Deel 1 lees je hier…

Daar zaten we, inmiddels voor een derde keer, in de kantine van voetbalvereniging Deltasport in Vlaardingen. Van de twee keer 48 spelertjes die eerder deel hadden genomen aan de twee selectiewedstrijden van de KNVB voor regio West II, waren er nog 35 heren en een enkele dame over. Onze Uk had de eerste twee rondes overleefd en was nu uitgenodigd voor een 3^e.

We hadden verwacht dat de groep terug gebracht zou worden naar een speler of 16 en dat deze avond gebruikt zou worden voor een volgende afvalrace. Tijdens het welkomstwoord werd ons meegedeeld dat alle 35 spelertjes, die op dit moment in de kantine aanwezig waren, doorwaren tot aan de winterstop. Er ging een zucht van verlichting door de ruimte. Natuurlijk moest nog wel iedereen zijn beste beentje voorzetten. De KNVB was nog steeds druk aan het scouten en ook kandidaten die eerder afgevallen waren zouden mogelijk nog een keer benaderd worden. Ze willen alleen de beste spelers onder de 12 jaar op het veld hebben staan. Dat betekend aanwezig zijn, inzet tonen, in korte tijd bij kunnen en willen leren en vooral je stinkende best doen.

De scouts en trainers werden één voor één aan ons voorgesteld. Verder kwam het programma voor de komende periode ter sprake. Er zouden twee teams gemaakt worden waarbij ieder team twee wedstrijden zou spelen en twee trainingen zou volgen. Deze avond zou er een indeling voor de teams gemaakt worden aan de hand van, hoe kan het ook anders, een wedstrijd. Team A  zou de week daarop al aantreden bij niemand minder dan Excelsior. Team B zou beginnen met een training.

De relaxte sfeer bleef niet alleen in de kantine hangen. Het verplaatste zich rondom het veld. Gemoedelijk werd er gebabbeld met andere ouders over trainingen, voetbalclubs en wat ons nog allemaal te wachten stond… Na een half uurtje kwamen de kids het veld op lopen. Blauw naast rood, de kleuren waarin gespeeld werd. Uk liep vooraan en droeg een aanvoerdersband. Hoe gaaf is dat!! Vol enthousiasme begon het publiek te klappen. Het is natuurlijk (wederom) niet tof om te laten merken dat dit iets met je doet, dus slikte ik de brok in mijn keel weg en floot heel stoer op mijn vingers om toch wat geluid te kunnen produceren.

De scheids floot voor de aftrap en de wedstrijd begon. Ook op het veld was er een relaxte sfeer. De druk was van de ketel en dat was te merken. Niet iedereen speelde op scherp. Aan de kant werd verwoed geschreven en geschrapt door de scouts en trainers. Her en der was er overleg. Waar zouden ze nu toch allemaal op letten? Het zijn jonge spelertjes die allemaal over een bepaalde kwaliteit beschikken omdat ze hier anders niet hadden gestaan. Maar wanneer geef je iemand nu een kans en wanneer niet? Ik was blij dat ik hier zelf geen stem in had. Uiteindelijk werd er een volledige wedstrijd van twee keer 30 minuten gespeeld. Rond half negen reden we van het terrein, terug naar huis.

Tijdens de rit evalueerden wij de wedstrijd. Uk was matig tevreden. Hij kwam volgens eigen zeggen niet lekker in het spel. Hij gaf zijn eigen zwakke punten aan en kon tevens zijn sterke punten benoemen. Iets wat ik heel knap vind van iemand die pas elf jaar oud is. Wat ons betreft heeft ie lekker gespeeld. Een avondje ballen op een iets andere manier dan ie gewend is en aanvoerder zijn van spelers die normaal bij Feyenoord, Sparta en Excelsior spelen. Daar leer je ook weer van. Hij had zijn ding gedaan en het was afwachten in welk team hij geplaatst zou worden.

Een dag later, veel sneller dan verwacht, ontvingen wij het bericht dat ie geplaatst was in Team A!!  Daar was ie even stil van. Niet verwacht, maar stiekem toch wel gehoopt…

Excelsior… Here we come!

Het zal hier toch wel zijn? Heeft Tom-Tom ons wel naar het juiste adres gedirigeerd? Op vier auto’s na was de parkeerplaats nagenoeg leeg. Toen er nog een aantal auto’s aan kwamen en er (kleine) donderstralen in sportkleding uitstapten wisten we dat we goed zaten.

Zoonlief was de rust zelve. Gewoon een potje voetballen. Even lekker knallen. Eens zien waar hij staat ten overstaan van zijn leeftijdsgenootjes en tevens kunnen laten zien wat hij in huis heeft. Oké, zei ik zo neutraal en rustig mogelijk, de rust van uk weerspiegelend. Terwijl ik de hele rit hyperdebiel achterstevoren op mijn stoel had gezeten van de zenuwen. Gewoon een potje voetbal dus…

Zoonlief was het afgelopen jaar opgevallen bij de scouts van de KNVB, tijdens het spelen van wedstrijden bij zijn eigen club. Drie weken geleden is hij uitgenodigd om twee selectiewedstrijden te spelen voor de regio West (Rotterdam e.o.) , onder de 12 jaar. Dat betekent dat hij op dit moment behoort tot de meer talentvolle spelers in dat gebied. Aldus de KNVB. De bedoeling van de selectiewedstrijden is het vormen van een team waarmee activiteiten zoals trainingen, wedstrijden tegen top amateur en betaald voetbalorganisaties gespeeld worden. Alles om het talent bij jonge spelers te ontwikkelen zodat er mogelijk op een hoger niveau gebald kan worden.

Verzamelpunt was S.V. Deltasport in Vlaardingen. Met hooguit vijf tafels bezet heerste er rust in de kantine. Maar binnen een half uur was daar niks meer van te merken. Van gezellige bedrijvigheid naar complete chaos. Kinderen, sporttassen, ouders, broertjes, zusjes, opa´s, oma´s en andere aanverwanten. Allemaal in afwachting van wat komen ging.

Rond de klok van half zes moesten de kids zich melden bij de coach. Er volgde een kleine voorstelronde en de teamindeling werd bekend gemaakt. In totaal waren er 45 kinderen die verdeeld werden in drie verschillende teams, rood, blauw en geel. Elk team zou twee wedstrijden spelen van ongeveer 22 minuten. Het was nu aan de kinderen zelf om de juiste kleedkamer te vinden. Zichzelf (normaal) om te kleden en hun plekje te zoeken. Maar zo nieuwsgierig als ik ben moest ik toch even kijken. De tenues lagen al netjes klaar op de banken. Ik fluisterde zoonlief nog even in zijn oor waar hij de juiste kleedkamer kon vinden en de rest was aan hem.

Na het welkomstwoord van de coach, stoven de kids naar de kleedkamers en bleven wij achter in de kantine. De keuken draaide overuren aangezien het rond etenstijd was (altijd op van die onmogelijke tijden…) en we nog minimaal een uur moesten wachten. Gelukkig ging de tijd snel en voor ik het wist stonden we langs het veld toe te kijken hoe de warming-up gedaan werd. Dat was even andere koek vergeleken met de warming-up op onze eigen club. Ik kreeg zelfs zin om mee te doen. Er was veel interactie tussen de coach en de kids en de kids onderling. Iedereen deed mee. Daarna volgde er een klein partijtje met diverse aanwijzingen van de coach die zonder morren door iedereen werd opgevolgd.

Om 18.45 uur was het dan eindelijk zover. Als je niet beter zou weten zou je denken dat er een gewone voetbalwedstrijd plaats vond met spelertjes die allemaal aan elkaar gewaagd waren. Was het niet dat er in elke dug-out een mannetje met klembord zat. Er werd dus flink op deze jongens gelet. De tribune zat vol en langs de kant stonden ook aardig wat toeschouwers.

Hoewel ik natuurlijk een beetje bevooroordeeld ben in dit soort gevallen, kan ik toch echt zeggen dat hij het waanzinnig goed deed. Hij deed alles wat hij moest doen, op de juiste momenten. Hij schakelde zijn directe tegenstander uit, was aanspeelbaar, maakte goede combinaties, zocht de diepte op, en gaf een assist waaruit gescoord werd. Ik stond te jubelen en te springen aan de kant, zo trots als ik was. (voor zoonlief heb ik mij verder ingehouden want het is natuurlijk niet tof als er een debiel aan de kant je naam staat te scanderen…)

De spanningen van deze eerste ervaring zijn inmiddels wat weggeëbd. Zoonlief heeft zijn beste beentje voorgezet, samen met 44 andere jongens. Volgende week zal er een tweede wedstrijd plaats vinden. Daarna is het afwachten. Maar geselecteerd of niet, trots zijn we toch wel!!

Wordt vervolgd…