Categorie archief: Van alles wat

Kijk, een luchtballon!

Posted on by

Ergens in de verte hoor ik kinderstemmetjes die gillen dat er een luchtballon over komt. Ik speur naar beneden of ik ze zie staan. En ja hoor, daar, midden in de woonwijk staan een stuk of zeven kinderen met zijn allen te zwaaien. Ik kijk vriendlief aan en samen zwaaien we, als een koninklijk stel, vanuit de luchtballon terug. Vriendlief had voor zijn verjaardag een ballonvlucht van mij cadeau gekregen. Het leuke van dit cadeau was dat ik er zelf ook van kon genieten. En dat is wat we ook gedaan hebben.

De vlucht was helaas al verschillende keren afgeblazen in verband met het slechte weer. Maar op donderdag 13 september kregen we bericht van Greetzz dat het door ging en werden we om 18.00 uur verwacht in Gorinchem. Toen we aankwamen waren ze al bezig met het “opblazen” van de grootste ballon van de wereld waar rond de 27 personen in mee zouden gaan. Daar leek onze ballon, die er naast lag en met 13/14 man zou vertrekken, een kleintje bij. Voordat de ballon goed en wel stond kregen we eerst de “instap” instructies. De mand lag nu nog op zijn kant en in ieder compartiment moesten alvast twee mensen zitten voordat de luchtballon overeind stond. Dus vriendlief en ik kropen op onze knietjes de mand in en lagen te wachten tot de mand rechtop zou komen te staan. Binnen een paar minuten was de luchtballon er klaar voor en kwam hij langzaam van de grond. De overige passagiers kregen de opdracht er ook in te klimmen. Toen de piloot goed en wel aan boord stond en iedereen een plekje gevonden had werd de ballon van meer warme lucht voorzien. Door de enorme ballon naast ons werden we een stuk opzij geschoven, wat iets weg had van een kermisattractie. Volgens onze piloot, Alex, hoorde dat er allemaal bij. Toen we een meter van de grond waren, de ballon zijn eigen ruimte had gevonden en de kabel waarmee de ballon vast zat aan de auto helemaal strak stond, gaf Alex een ruk aan de quick. We waren helemaal los van de grond en stegen in rap tempo hoger en hoger. Nog even zwaaiden we naar zijn “grote broer” die inmiddels ook al klaar stond voor vertrek.

Vanaf een bepaalde hoogte werd het helemaal stil. Alleen onze stemmen weerklonken in de mand. Alex vertelde interessante feitjes over de ballon en de ballonvaart. Zo woog onze ballon met ons er in rond de 2700 KG. Ik keek even bedenkelijk naar de rietenmand waar we met zijn allen instonden. Ik bleef mij verbazen. Dat het mogelijk was om met zo’n gewicht van de grond te komen en dat alleen op hete lucht gevangen in een stukje stof. Terwijl we Gorinchem voorbij waren en ergens boven Spijk vlogen vertelde hij ons dat veel mensen denken dat een ballon niet te sturen is. Maar dat is hij wel degelijk. In de ballon hangen verschillende kabels/touwen waarmee de richting aangepast kan worden. De ballon heeft tevens een voor en achterkant. We moesten wel van het rode koord af blijven. Dat zou ons namelijk nog maar één minuut de tijd geven om onze zonden te overdenken voor we de grond zouden raken. Ik bleef er wijselijk bij uit de buurt. Omdat een ballon met de wind mee vaart is het nagenoeg windstil in de mand en als de branders zo nu en dan aangaan is het zelfs aangenaam warm.

Het zicht was adembenemend. Links van ons zagen we nog een ballon van Greetzz. Die bleek bij Utrecht te zijn opgestegen. Rechts van ons was nog een luchtballon. Die was opgestegen in de buurt van Tilburg. Verder weg dreven er nog een paar. Vanaf deze hoogte hadden we zicht over een groot gedeelte van Nederland. Alex liet de ballon zaken tot een paar meter boven de grond en dan weer stijgen tot ver boven de grond. Na bijna een uur gevaren te hebben kregen we te horen dat we zouden gaan landen. Hij vertelde ons hoe we moesten gaan staan en wat we konden verwachten. De mand zou met deze snelheid en ons er in hoogstwaarschijnlijk niet omvallen. Alleen wat stuiteren voor we stil zouden staan. Aan het begin van het boerenland raakten we met een klap de grond. De ballon sleepte ons nog enkele meters over de grond mee en toen stonden we stil. Als een klein kind stond ik te springen en te klappen voor de mooie landing en de rest deed daar aan mee. Nu moest de ballon naar beneden getrokken worden. Twee mannen, waaronder mijn vriend, kregen daar de opdracht voor en moesten met touwen zo ver mogelijk naar achteren rennen. Alex boog zich vervolgens over de volgauto die ons moest zien te vinden en de rest was bezig met het leeg laten lopen en opvouwen van de ballon.

Toen de volgauto ons gevonden had en de ballon en mand netjes op de trailer stonden werden wij verzocht wat dichterbij te komen. We werden allemaal voorzien van een glas champagne en Alex vertelde ons over de geschiedenis van de ballonvaart. We werden allen “gedoopt” tot Baron en Barones van Gorinchem tot Bern. Voordat we in de volgauto stapten om terug te rijden naar de opstapplaats kreeg iedereen een certificaat als aandenken.

Greetzz, bedankt voor deze mooie ervaring. Het was bijzonder om dit een keer mee gemaakt te hebben.

Het is ongelooflijk. . .

Posted on by

Dan gaat opeens je telefoon als je lekker aan het werk bent. Je hoort hem afgaan en zoekt in een overvolle tas naar het ellendige ding. Nog voor het deuntje ophoudt en ie overgaat op de voicemail, die ik ook al tig keer heb uitgezet maar op onverklaarbare wijze steeds weer aan gaat, kiep ik de inhoudt van mijn tas op mijn bureau. Als laatste valt daar dan eindelijk mijn telefoon op mijn bureau. Ik graai hem van de stapel en neem op. Het is vriendlief die al bijna de verbinding wilde verbreken.

Zonder tijd te verspillen vraagt hij: “Ons strijkijzer was toch stuk?!” De vraag was blijkbaar retorisch bedoeld aangezien ik geen tijd krijg om antwoord te geven. Vriendlief ratelt verder: “Ik sta nu in de Blokker en ze hebben hier echt een pracht van een aanbieding. Ik wil zeggen: “Die van ons is nog niet stuk, die doet het prima! Je gaat toch niet iets kopen alleen omdat het in de aanbieding is? Toegegeven dat ik nooit meer kleding voor de volle prijs heb gekocht sinds wij samen wonen. Maar ook nu kom ik er niet tussen en gaat hij verder met zijn betoog: “Ik heb al verschillende modellen vergeleken en met de medewerkster gesproken. Het is echt een heel goed apparaat, strijken gaat sneller en nog makkelijker.” Dus zeg ik nog voor hij verder kan gaan dat hij dat ding dan maar moet kopen.

Eenmaal thuis staat er een grote doos van Tefal op tafel. Ik ben nogal sceptische wat nieuwe en onzinnig dure apparaten betreft. Mijn vriend ziet mijn gezicht en weet wat ik denk. Om de kosten voor dit apparaat goed te praten begint hij met een opsomming van alle positieve eigenschappen:

  • Hij heeft een veel groter waterreservoir, waarmee je wel 2.5 uur achter elkaar strijkplezier kunt hebben zonder bij vullen;
  • Hij ontkalkt zichzelf, kijk maar naar dit knopje. Hij toont mij een rode knop aan de zijkant van het apparaat;
  • Hij is in twee minuten op temperatuur, is zuiniger en dus beter voor het milieu;
  • De stoom komt met vijf, en iets meer, bar uit het apparaat waardoor je of tegen het plafon geplakt zit na het indrukken van het knopje, of waarmee je door de strijkplank kunt stomen. Dat is iets wat we even uit moeten proberen…

Hij haalt hem uit de verpakking en laat trots zijn nieuwe aankoop zien: Een Tefal Stoomstrijkijzer.

Vriendlief strijkt niet, dat is een onderdeel van mijn takenpakket. Wat lief dat hij dan toch meedenkt wat deze aanbieding betreft, maar nog steeds was ik niet overtuigd. Hoe kan dit lompe grote ding, dat niet eens draadloos is, nu beter zijn dan ons eigen oude vertrouwde stoomstrijkijzer? Na het eten toog ik naar onze “inloop” kast om hem te testen. Een broek, een shirtje en een blouse. Ze werden allemaal getest onder het toeziend oog van vriendlief. Die met een grijnzend gezicht mijn mening stond af te wachten. Ik wilde niet direct toegeven dat het inderdaad een stuk sneller ging. Dus zeg ik maar: “Het is even wennen”. Als ik alleen achter blijf besluit ik de rest van de stapel direct maar onder handen te nemen. Hij geeft iets meer herrie bij het produceren van de stoom, maar dat weegt niet op tegen de snelheid en het gemak waarmee ik de kleding wegstreek. Dit was echt ongelooflijk. Zo snel heb ik nog nooit gestreken. Met zoveel gemak, één druk op de knop en mijn shirtjes waren zowel van voor als van achter kreukvrij. De stapel waar ik normaal een avond over sta te ploeteren had ik nu in de helft van de tijd weggestreken.

Bij deze dus een dikke duim voor Tefal en hun top strijkijzer, de Blokker voor deze mooie aanbieding en natuurlijk voor vriendlief die zich door mij niet heeft laten ompraten het niet te doen maar hem toch gewoon gekocht heeft!!

Voor de dames (en heren) onder ons die strijken vreselijk vinden maar er niet onderuit komen kan ik hem alleen maar aanraden!! Ze hebben bij Tefal nu een mooie 90 dagen op proef actie.

Is het vlees al gaar?

Posted on by

Ken je dat gevoel dat je niet meer op je voeten kunt staan maar toch gewoon door gaat? Het idee dat de spataderen ter plekke op je benen verschijnen en je denkt dat je knieën het ieder moment kunnen begeven? Dat had ik dus nadat alle familieleden weer naar huis vertrokken waren en ik rond de klok van 03.00 uur eindelijk in mijn bedje lag. Ik wist van ellende niet hoe ik moest gaan liggen. G E S L O O P T was ik de dag na de familie BBQ die zaterdag 18 augustus bij ons in de achtertuin gehouden werd. Maar het feit dat bijna de hele familie die dag bij elkaar was, de sfeer zo ongedwongen gezellig was en we de laatste drie uur alleen maar gedanst en gezongen hebben maakt dat ik de pijn in mijn voeten en benen compleet vergeet.

De week ervoor stond in het teken van voorbereidingen. Zo moest de tuin aan kant, het huis schoon gemaakt worden en de koelkast en vriezer leeg gegeten worden. Want anders zou er geen plek zijn voor al het vlees en drank voor die avond. Uit voorzorg, er was 30 graden voorspeld en geen druppel regen maar je weet het nooit hier, hadden we de vrijdag ervoor met twee ooms een tent opgezet. Mijn nichtje had een super mooie, maar vooral lekkere taart gebakken waarbij ik in eerste instantie dacht dat hij voor een trouwerij bedoeld was. En mijn tante had zich uitgesloofd op de salade. Bij de overige familieleden werden tuinstoelen en statafels geregeld. De muziekinstallatie kwam bij mijn andere oom vandaan en voor de rest hadden we alleen nog maar een goed humeur en een lege maag nodig.

Rond de klok van 16.00 uur gingen de deuren open en al snel zat de tuin vol. De kids vonden hun plekje binnen waar ze ongestoord konden gamen terwijl de rest van de familie de stoelendans deed om met zoveel mogelijk mensen bij te kunnen kletsen. Vriendlief en ik zorgden ervoor dat iedereen van thee, koffie, taart en limonade voorzien waren maar daarna was het toch echt zelfbediening. Met 38 graden besloten we al het drank in de koelkast te houden en de sangria van extra ijsblokjes te voorzien. Mijn oom had zich als kok opgeworpen (of wij hebben hem stilzwijgend deze rol toebedeeld, dat laat ik even in het midden) en zorgde voor het grillen van het  vlees. De salades, brood en verschillende soorten sausjes stonden in verband met de hitte binnen.

Toen iedereen genoeg gegeten had werden er op de laatste gloeiende kooltjes van de BBQ nog wat marshmallows geroosterd, en niet alleen voor de kinderen!! Nadat de “jeugd” zich op ging maken voor een bezoek aan de disco verderop in het durp gingen bij ons (hoewel ik mijzelf ook echt nog wel tot de jeugd reken) ook de stoeltjes aan de kant en de muziek wat harder. Dansen, zwingen, hossen en springen we hebben het allemaal gedaan. Door de tent en de vrolijke lichtjes en kaarsjes waan je je helemaal niet in je eigen achtertuin en pas de dag erna kregen we van de buren (heel veel huizen verder) te horen dat het wel een erg gezellig feestje moest zijn geweest…

Zo’n dag of in mijn geval een avond, hakt er niet alleen lichamelijk in. Ik had emotioneel af en toe ook een dip. Mijn vaders gezicht doemde op verschillende plaatsen op. Ik zag hem als ik naar mijn ooms keek. Ik zag hem bij de BBQ staan. Zich bemoeien met het vlees dat volgens hem al gaar was maar volgens een ander nog niet. Ik zag hem als we aan het dansen waren. Lachend om onze domme moves en gekke bewegingen en nog harder lachen om zich zelf. Dit soort dagen doet mij ook beseffen hoe jammer ik het vind dat hij er niet meer is. Want ook hij zou het erg naar zijn zin hebben gehad. Hoewel ik mij op sommige momenten waarschijnlijk kapot geërgerd zou hebben aan zijn gedrag is het onder andere dat gedrag dat ik nu mis.

De dag erna begon de grote schoonmaak. Vloeren soppen, tent afbreken en stoeltjes sorteren. Wat was nou van wie?? Van meerdere familieleden kreeg ik te horen dat ze het heel erg naar hun zin hebben gehad. Een mooi compliment aan vriendlief en mij, maar vooral naar de familie want dit feestje was er zonder hun niet geweest. Nu eens kijken wie dit stokje over gaat nemen voor volgend jaar…

 

Kinderarbeid . . .

Posted on by

“WIE IS ER OP MIJN M.I.J.N. KAMER GEWEEST?” Tettert Ukkepuk. Zijn stem weergalmt over de twee trappen van ons huis naar beneden, weerkaatst tegen de muren, slaat de woonkamer in als een bom en doorboort mijn oorschelp met het geluid dat gelijk staat aan het opstijgen van een straaljager.

“Wat zeg je liefje?” Roep ik naar boven. “Ik versta je niet zo goed.” Ik heb zojuist een gehoorbeschadiging opgelopen. Dat eerste zeg ik, dat tweede denk ik. Hij dendert de trap af naar beneden en komt voor mijn neus tot stilstand. Ik peil zijn blik en glimlach wijselijk. Dat de muren hier nog geen barsten vertonen van het gestommel op de trap is mij een godswonder.

“Iemand is op mijn kamer geweest!” Om zijn woorden kracht bij te zetten plaatst hij zijn handen prominent in zijn zij en wacht vervolgens mijn reactie af. “Oh en je wilt nu van mij weten wie die iemand is geweest?” “Nou, dat zou wel fijn zijn ja!” Kaatst hij terug. Ik vraag mij af of er nu een discussie gaat komen over de privacywetgeving of dat er iets anders aan de hand is.

Ukkepuk gaat onvermoeid, ietwat verontwaardigd, door met zijn relaas: “Mijn hele bed is door elkaar gehaald!” “Dat noemt je niet door elkaar halen, dat noem je opmaken. Iets wat jij weigert te doen aangezien je kinderarbeid nutteloos vind. “Moest je daarbij dan echt alles van mijn bed af halen?” Mijn toespeling over meehelpen in het huishouden of in ieder geval je eigen kamer netjes houden negerend. “Ik had een polsstok nodig om bij de andere kant van je bed te kunnen komen dus om antwoord te geven op je vraag: ja, alles moest van je bed.”

Eerder op de dag, tijdens het afhalen van zijn beddengoed vond ik zo’n beetje de helft van zijn kamer in, onder en achter zijn bed. Van Nurf (dat is toch geen naam voor speelgoed?!) tot aan Playmobil. Van houten jeu de boules ballen (als het dat überhaupt was) tot aan zijn Feyenoord vlag en badjas waar hij al jaren niet meer in komt maar die hij weigert weg te doen, want tja het is Feyenoord he! Zijn hele verzameling Pirates of the Caribbean actiepoppen, badlaken en rugzak… Zelfs de knuffelbeesten waar hij zichzelf meestal te oud voor vindt, vond ik terug in zijn hoeslaken van, hoe kan het ook anders, Feyenoord. Zijn dekbed had hij er voor het gemak maar uitgehaald en aan de andere kant van zijn hoogslaper naar beneden laten hangen. Voor een tent, zo begreep ik later.

“En terugleggen is zeker te veel gevraagd?” Gaat hij verder. Ik heb zojuist een draai om mijn oren gekregen met mijn eigen tekst. Ik vraag mij onwillekeurig af waarom hij doet alsof hij mij nooit hoort maar dus wel degelijk heeft begrepen wat ik met deze woorden bedoel… Ik bedenk mij dat ik dit spelletje ook kan spelen en toon hem mijn liefste lach gevolgd door de woorden: “Oh ja, dat was ik vergeten…”

“Ik was aan het spelen, daar ben ik toch kind voor? Nu kan ik weer opnieuw beginnen!” Zuchtend draait hij zich om en loopt verslagen en met zijn ziel onder zijn arm de trap weer op om zijn pas opgemaakte bed weer tot de chaotische bende om te toveren waar het woord “war zone” nog het meest op zijn plaats is.

Zijn vader heeft vanavond in ieder geval wat te doen voor hij Ukkepuk kan instoppen…

Hiep Hiep Hoera…

Posted on by

 

Lieve lezers het is heus echt waar. Vanaf vandaag bestaat mijn blog precies één jaar.

Zonder een voorop gesteld plan, uitgestippelde route of einddoel ben ik gaan bloggen op WordPress. Niet wetende hoe lang ik het vol zou gaan houden. Geen idee of ik genoeg inspiratie had om wekelijks een verhaal neer te pennen. Zonder thema of vaste onderwerpen. En zie hier… We zijn inmiddels een jaar verder.

Toen mijn blog online stond en ik mijn eerste paar blogs had geplaatst ben ik mee gaan lezen bij andere bloggers om ideetjes en inspiratie op te doen. Bij meelezen alleen bleef het niet. Ik reageerde op de verhalen die mij aanspraken, die mij raakten of mij lieten lachen. Ik had niet verwacht dat er ook al zo snel op mijn eigen blog werd gereageerd. Er kwamen steeds meer bezoekers en sommige bleven zelfs plakken. Inmiddels heb ik een aantal schare fans die mij volgen, via de mail, bloglovin of WordPress zelf. (Bloglovin, iets waar ik nog nooit eerder van had gehoord tot ik het voorbij zag komen in mijn statistieken)

Hoewel ik mijn blog begonnen ben voor mijzelf is het een eer dat (onbekenden) mensen je blog lezen en er zelfs de moeite voor nemen om een reactie achter te laten, hoe klein dan ook. Het inspireert en zet mij weer aan tot schrijven van meer blogjes.

Hoewel ik geen voorop gesteld plan had wist ik wel dat ik niet iedere dag wilde bloggen. Ik wilde één keer in de week iets kunnen plaatsen. Voor mijzelf maar inmiddels ook voor mijn lezers. In totaal heb ik het afgelopen jaar 72 berichten (met dit blog mee gerekend) online gezet. Her en der heb ik de nodige reacties mogen ontvangen. De blogs met betrekking tot afscheid, uitvaart en uitvaartfotografie hebben verreweg de meeste bezoekers getrokken. De mens is nou eenmaal een nieuwsgierig wezen en een hoop waren ongetwijfeld benieuwd wat hier over verteld (en gefotografeerd) kon worden. Ik ben er nog lang niet over uit geschreven. Dus wat dat onderwerp betreft gaat er zeker nog meer voorbij komen.

De statistiekenlijst vind ik ook een leuk onderdeel van mijn blog. Niet alleen omdat je zo een beeld krijgt hoeveel mensen en hoe mensen op je blog terecht komen maar ook welke zoektermen er gebruikt worden. Hieronder een lijstje met een aantal zoektermen die mij opvielen omdat ze meerdere malen voorkwamen.

  • Wordfeud wedstrijden voor kinderen. Die van ons is er mee opgegroeid.
  • Sonja Bakker paard. Hoewel ik het masker voor mijn paard het “Sonja Bakker” masker noem zou ik niet weten of er ook daadwerkelijk een Sonja Bakker paard bestaat.
  • Modern-oorlog-voeren. Dit brengt ook een hoop mensen op mijn blog, hopelijk trekt dit geen vraagtekens bij bepaalde overheidsinstanties.
  • Ballenbakverzamelaar. Bestaat zo iemand echt?
  • Deborah, vogels en voetbal. Nou die combinatie klopt misschien wel.
  • Wie is Deborah Hamar. Nou ik dus… Jammer dat ik niet kan zien wie deze vraag gesteld heeft.
  • Strafwerk: ik mag geen politie neer schieten… Ik zou niet weten waarom ze dan op mijn blog uit komen, waarschijnlijk iets met modern oorlog voeren. Maar geloof mij dat het iets meer wordt dan alleen strafwerk maken….
  • Waar blijf je? Als we geen tijd en locatie afspreken komt het er natuurlijk nooit van.
  • Waarom blijft een cake gaar van binnen? Meestal is dat toch ook de bedoeling?
  • Deur in tunnel. Ja die kwam ik ook tegen in één van mijn dromen. Ik weet alleen niet wat er achter zat.
  • De weg van A naar B is niet recht! Dat weet ik niet. Het hangt er vanaf hoe ver A & B uit elkaar liggen.
  • Wat is opgeladen water? Water dat onder stroom staat. Ik heb geen idee. Hoewel ik interesse heb in het spirituele ben ik geen Jomanda
  • Welk verhaal is macaber? Dat durf ik niet te zeggen, dat hangt van je eigen referentie kader af. Ik heb alleen geschreven over Dance Macabre, een ode aan Camille Saint-Saëns
  • Wandelende smart Phone batterij. Ik kan mij hier iets bij voorstellen maar heb geen idee wat dit met mijn blog te maken heeft.
  • Kittens met Uggs.  Serieus? Ik kan mij daar geen voorstelling bij maken. Misschien zou ik dat ook eens moeten opzoeken.
  • Hoe stel ik mijn huiswerk uit? Die vraag lijkt mij niet zo heel moeilijk.
  • Heeft Hamar internet? Ja dat heb ik.
  • Ogen schrapen in plaats van laseren. Ik krijg spontaan pijn in mijn ogen bij het lezen van deze zin. Ik ben blij dat ik ze heb kunnen laseren en kan het een ieder die er voor in aanmerking komt aanraden.

Verder wordt er veel gezocht naar Deborah Hamar, fotografie, uitvaart, groene draak, papegaai, hardlopen en nog een aantal veel voorkomende onderwerpen waar ik wel eens over blog.

Ik wil jullie bedanken voor jullie bezoekjes, reacties, ideetjes, tips & tricks en voor de persoonlijke mailtjes die ik van deze en gene heb mogen ontvangen in moeilijke tijden. Ik ben erg benieuwd wat het laatste gedeelte van dit jaar mij op bloggebied gaat brengen. Ik hoop op nog meer creatieve stukjes tekst en wie weet nog meer volgers…

Zo, genoeg gebabbeld. Wie wil er een stuk taart?

 

 

Tikkie, jij bent um…

Posted on by

Voor zover ik weet noemen de Belgische bloggers het een “stokje” en de Nederlandse bloggers noemen het een “tag”. Sinds ik zelf een fanatieke meelezer ben geworden bij andere bloggers ben ik het “stokje” of de “tag” geregeld tegen gekomen. Ik vroeg mij altijd af wie de eerste persoon was die besloot om deze vragenlijsten te maken en door te sturen. Het leuke van deze blogs is als eerste de reacties van de mensen die genoemd worden het stokje of tag over te nemen. Meestal iets in de trant van: “Oh nee, nu is het mijn beurt!!” om vervolgens de vragenlijst naar eer en geweten in te vullen. Dankzij Nanda is het nu dus mijn beurt…

* Heb je huisdieren?
Ja ik heb huisdieren. Eén papegaai, één kat en één paard. Hoewel dat laatste niet helemaal onder huisdier valt natuurlijk.

* Noem 3 dringen op die op dit moment het dichts bij je liggen.
Een blocknoot, mijn laptop en mijn telefoon.

* Hoe is het weer op dit moment?
Zalig, zonnig & warm. Ik kan hier geen genoeg van krijgen en heb soms het idee dat ik in het verkeerde land geboren ben.

* Rijd je auto? Zo ja, heb je wel eens een ongeluk gehad?
Ja. Ik heb wel eens een ongeluk gehad. Maar dat was niet mijn schuld. Ik werd aangereden… De verzekering van de tegenpartij dacht daar anders over maar uiteindelijk is het goed gekomen.

* Hoe laat stond je vanmorgen op?
Te vroeg…

* Wanneer heb je voor het laatst gedoucht?
Waarom zou je dit willen weten? Als je het perse zou willen weten: vamorgen. 

* Wat is de laatste film die je hebt gezien?
Ik kijk niet zo vaak film tegenwoordig. Ik ben meer van het lezen. Ik kan mij dan ook niet direct een titel voor de geest halen van een film die ik recentelijk gezien heb. Meestal zijn het films waar ukkepuk naar kijkt en die volg ik dan met een half oor en oog.

* Wat staat er in je laatste sms’je?
“Hey Meis, geen dank. Vond het ook een fijn gesprek en geniet van je avond.” Een reactie die ik ontving nadat ik één van de uitvaartbegeleiders een sms had gestuurd om haar te bedanken voor het gesprek van die middag over rouw, verdriet en bijzondere ervaringen.  

* Wat is je ringtone?
Die heb ik sinds kort veranderd. Het is de begintune van het race spel Top-Gear van de Super Nintendo. Die vond ik nadat we herinneringen van “vroeger” aan het ophalen waren.

* Ben je wel eens in een ander land geweest?
Ja, moet ik ze nu ook op gaan noemen? Engeland, België, Zwitserland, Oostenrijk, Duitsland, Frankrijk, Spanje, Egypte, Tunesië, Gran Canaria (hoewel dit onder Spanje valt zie ik het toch als een land opzich) en Turkije. De voor mij typische vakantielanden dus. Ik zou daar heel graag nog Mexico, Amerika en Indonesië aan toe willen voegen.

* Hou je van sushi?
Ik houd niet zo van vis. Behalve de vissticks van Captain Iglo en kibbeling. Verder ben ik voorstander van vlees, heel veel vlees.  

* Waar doe je je boodschappen?                                                                                         Niet. Die doet vriendlief over het algemeen. Ik leef spontaan een maand korter als ik boodschappen moet doen. Ik ben voorstander van online shoppen. Ideaal. Geen jengelende kinderen, wachtrijen of andere storende factoren. En het mooie van alles: je kunt gewoon een patatje eten terwijl je je kleding uitzoekt…

* Heb je ooit medicijnen ingenomen om sneller in slaap te vallen?                                     Ja. Na het overlijden van mijn ouders wilde ik wel helder zijn voor de begrafenis. Aangezien de nachten ervoor een hel waren. Verder? Nee slapen is mijn hobby dus daar heb ik over het algemeen geen last van.

*Hoeveel broers/zussen heb je?
Ik heb één zusje.

* Heb je een gewone computer of een laptop?                                                                    Een laptop. Dat is makkelijker mee nemen als ik een keer op locatie mijn foto’s zou moeten bewerken.

* Hoe oud word je op je volgende verjaardag?                                                                   Voor mijn gevoel te oud. 32. De leeftijd dat ongemakken langer blijven hangen. De conditie niet meer zo snel op te krikken is en maatje 36 toch echt voorbij is. Dus jeugdige lezers: “Geniet nog maar even van jullie tiener en twintiger jaren…

* Draag je contactlenzen of een bril?
Ik droeg een bril maar heb mijn ogen laten laseren. Tot op heden nog steeds geen spijt van gehad en kan het een ieder die er voor in aanmerking komt zeker aanbevelen. Lees voor mijn ervaring dit blog.

* Verf je je haar?
Nee daar doe ik niet aan op dit moment.

* Vertel iets over je planning van vandaag?
Vandaag moest ik werken en kon ik niet van het heerlijke weer genieten. Na het eten, ga ik gezellig op visite bij mijn tante. Wat gaan wat boeken uitwisselen en ze heeft heel veel foto’s van mijn vader en moeder in gescand. Nu ze er niet meer zijn is iedere foto een waardevol bezit geworden.

* Wanneer heb je voor het laatst gehuild?
Gisteren, tijdens het gesprek over rouw, loslaten en gelukkig zijn. (zie vraag over sms)

* Wat is de perfecte pizza?
Die bestaat niet.

*Wat vind je lekkerder? Hamburgers of cheeseburgers?
Een hamburger. Yummie.

* Heb je wel eens een nacht doorgehaald?
Toen ik nachtdiensten draaide bij mijn vorige werkgever heb ik geregeld een nacht doorgehaald. Dat is nu gelukkig verleden tijd. Ik moet er ook niet meer aan denken want slaap te kort en Deborah is net zoiets als honger en Deborah. Die combi gaat niet goed samen.

* Wat voor kleur ogen heb je?
Bruin.

* Proef jij het verschil tussen Pepsi en Coca Cola?
Jazeker. Ik ben voorstander van CoCa Cola. Pepsi vind ik naar roest smaken. Alsof ze daar de oude spijkers in hebben schoon geweekt. Cola drink ik overigens niet zo heel vaak. Alleen bij grote trek. Ik ben meer voorstander van Ice-tea of spa met bubbels.

***

En nu? Nu mag ik volgens mij twee nieuwe mensen uitkiezen die dit : “stokje” over mogen nemen. Ik vind het lastig kiezen want er zijn zoveel bloggers die ik graag eens beter zou willen leren kennen… Maar mijn keuze is gevallen op: Appelig en Ingridblogs. Sorry dames, ik hoop dat jullie de lijst ook willen invullen 🙂

De Herinnering…

Posted on by

Ik sta in het weiland van mijn paard. Voor mij staat een kruiwagen en in mijn handen houd ik de poepscoop zoals het ding bij ons genoemd wordt. Een soort veger en blik maar dan van staal en kunststof en uiteraard wat groter in formaat. Het is mijn beurt om het weiland leeg te halen, de paarden te controleren op eventuele wondjes. Het hekwerk na te lopen en de waterbakken te vullen.

De paarden staan er loom bij en slaan met hun staart de vervelende vliegen weg. Ze kijken gestaag toe hoe ik mijn “ding” doe in hun weiland.

De eerste verse hoop schuif ik op de poepscoop om hem te deponeren in de kruiwagen. Vervolgens zweeft een penetrante lucht mijn neusgaten binnen. Het neuraal netwerk komt in actie en brengt mij vervolgens naar heel, heel lang geleden.

“Ik ben 3 jaar oud en heb de hand van mijn vader vast terwijl we het verblijf van de apen doorkruisen. Her en der blijven we staan om te kijken naar de capriolen van de dieren. Het stinkt hier verschrikkelijk en het is er warm. Vervolgens lopen we door naar de olifanten, waar de lucht al evenmin erg fris ruikt. De dieren staan buiten dus lang hoeven we hier niet te blijven. Als ik moe wordt tilt mijn vader mij op zijn nek. We wandelen een kronkelige pad af en komen voor het buitenverblijf van deze kolossale dieren uit. De weg brengt ons vervolgens bij de giraffen. Mijn moeder roept mijn naam. Als mijn blik die van haar gevonden heeft maakt ze snel een foto van ons. Een dagje Blijdorp, dat deden we heel vaak toen ik nog klein was.”

Als ik weer “wakker” wordt realiseer ik mij dat mijn paard voor mijn neus staat en mij aan staat te gapen waarom ik er zo dagdromerig bij sta.

Wat een hoopje paardenmest wel niet teweeg kan brengen.

 

Familie BBQ…

Posted on by

Al sinds ik mij kan herinneren kwamen wij als familie iedere zondag bij mijn opa en oma bij elkaar. Zij waren de spil van het grote gezin. Want mijn vader had acht broers en zussen waarvan, toen ik geboren werd, zo’n beetje iedereen voorzien was van aanhang al dan niet met kinderen.

Hoewel het al meer dan 16 jaar geleden is dat ik daar een voet in huis heb gezet kan ik mij de bekende “huislucht” evenals de kook en bakluchtjes goed voor de geest halen. Als wij thuis met trassie koken, of uitjes aan het fruiten zijn moet ik altijd aan mijn oma denken.

Mijn oma was gewend te koken voor een groot gezin. Hoe vroeg of laat je daar binnen kwam, er was altijd wel iets te eten en anders werd er wat voor je klaar gemaakt. Iedereen kon aanschuiven. Als ik aan deze periode terug denk zie ik mijn tantes in de keuken staan. Druk bezig met koken, de afwas of wat er dan nog meer in die keuken besproken en gedaan werd. Terwijl mijn ooms zich druk maakten rond de salontafel tijdens een potje klaverjassen gevolgd door het kijken van de F1 of andersom. En wij, de kinderen, speelden spelletjes op de gang waar we vooral niemand in de weg zaten. Grote feesten zoals kerst en oud & nieuw werden traditiegetrouw daar gevierd.

De tijd stond niet stil. Wij groeiden op en opa en oma werden ouder. Toen mijn opa op, voor mijn gevoel, veel te jonge leeftijd kwam te overlijden bleef mijn oma in een groot huis achter. Met tegenzin besloot ze te gaan verhuizen naar een kleinere woning.

De bezoekjes aan oma bleven bestaan. Ook de feestdagen vierden we nog steeds met elkaar. Alleen niet meer in het grote huis maar bij één van de andere familieleden. Hoe gezellig het ook was, de sfeer van “toen” was vervlogen. De periode terug halen is niet mogelijk, daarom koester ik de herinneringen des te meer.

Oma heeft nog enkele jaren mogen genieten van het leven. Uiteindelijk begon ook haar laatste reis, op weg naar opa.

Om er voor te zorgen dat we elkaar als (grote) familie niet uit het oog zouden verliezen en ter nagedachtenis aan opa en oma werd er een familiedag in het leven geroepen. Eén keer per jaar besloten we iets leuks met elkaar te ondernemen. Een pretpark gevolgd door een etentje. De familiedag werd steevast georganiseerd op of rond de verjaardag van mijn oma.

Maar ook nu stond de tijd niet stil. Neefjes en nichtjes werden volwassen en ieder ging zijn eigen weg. De familiedag werd ingekort naar alleen een etentje  waarbij sommige jaren (in ieder geval door mij) werden overgeslagen in verband met andere bezigheden en verplichtingen.

Het afgelopen jaar was voor ons het jaar waarin afscheid nemen centraal stond. Omdat niemand het zag zitten om zijn of haar verjaardag in deze periode te vieren, ook al werden we oa 30 en 50 jaar oud, besloot ik een grote familie BBQ in het leven te roepen, georganiseerd door de beste feestcommissie die er is, mijn familie! Midden in de zomer bij mijn oom en tante thuis. Een locatie die het toe liet om iedereen te huisvesten voor een avond en waar ook nog eens op veilige afstand twee BBQ’s konden staan. Deze avond moest centraal staan voor de verjaardagen die door verdriet niet gevierd konden worden. Deze avond moest onze familie bij elkaar brengen om ons er aan te herinneren dat wat ooit was nooit meer zal komen, maar dat we wel in staat zijn om met ons allen de herinneringen uit het verleden uit te breiden met de gebeurtenissen uit het heden.

Het was een zeer geslaagde avond en zo gezellig en ongedwongen dat ik diezelfde avond geroepen heb het volgend jaar bij ons thuis te willen houden. En zo zal geschiedde. Zaterdag 18 augustus word onze tuin omgetoverd tot een familie café waar we met ons allen hopelijk weer een super gezellige avond zullen hebben. De voorbereidingen zijn al gestart. Familieleden hebben zich spontaan aangeboden om taart te bakken en spullen mee te brengen en/of op te bouwen. Het geeft mij een goed gevoel dat er meer familieleden zijn die zin hebben in dit nieuwe familiefeest. Nu nog hopen op redelijk weer…

 

 

Singing in the rain…

Posted on by

Het enige geluid dat ik hoor is het tikken van de regen op de dakpannen van het huis. Het gekletter in de reeds ontstane plassen en het uitelkaar vallen van de druppels op de takken en bladeren van de bomen. Het neervallende water produceert aardig wat geluid. Maar verder is het stil. Stil in huis, stil op straat. Geen enkel mens waagt zich met dit hondenweer buiten.

De boodschappen zijn al binnen, het paard wordt vandaag gedaan en het werk is morgen pas weer aan de beurt. Ik drentel wat door het huis tot ik mij realiseer dat de plantjes boven op de slaapkamer nog water moeten hebben. Het is overigens een godswonder dat deze twee het nog niet begeven hebben onder mijn bezielende leiding. Ik ben namelijk niet zo heel goed met “flora”. Het meeste laat ik verdrogen, of verzuipen. Er is nooit een tussenweg. Het had nu ook niet een dag langer moeten duren aangezien de aarde al aardig verdroogd was en de takjes treurig omlaag wijzen.

Terwijl ik met mijn gietertje naar het raamkozijn loop hoor ik een kabaal en gegil uit de brandpoort komen. In opperste staat van paraatheid tuur ik naar buiten, klaar om in te grijpen, of om hard weg te kunnen rennen mits dit nodig mocht zijn. Ik zie een aantal buurtkinderen van de overkant door de brandpoort rennen. Twee zijn er lopend en de derde is op zijn fiets. Ze rennen achter elkaar aan, stampend door de plassen. Het water heeft zich daar inmiddels al tot enkelhoogte verzameld. De kinderen zijn alleen hierdoor al tot aan hun middel nat. Alsof dit niet genoeg is schoppen ze het water naar elkaar op.

Vol verwondering aanschouw ik het tafereel beneden mij, met nog steeds mijn gietertje in mijn handen. Ze rennen en springen nog een keer achter elkaar aan. De derde scheurt met zijn fiets door de plassen en laat het water flink opspatten. Het deert hen niet dat het water ook nog eens met bakken uit de hemel komt. Hun gezichtjes glimmen en hun haren druipen van het water. In mijn hoofd hoor ik mijn moeder zingen: “I’m singing in the rain”.

Ik moet mij inhouden om niet naar beneden te rennen, de tuin door en zo de brandpoort in om met deze zeven tot acht jarige donderstralen mee te rennen en springen. Ik wil ook tot aan mijn sokken doorweekt raken. Ik wil ook het water van mijn gezicht af voelen gutsen en mijn haar in pieken langs mijn gezicht voelen hangen. Ik wil ook met mijn fiets door de plassen scheuren met mijn voeten heel hoog opgetrokken. Alsof dat laatste ook maar iets uitmaakt als je al door en door nat bent maar het gaat om het idee!

Zo plots als de kinderen gekomen zijn, zo plots zijn ze ook weer verdwenen. Alsof het geheel een intermezzo van de regenvoorstelling moest zijn. Een leuke onderbreking denk ik bij mijzelf. De rust keer terug en nu blijft alleen het geluid van de gestaag vallende regen achter.

Ik pak mijn gietertje weer op en geef de plantjes alsnog hun water, in de hoop dat ik ze nu niet direct verzopen heb. Eigenlijk ben ik wel blij dat ik niet meer naar buiten hoef. Wat is er nu heerlijker dan lekker weg te kruipen op de bank met een bak thee, een doos met koekjes en een goed boek?

 

 

 

Get in the bowl…

Posted on by

“Wil jij iets lekkers uit de kast pakken als je toch naar de keuken gaat?” Vraagt vriendlief aan mij.

Ik sta even te kniezen voor de kast wat ik mee kan nemen als mijn oog valt op een gekleurde zak. Ik pak een bak en roep op niet mis te verstande wijze: “Get in the bowl” Vanuit de kast wordt terug geroepen: “YOU get in the bowl!!” Mijn vriend kijkt mij met opgetrokken wenkbrauwen aan en vraagt: “Wat sta je nou tegen die kast te roepen?!” Ik, al schouderophalend: “Ze willen er niet in!” Zijn stem klinkt nu wel erg verbaasd “Wie niet?” Waarop ik met een zucht zeg: “Die M&M’s niet!”

 Nanda  plaatste laatst een blog met betrekking tot vervelende reclames. Hier moest ik erg om lachen. Want naast vervelende reclames zijn er ook een aantal die ik erg komisch vind. Zoals dus de (al wat oudere) M&M reclame.

Niet alleen deze maar ook de reclame waar Ali B in speelt voor T-Mobile kan ik wel waarderen.