de samenzang onder de schoorsteen onder het genot van een CD  van “De Damrakkertjes”  beginnen te vervelen, dan kun je altijd nog de TV aan zetten en van een jaarlijks oplaaiende Sinterklaas-discriminatie-mensenrechten-discussie genieten in de grote Peter R. de Vries-show. Ehm.. ik bedoel eigenlijk De Wereld Draait Door.

Terug naar het advies om goed je best te doen op school.  Het advies heb ik ter harte genomen en ik moet zeggen dat ik er veel aan heb gehad, maar veel ook niet. Mijn schoolresultaten waren momentopnamen die ik nodig had om verder te gaan, maar de door onze overheid, ouders en docenten gepropageerde garantie op een onbezorgde, ongeschonden, onbevlekte en dynamische carriérre bleek voor mij een wassen neus te zijn. Los daarvan is het ook nog maar de vraag wat ik er qua kennis aan heb gehad.  Ik had bijvoorbeeld een zeven voor het vak Sociale Zekerheid. Wist ik veel dat zo’n tien jaar later ons sociale zekerheidsstelsel in afbraak zou zijn? Veel van de wetten die ik toen uit mijn hoofd moest leren, zijn nu afgeschaft of opnieuw gelabeld. En wie ziet er anno 2013 nog de toegevoegde waarde van een Duitse naamval? Als Merkel op televisie komt, zet ik hem in elk geval uit.

Het vak wat in die tijd bij mij niet aansloeg, was lichamelijke opvoeding. Regelmatig (lees: op structurele basis) schitterde ik door afwezigheid en haalde Deborah over om in de kantine samen huiswerk  voor te bereiden c.q. in te halen. Dat samenzijn kwam de kwaliteit noch de kwantiteit van gemaakt huiswerk ten goede. Inmiddels maakt lichamelijke opvoeding een onlosmakelijk onderdeel uit van mijn levensstijl. Zal het dan toch aan de v(r)ouwfiets van onze mannelijke gymdocent hebben gelegen? Tot ik les van hem kreeg, zag ik basketbal als een stoere sport…

Negatief over mijn schoolverleden? Nee hoor. Mijn kijk op ons onderwijsstelsel  –  en mijn pogingen om dat gedrocht te doorlopen – en de ‘ratrace’ waarin wij allemaal zouden zitten,  is drastisch veranderd door het lezen van de eerste hoofdstukken van het boek Rich Dad, Poor Dad van Robert Kiyosak.  Mocht in het kader van mijn rol als gastblogger sluikreclame in bepaalde mate zijn toegestaan, dan heb ik zojuist succesvol een product gepromoot.  Dit boek is bestemd voor iedereen die vastzit in een bepaald onderdeel van je denken, leven en/of geldzaken. De gemiddelde Nederlander dus. Lees dit dan eens. Het is echt de moeite waard! En niet onbelangrijk in deze crisistijd: het is gratis te downloaden!

Tot de volgende blog!
Erwin van Wijk

Beste lezers…

Voordat ik jullie periodiek ga blootstellen aan mijn proza, zal ik mezelf eerst aan jullie voorstellen:

Ik ben Erwin van Wijk. Wanneer je mij zou doorsnijden en de jaarringen zou tellen, kom je op eenendertig uit. Ik ben vijf jaar getrouwd met Jenaida en samen zitten wij in het dagelijks bestuur van “Gezin B.V.” en hebben de leiding over onze twee kleine mannelijke aandeelhouders van twee en vier.

In het dagelijks leven werk ik in de juridische sector waarin nogal wat geschreven en opgesteld wordt. Voor creativiteit en levendigheid is daarbij tot op zekere hoogte ruimte, maar jullie zouden je na het lezen van mijn blogs kunnen voorstellen dat voor die mate van dynamiek in mijn dagelijkse werkzaamheden geen ruimte is.

Met respect voor mens en dier, gecombineerd met een zachtaardige scherpzinnigheid,  zal ik als gast hier met enige regelmaat een blog plaatsen.  Gezien de jullie welbekende literaire hoogstandjes van Deborah op deze site, voel ik mij zeer vereerd om als ‘gastblogger’ aan de slag te gaan!  Ik wens jullie veel leesplezier toe en laat maar horen wat je ervan vindt.

Erwin

Te gast…

Een tijdje geleden speelde ik met het idee om een gastblogger te zoeken voor mijn eigen blog. Maar na wat rond gesnuffeld te hebben op het web, liet ik dat idee weer varen. Ik pakte het bloggen zelf wat fanatieker op en schudde het ene blog na het andere uit mijn mouw. Nu de dagen weer korter worden en de druk op het werk is toegenomen is het beetje vrije tijd dat nog rest erg schaars geworden. Het bloggen komt hiermee op een gevaarlijk laag pitje te staan. En wat is dat zonde. Zeker omdat het schrijven zo leuk is en het aantal bezoekers het afgelopen jaar gegroeid is.

Na 2.5 jaar wilde ik mijn blog niet zomaar laten verpieteren. Ik besloot opzoek te gaan naar een gastblogger die om de zoveel tijd een stukje zou kunnen schrijven. Dat was nog niet zo makkelijk. Want de verhalen op mijn blog draaien allemaal om mijn eigen persoontje en wat daarmee samen gaat. Vrij divers meer toch ook wel erg persoonlijk. Vind dan maar eens iemand die een mooie aanvulling kan leveren, of van meerwaarde kan zijn zonder een compleet andere draai aan je blog te geven.

Ik struinde mijn vrienden- en kennissenkring af om te kijken of daar geen potentiële kandidaten te vinden waren. Ik vond een mannetje of tien waar ik op de één of andere manier raakvlakken mee heb zoals bloggen, het zelfde werk, zelfde hobby’s en dezelfde sporten. Verder wist ik dat de helft van deze mensen beschikt over een gezonde dosis humor en ook nog eens vlot en leuk kunnen schrijven. Ik trok te stoute schoenen aan en stuurde deze tien mensen een mail.

Twee van de tien mensen, een dame en heer, reageerden erg enthousiast. Met alle twee hun eigen reden besloten ze mee te doen.  Ze zijn (op z’n zachtst gezegd) erg sportief en, zoals eerder al aangegeven, beschikken over de nodige humor. De blogs die ze zullen schrijven zullen vrij uiteenlopend van aard zijn, maar op de één of andere manier toch passen binnen mijn eigen reeds geplaatste blogs. Binnenkort wordt het eerste gastblog geplaatst. Ik verklap nog niks. Ik nodig jullie uit om zelf te komen lezen en voel je vrij om ook op deze blogs te reageren.