Het is niet bepaald zomers weer en ik kom net terug van stal. Ik zit onder het zand, ben doorgeregend en koud tot op het bot. Zodra het mij gelukt is om mij van mijn kleding te ontdoen, want dat is heus niet makkelijk met een drijfnatte, strakke rijbroek die vast geplakt zit aan je benen, stap ik onder de douche. Ik hoop hier enigszins van mijn onderkoelingsverschijnselen af te komen. Na tien minuten houdt het klappertanden op en begin ik mij weer wat aangenamer te voelen. Op het moment dat ik naar de shampoofles grijp gaat het fout. Deze is namelijk leeg. Alsof het helpt schud ik hem nog een paar keer heen en weer zoals ik van de week ook al een keer had gedaan. Maar op is op. Ik had mij voorgenomen direct een nieuwe fles neer te zetten. Iets wat ik dus verzuimd heb te doen.
Ik wil al uitwijken naar de shampoo van vriendlief als mijn oog valt op een proefmonstertje. Ik weet niet wie van jullie wel eens heeft geprobeerd om tijdens het douchen een proefmonster open te maken? Mij is dat tot op heden, zonder grof geweld, niet gelukt. Ik weigerde de douchecabine uit te komen om een schaar uit de la te pakken. De verpakking was inmiddels helemaal nat, er was geen inkeping te vinden om hem open te scheuren en het geklungel aan de hoekjes begon mij zo dusdanig te irriteren dat ik besloot mijn gebit uit te testen. Ik snap nu ook waar de naam “proefmonster” vandaan komt!!
Ik klemde het ellendige monster tussen mijn kaken in de hoop dat ik niet direct een hap shampoo binnen zou krijgen. Mijn gebit bleek sterker dan de verpakking, de inhoudt bleef ondanks gepast geweld zitten waar hij zat en ik kon dan eindelijk mijn haar wassen. Terwijl de geurige shampoo mijn neusgaten binnendrong bekeek ik de verpakking. Toch altijd handig om te weten dat ik mijn haar was met een shampoo die niet voorzien is van Parabenen, PH neutraal is, vol zit met Lumigen en voorzien is van ontwikkelemulsie. Je wilt natuurlijk wel goed uit de verf komen zonder je kapsel uit te drogen.
Na het douchen smeerde ik mijn gezicht in met een dagcrème voorzien van hydra IQ. Ik ben blij dat ik zelf enige vorm van IQ bezit. Maar vanaf nu geen nood. Als ik het zelf even niet meer weet, dan weet mijn dagcrème het wel.
Om de volgende dag niet weer zonder shampoo te zitten pakte ik direct een nieuwe fles uit de voorraadkast. Het geklungel met een proefmonster hoef ik namelijk niet dagelijks mee te maken. Terwijl ik voor de kast stond besloot ik even te kijken of de Neutra Pearls niet over de datum waren en trok ik ook voor het gemak maar een paar Immunofortis progress verpakkingen mee. Want met de R in de maand weet je het nooit, voor je het weet heb je wat te pakken. Ik bedacht mij dat ze dan wel voorzien moesten zijn van lactobacillus (?)Shirota. Anders werkt het natuurlijk weer niet!
Na een half uur zat ik schoon en wel op de bank. Mijn haar was zandvrij, rook aangenaam (chemisch) lekker en ik was weer opgewarmd, daar ging het mij uiteindelijk om.
*met een knipoog naar de reclame.
rakter.
het door ging en werden we om 18.00 uur verwacht in Gorinchem. Toen we aankwamen waren ze al bezig met het “opblazen” van de grootste ballon van de wereld waar rond de 27 personen in mee zouden gaan. Daar leek onze ballon, die er naast lag en met 13/14 man zou vertrekken, een kleintje bij. Voordat de ballon goed en wel stond kregen we eerst de “instap” instructies. De mand lag nu nog op zijn kant en in ieder compartiment moesten alvast twee mensen zitten voordat de luchtballon overeind stond. Dus vriendlief en ik kropen op onze knietjes de mand in en lagen te wachten tot de mand rechtop zou komen te staan. Binnen een paar minuten was de luchtballon er klaar voor en kwam hij langzaam van de grond. De overige passagiers kregen de opdracht er ook in te klimmen. Toen de piloot goed en wel aan boord stond en iedereen een plekje gevonden had werd de ballon van meer warme lucht voorzien. Door de enorme ballon naast ons werden we een stuk opzij geschoven, wat iets weg had van een kermisattractie. Volgens onze piloot, Alex, hoorde dat er allemaal bij. Toen we een meter van de grond waren, de ballon zijn eigen ruimte had gevonden en de kabel waarmee de ballon vast zat aan de auto helemaal strak stond, gaf Alex een ruk aan de quick. We waren helemaal los van de grond en stegen in rap tempo hoger en hoger. Nog even zwaaiden we naar zijn “grote broer” die inmiddels ook al klaar stond voor vertrek.
Het zicht was adembenemend. Links van ons zagen we nog een ballon van Greetzz. Die bleek bij Utrecht te zijn opgestegen. Rechts van ons was nog een luchtballon. Die was opgestegen in de buurt van Tilburg. Verder weg dreven er nog een paar. Vanaf deze hoogte hadden we zicht over een groot gedeelte van Nederland. Alex liet de ballon zaken tot een paar meter boven de grond en dan weer stijgen tot ver boven de grond. Na bijna een uur gevaren te hebben kregen we te horen dat we zouden gaan landen. Hij vertelde ons hoe we moesten gaan staan en wat we konden verwachten. De mand zou met deze snelheid en ons er in hoogstwaarschijnlijk niet omvallen. Alleen wat stuiteren voor we stil zouden staan. Aan het begin van het boerenland raakten we met een klap de grond. De ballon sleepte ons nog enkele meters over de grond mee en toen stonden we stil. Als een klein kind stond ik te springen en te klappen voor de mooie landing en de rest deed daar aan mee. Nu moest de ballon naar beneden getrokken worden. Twee mannen, waaronder mijn vriend, kregen daar de opdracht voor en moesten met touwen zo ver mogelijk naar achteren rennen. Alex boog zich vervolgens over de volgauto die ons moest zien te vinden en de rest was bezig met het leeg laten lopen en opvouwen van de ballon.
hebben ze opgehangen!” Ik keek van mijn telefoon naar mijn vriend en vervolgens naar het rode, niet te missen, gewapper een paar meter bij ons vandaan. Mijn hart maakte een sprongetje toen ik zag wat er op de vlag stond afgedrukt. “Euh, hoe kan dat nu? Hoe komen ze aan die foto’s, wie heeft…” Toen viel het kwartje. Ik kreeg tranen in mijn ogen en vroeg met een piepstemmetje aan mijn vriend of hij dit had geregeld? “Een verrassing voor jou. Je eigen reclamevlag voor het nieuwe sportseizoen!” was zijn antwoord. Ik gaaf hem een zoen en een knuffel. Dit ritueel herhaalde zich twee keer. Vervolgens keken we vol trots naar mijn eigen banier die, in de kleuren van de club, het mooiste plekje heeft gekregen langs het hoofdveld van de vereniging. “Vind je hem mooi?” Vroeg hij heel voorzichtig. “Natuurlijk vind ik hem mooi, ik vind hem geweldig!!” Vervolgens kwam de trainer van Uk naar mij toe met een bos bloemen om mij te bedanken voor mijn inzet van het afgelopen jaar en om mij te feliciteren met mijn nieuwe reclamevlag. Dat beloofd wat voor het nieuwe seizoen!
