Beleg op brood…

Posted on by

Als kind mocht ik van mijn moeder altijd maar één belegsoort op brood. Daar werd ook onder verstaan: één plakje kaas of één plakje ham. Ze kon het meestal niet zo waarderen als ik hagelslag met brood at in plaats van brood met hagelslag. Het was al duur genoeg en als alleenstaande moeder moest ze vaak de eindjes aan elkaar knopen om rond te komen.

In de weekenden, bij mijn vader, nam ik het er meestal van. Een ontbijt bestond bij hem altijd uit broodjes of wit brood. Ook met het beleg werd flink royaal gestrooid. Meerdere belegsoorten op één broodje vond mijn vader niet erg. Pindakaas met hagelslag vond ik bijvoorbeeld vreselijk lekker. Nog steeds overigens. Of we maakten onze eigen broodjes gezond: met kaas, ham en alles wat er verder in de kast te vinden was. Nu ik er over nadenk waren deze broodjes helemaal niet zo gezond aangezien het vaak besmeerd werd met mayonaise in plaats van boter. Wat ik dan wel weer van mijn moeder geleerd heb te eten is speculaas op brood. Nou ja, geleerd… Het is heerlijk dus leren eten was voor mij geen probleem. Natuurlijk kocht mijn moeder geen speculaas van een duur merk, schuddebuikjes van Bolletje of de smeerbare variant van Lotus (die bestonden overigens toen nog helemaal niet)  maar de goedkopere variant. Het eigen merk van de supermarkt waar je voor 55 cent maar liefst drie (3!!!) verpakkingen in één doos aantrof.

Een tijdje terug werd er op het werk cake getrakteerd. Mijn collega vertelde dat ze de cake te zoet vond en liet hem liggen voor tussen de middag. Terwijl ik de cake al half opgegeten had vroeg ik haar of de cake minder zoet van smaak zou zijn door hem even te laten liggen. “Nee.”, Was haar antwoord. Ze vervolgde: “Als het restaurant open gaat koop ik een wit broodje en beleg hem met dit stukje cake.” Ik vroeg mij af of dit lekker was. Cake op brood?? Ik kon het helaas niet uitproberen want mijn plak cake was al lang en breed op toen het restaurant open ging.

Van de week bedacht ik mij geen moment toen vriendlief een grootmoederscake gekocht had. Normaal zou ik een plakje van een flinke toef slagroom en wat gekleurde hagelslag voorzien alvorens het naar binnen te proppen. Maar aangestoken en zeer nieuwsgierig naar de smaak maakte ik tussen de middag een broodje met een plak cake voor mijzelf klaar. Om het in één woord samen te vatten: Y U M M I E!! Ik kan het jullie zeker aanraden. Ik vond het zelfs nog lekkerder dan een losse plak cake. De smaak is inderdaad minder zoet. En in combinatie met het broodje zat ik ook direct vol. Dat was dan weer niet zo handig want er stond ook nog een heerlijk broodje ei met spek op het menu.

Ik heb al aardig wat gekke combinaties voorbij zien komen. Sommige zijn ook echt heel lekker. Ik ben benieuwd of er nog meer mensen zijn die mijn smaakpappillen kunnen verassen door een combinatie voor te schotelen van verschillende soorten “beleg” die je normaal gesproken niet samen zou eten.

Dus, laat hier een reactie achter van jou meest favoriete belegcombinatie op brood!!

Weer niet…

Posted on by

Met twee heren in huis die verzot zijn op historische actie/fantasie films zoals King Arthur, Centurion, 300, The gladiator, Troy en Alexander, om er nu maar een paar te noemen, ontkom ik er in de weekenden niet aan. Tenzij ik mijn tijdverdrijf elders zoek dan in onze woonkamer word ik geregeld geconfronteerd met dit soort films of geluidsfragmenten. Zelf vind ik het ook erg mooie films en kijk er graag naar. Maar meerdere keren dezelfde film kijken vind ik zonde van mijn tijd. In tegenstelling tot Uk, die daar totaal geen moeite mee heeft. Dit geldt overigens ook voor boeken. Eenmaal een boek gelezen zal ik dit niet snel nog een keer lezen er zijn namelijk zoveel mooie en goede verhalen.

Maar voor de film the Gladiator wilde ik wel een uitzondering maken, naast een mooi verhaal is de hoofdrolspeler overigens ook niet verkeerd, Russell Crowe. Voor de mensen die niet weten waar de film over gaat: (spoiler)

Keizer Marcus Aurelius beschouwt zijn beste generaal Maximus als een zoon. Wanneer Marcus’ jaloerse zoon Commodus hoort dat zijn vader niet hem maar Maximus als troonopvolger wil aanstellen vermoordt hij zijn vader en geeft hij opdracht Maximus te executeren. Deze weet aan de dood te ontsnappen, maar wordt verkocht als slaaf. In de gladiatorschool van Proximo ontwikkelt hij zich tot een ware vechtmachine, die zich keer op keer staande weet te houden in het Colosseum. Om alsnog wraak te kunnen nemen moet hij de sympathie van het Romeinse volk winnen. Zij is namelijk het enige dat machtiger is dan Commodus, de nieuwe keizer.

Ik herinnerde mij dat de week voor ik ziek werd deze film op tv te zien was . Vriendlief had hem opgenomen om hem later in de week te kunnen zien. Bij gebrek aan energie en puf struinde ik de harde schijf af, waar ik de film vond. Ik settelde mij op de bank met mijn thee en fleeceplaid. De film had ik inmiddels twee keer gezien. Tot twee keer toe hoopte ik op een ander eind. Een mooier eind. Een fijner eind. Nu keek ik hem voor de derde keer. Ik had de hoop nog niet opgegeven. Wie weet was dit wel the extended version, een herschreven script, wat dan ook… Maar nee, ook nu was het einde van de film weer om te janken!!

Kijken jullie films meerdere keren?
Welke film moet ik volgens jullie echt gezien hebben?

Lam & Lendig …

Posted on by

Zodra ik wakker word zijn er twee dingen die mij opvallen. Eén: Mijn oor is geplet en doet zeer. Hij voelt aan alsof ik de hele nacht op een baksteen heb gelegen. Niet dat ik weet hoe dat voelt maar ik kan mij er inmiddels iets bij voorstellen. Twee: het is midden in de nacht en ik ben wederom klaar wakker. Uit frustratie draai ik mij om en besef direct dat ik dit beter niet had kunnen doen. De wereld draait en mijn maag protesteert. Daarom voelt mijn oor wat pijnlijk aan. Ik lig niet voor niets al twee dagen op mijn linkerzij. Dan draait de wereld iets minder snel.

Mijn maag en darmgestel zijn eveneens in strijd met elkaar wie als eerste zijn inhoudt mag legen. Als opperhoofd had ik al een staakt-het-vuren aangekondigd maar daar wordt niet naar geluisterd. Voor zover mijn overwicht op mijn eigen lichaam. Zolang ik maar rustig blijf liggen is er niets aan de hand. Nou ja, niets… Terwijl vriendlief al twee dagen onder zijn zomerdekbed ligt omdat hij het warm heeft, heb ik me naast mijn winterdekbed, toegedekt met nog een extra fleeceplaid. K O U D!!

Kort geleden zei ik nog tegen een collega: “Jeetje, ik ben echt al een jaar niet ziek geweest!”  Nu word ik blijkbaar gestraft voor mijn woorden. Terwijl iedereen zich opmaakt voor een nieuwe werkweek waarin de beste wensen rondvliegen op kantoor kruip ik nog even onder de dekens. Met naast mij de aspro, vitamientje C, een kop hete thee en mijn laptop binnen handbereik. Zodra mijn hoofd het toe laat tik ik wat woorden op het digitale papier en neus wat rond op andere blogjes. Want dat is het enige voordeel van ziek zijn. Naast slapen is er genoeg tijd voor het bijlezen van blogjes die ik de afgelopen paar weken/maanden verwaarloosd heb…

Vroeger, als ik ziek was, lag ik op de bank en bracht mijn moeder mij van alles om mij snel weer op de been te krijgen. Dit varieerde van thee, beschuit met suiker, geperste sinaasappelsap tot soep (waar ik altijd een gruwelijke hekel aan had maar waar ik niet onder uit kwam omdat ik anders niet beter zou worden. Als kind geloof je nu eenmaal de dingen die je verteld worden) en keek ik naar het programma “de muis” met dat blauwe olifantje. Kennen jullie dat programma toevallig ook? Helaas is vriendlief werken dus moet ik mezelf voorzien van thee en beschuit en is de muis al lang niet meer op tv. In plaats daarvan staar ik naar een groene vogel die al gravend zijn hele bodembedekking over het randje van zijn kooi aan het schuiven is en daarbij volmondig roept dat ie aan het werk is. Ach, is in ieder geval één van ons druk met werken.

2012 in vogelvlucht…

Posted on by

2012 was een jaar waarin een hoop te verwerken viel, letterlijk en figuurlijk. Het was een moeilijk jaar met verdriet en een diep gemis van mensen die te vroeg van ons zijn weggenomen. Toch had het jaar ook mooie momenten die ik niet wil laten overschaduwen door bovenstaande feiten. Ik kan mij gedeeltes van het jaar heel helder voor de geest halen maar andere delen van het jaar zijn mij iets minder bijgebleven. Hierdoor heb ik het gevoel dat 2012 nog sneller is gegaan dan anders. Voor mijn gevoel moet Sinterklaas nog over de daken denderen, ligt de kerstboom ingepakt op zolder en is Oud & Nieuw nog heel ver weg. Maar niets is minder waar. Het einde van het jaar nadert met rasse schreden.

Daarom volgen hier een aantal gebeurtenissen die in 2012 indruk op mij hebben gemaakt en die ik graag met jullie wil delen.

Fotografie:
Het afgelopen jaar stond in het teken van de fotografie. Ik heb mijn eigen zaakje opgezet en heb dit jaar aardig wat sporters, waaronder voetballertjes, op de foto mogen zetten. In korte tijd heb ik veel (bij)geleerd. Foto Hamar heeft een eigen sponsorplek gekregen in de vorm van een vlag op de mooiste plek van het voetbalveld en ik heb een team van Feyenoord mogen fotograferen.

Naast sport en portretfotografie kreeg ik aan het begin van dit jaar, mede dankzij Harmsma uitvaartverzorging, de mogelijkheid om mij te verdiepen in de uitvaartfotografie. Een heel bijzondere ervaring en halverwege het jaar werd Uitvaartfotografie Hamar geboren.

Eén jaar bloggen:
Het is mij gelukt om een jaar lang te bloggen. Om te groeien in verhaaltjes en in bezoekers. Helaas, door drukte, is het er de afgelopen paar weken niet met regelmaat van gekomen. Bijlezen lukt gelukkig wel maar het plaatsen van eigen blogs iets minder.

De Familie BBQ:
De familie BBQ werd voor een tweede keer georganiseerd en wel op 28 augustus. Locatie: onze achtertuin. Niet verwacht dat dit zo gezellig en ongedwongen zou worden en dat wij zoveel mensen kwijt konden. Ik hoop echt dat dit spektakel een vervolg gaat krijgen, bij ons of bij iemand anders. Ik had overigens wel een week nodig om bij te komen. Dat dan weer wel. Verder zijn er een hoop feestjes van familieleden geweest die in achtertuinen, partytenten of woonkamers plaatsvonden. Niet alleen feestjes maar ook vakanties zijn samen doorgebracht. De wintersport aan het begin van dit jaar en Gran Canaria halverwege dit jaar. Omdat ook dit zo goed bevallen is, wordt de aanstaande wintersportvakantie uitgebreid met nog een aantal personen en is er al een reisje Rome geboekt. Er was niet alleen plaats voor feest. De familie was er gelukkig ook voor elkaar op momenten dat het nodig was. Verhuizing, verbouwing of herdenkingsavonden ter na gedachtenis aan de personen die wij de afgelopen twee jaar verloren zijn.

De lucht in:
Vriendlief kreeg voor zUitzicht vanuit de ballonijn verjaardag een ballonvlucht cadeau. De vlucht was in verband met de weersomstandigheden een aantal keer uitgesteld. Maar uiteindelijk mochten we op donderdag 13 september de lucht in. Wat een fantastische belevenis. Alleen al het opzetten en vullen van de ballon is een ervaring op zich. Maar dan komt het mooiste, in het mandje klimmen en los komen van de grond. Vervolgens is het genieten van het uitzicht over half Nederland, de stilte in de lucht en als je geluk hebt, de zonsondergang.

Wie jarig is trakteert:
Naast fotograferen werk ik ook nog fulltime bij de Koninklijke PBNA. Eén van de grootste examenorganisaties van Nederland. Wij verzorgen onder andere examens in de vakgebieden techniek, VCA/SOG, Management & Organisatie, Middelbaar veiligheidskunde en System Engineer. Dit jaar bestonden wij 100 jaar en dat moest gevierd worden. Naast verschillende feestjes/borrels in ons eigen pand en elders in het land werden al onze examinatoren (en dat waren er nogal wat) mee genomen naar  de SS Rotterdam. Daar kregen we een rondleiding gevolgd door een fantastisch diner. Een zeer geslaagde avond. Maar daar bleef het niet bij. Ook voor onze klanten en partners werd iets georganiseerd en wel op Koninklijk niveau. Zo werd Oud kasteel Wassenaar afgehuurd en werd de “VCA Opleid12-12-2012er van 2012” bekend gemaakt. Dit alles onder het genot van luxe hapjes en drankjes. Tussen de bedrijven door kon gesproken worden met klanten die wij doorgaans alleen telefonisch of per mail spreken. Erg leuk om elkaar nu ook in het echt te zien. De gehele avond werd aan elkaar gepraat door onze gastheer Toine van Peperstraten met wie ik aan het einde van de avond nog even op de foto mocht.

2012 was zoals gezegd een roerig jaar. 2013 zal daar waarschijnlijk niet veel in verschillen. Ik hoop alleen dat er meer rust en regelmaat mag gaan komen, zodat het jaar intenser geleefd kan worden en ik niet het gevoel heb dat de tijd tussen mijn vingers doorglipt. Dat 2013 een jaar mag worden waarin bijzondere momenten zullen plaats vinden en nieuwe uitdagingen op ons pad mogen komen.

Ik wens jullie allemaal een mooi uiteinde van 2012 en een sprankelend begin van 2013.

Ik wens jullie allemaal een mooi uiteinde van 2012 en een sprankelend begin van 2013.

Mijn eigen werkplek…

Posted on by

De afgelopen paar weken is het (weer) lekker druk geweest. Op de zaak kwam er geen eind aan de werkdag. Vroeg beginnen, laat klaar en voor mijn doen veel overuren. De beloning? Hogere cijfers, meer omzet en uitgeblust personeel. Ook thuis was het aardig druk. De sportfotografie ging zelfs in barre, koude en natte tijden gewoon door en dat betekende de weekenden niet onderuitgezakt voor de buis bijkomen van een drukke werkweek. Tot vorig weekend zat ik dik ingepakt langs het sportveld om actiefoto’s te maken. Om vervolgens in de middag op te warmen achter mijn computer. Het werkt verslavend om mijn eigen fotowerk te verbeteren. Om nog preciezer te zijn in afdrukken en om nog mooiere actiefoto’s te maken. Het is leuk om te zien hoe veel ik in korte tijd geleerd heb.

Maar al het werken heeft ook zijn nadelen. Zo was mijn inspiratie en motivatie om te bloggen terug gelopen naar net boven het vriespunt. De zinnen en woorden wilden maar niet komen en als ik al iets origineels bedacht had liep ik na één alinea compleet vast. Ook was mijn irritatiegrens sneller bereikt dan anders. Terwijl ik in de woonkamer mijn foto’s aan het bewerken was, of zat te ploeteren op een verhaal, weergalmde het getetter van Uk terwijl hij zijn spelletjes op de Playstation aan het spelen was in mijn oor. Vergelijkbaar met een mug in je slaapkamer tijdens een zwoele zomernacht waardoor je maar niet kunt slapen. IRRITANT!! We konden alle twee niet veel van elkaar hebben en dat uitte zich in gekibbel en chagrijnige gezichten. Niet leuk voor mij, maar zeker niet voor hem. Hij kan er immers niets aan doen dat ik meer dan gemiddeld werk in één week.

Het werd tijd voor mijn eigen werkplek in huis. Een ruimte waar ik mijn fotospullen normaal zou kunnen opbergen. Waar mijn administratie gedaan kan worden zonder dat ik van drie verschillende plekken mijn paperassen moet pakken. Een plek waar ik in tijden van drukte en stress toch rustig kan werken.

Aangezien de fotostudio niet meer in gebruik is besloot ik daar mijn werkplek te maken. Het kleine bureau dat er stond voldeed niet meer aan mijn eis. Dus moest ik op jacht naar iets wat geheel aan mijn smaak zou voldoen. De Ikea deden wij als eerste aan. Niet mijn meest favoriete winkel, maar ik ging er vanuit daar voor een compleet kantoor te kunnen slagen. Na een uur ronddwalen was ik helemaal klaar met de Ikea en stapte gedesillusioneerd de auto in. Te klein, te groot maar vooral te zakelijk. Mijn nieuwe werkplek moet er professioneel uitzien maar zeker niet zakelijk.

Er zat helaas niets van mijn gading bij. Dit was eveneens het geval bij alle andere kantoormeubelzaken die ik bezocht. Ik besloot te stoppen met zoeken in de stille hoop er tegen aan te lopen op een moment dat ik er niet naar zou zoeken. Dit gebeurde vorige week. Al bladerend door de website van de Wehkamp stond daar opeens mijn bureau, met stoel en bijbehorende kast. Ik was opslag verliefd op een stijl, klassiek landelijk, waar ik een paar jaar geleden niets van moest hebben. Na alle maten opgenomen te hebben besloot ik hem te bestellen. Afgelopen vrijdag zijn de pakketten geleverd.

Aangezien de voetbal afgelast was konden we mooi aan de knutsel. Het was een compleet bouwpakket met allemaal losse onderdelen, een zak vol schroefjes, plugjes, moertjes en wat lijm. We zijn er een zaterdagochtend en een gedeelte van de middag zoet mee geweest. Maar de stoel en het bureau staan inmiddels. De kast laat nog even op zich wachten. Deze moet helaas omgeruild worden omdat hij niet ongeschonden aangekomen is.

De vensterbank is door vriendlief van de week al in de verf gezet. De radiator wil ik zelf nog gaan doen. Ik ben er nog niet over uit of ik alles wit verf of dat ik er een ombouw omheen zet. Er moet nog een mooie witte plank boven mijn bureau komen en zowel links als rechts van de muur een aantal (sport) foto’s van eigen hand. Ik ben er erg blij mee en in gedachten is de kamer al helemaal af.

Zodra alles af en naar wens is, zal ik jullie virtueel rondleiden op mijn nieuwe werkplek.

Ter herinnering. . .

Posted on by

~

Is het echt alweer één jaar geleden dat wij elkaar gesproken hebben?!
Is het echt alweer 52 weken geleden dat ik je door mijn tranen heen vertelde hoeveel ik van je hield en dat je naar mij glimlachte en zei dat je ook van mij hield?!
Is het echt alweer 365 dagen geleden dat ik je hand vast hield en het moeilijkste moest doen wat ik ooit in mijn leven heb moeten doen, je vertellen dat het goed was zo?!

~

Ik mis je om wie je was
Ik mis je om wie je bent
Ik mis je om wie je altijd zal blijven
 Mijn moeder!

***

Clooney vs Clowny…

Posted on by

“Wat vind je van deze?” “Die is te groot!”
“Oh. Dan is deze zeker te klein?” “Nee, die zou goed zijn als er ook andere bonen in kunnen. Hier kunnen alleen van die cups in. Je weet wel, van die stomme George Clooney reclame!” “Wat is er nu weer mis met Clooney?” Zeg ik schouderophalend terwijl ik vriendlief volg door de winkel met rekken koffieautomaten.

“Ik zoek zo’n model, maar dan met die kleur en dan met deze uitstraling.” Vriendlief wijst van de ene naar de andere machine. “Hij mag heus wel wat uitstraling hebben.”
“Ja, dat heeft Clooney ook.” Zeg ik terwijl ik de machines bekijk die vriendlief zojuist heeft aangewezen.

Op de laatste machine blijft mijn oog even rusten. Die ziet er mooi uit. Net zo één als die we nu thuis hebben staan maar door het blauw verlichte display ziet het er net wat strakker uit. “Zie je dit?” Terwijl ik dat zeg druk ik, zo neurotisch als ik ben, op het icoontje dat twee kopjes koffie aangeeft. Ik wil mijn zin afmaken maar deins achteruit als ik het mij oh zo bekende geluid van koffiebonen-die-terplekke-gemalen-worden hoor.

“Oh shit, deze doet het echt!?” Roep ik een beetje panisch, van links naar rechts kijkend of ik ergens een verkoper zie staan die mij uit de brand kan komen helpen. Intussen worden er door mij een aantal potjes leeg gegooid zodat ik iets heb om de koffie in te laten lopen. “Nee geen shit, roept de verkoper achter mij, koffie!!”
Vriendlief kan alleen maar lachen. “Blijf met je tengels dan ook eens van al die knopjes af, dat krijg je er nu van!” Ik werp hem een boze blik toe maar kan het niet helpen en moet zelf ook lachen om mijn domme actie. De verkoper ruilt, nog voor de koffie uit de automaat loopt, de twee potjes om voor echte koffiekopjes en zegt: “Zo mevrouw, de melk en suiker vindt u daar, de koffie drinkt u zelf maar op!”

Playmobil is Ipad waard. . .

Posted on by

Toen vriendlief eenmaal door had wat Marktplaats inhield en vooral hoeveel geld je daarmee kon besparen was het hek van de dam. Toen Uk nog een ukje was en eigenlijk nog te klein was voor alles wat kleiner was dan Duplo, werd er flink ingekocht, voor later. Onder het motto: “Dat vond ik vroeger erg leuk, dus mijn kind gaat dit ook heel leuk vinden!” werd alles van Playmobil ingeslagen. Er werd geboden, gemaild en heen en weer gebeld tot men letterlijk groen en geel zag. De pakketjes bleven bij ons binnen stromen en de zolder werd voller en voller.

Uk werd iedere sinterklaas, kerst en met zijn verjaardag voorzien van een nieuw pakketje Playmobil. Je kon het zo gek niet verzinnen of Uk had het op zijn kamer staan. Soms was hij de twee kilometer NS rails met vijf treinen en wagonnetjes zat en werd het ingeruild voor piratenboten en ridderkastelen. Of het politiebureau en de Ark van Noach. Terwijl Uk groter en  ouder werd verloor hij beetje voor beetje zijn belangstelling voor al het speelgoed. De computer en voetbal werden zijn hobby’s en dat terwijl er boven op de vliering nog een aantal dozen met Playmobil stonden waar hij niets van afwist. Zo stond er nog een brandweerkazerne met alles er op en er aan, een F1 pakket en een luxe indianen- en ridder set compleet met tipi’s, paarden en kajaks.

Twee weken geleden besloot vriendlief de knoop door te hakken en zijn met liefde ingekochte collectie te koop aan te bieden. Omdat het wel erg veel werk was keek hij Uk en mij lief aan en zei dat de opbrengst naar een goed doel zou gaan, namelijk een nieuwe Ipad (of twee) en of wij misschien zouden willen helpen. Daar hadden Uk en ik wel oren naar.

Met zijn drietjes zijn we de hele zondag bezig geweest met het bij elkaar zoeken van de originele verpakkingen, bouwtekeningen en natuurlijk het Playmobil zelf. Uk was toch wel erg verknocht aan zijn kasteel en besloot deze samen met zijn drakenfort te houden. De rest mocht voor de verkoop van zijn kamer gehaald worden.

De fotostudio werd voor deze gelegenheid opgetuigd en alle bouwwerken werden één voor één vakkundig in elkaar gezet, gefotografeerd, (vakkundig)afgebroken en in dozen gestopt. Dit ging de hele week zo door. Iedere dag werd er iets op Marktplaats gezet. Iedere dag kwamen er nieuwe biedingen binnen en werd er Playmobil verkocht. Inmiddels kan ik geen Playmobilpoppetje of onderdeel meer zien. Maar… de bende in de studio, zolder en de kamer van Uk veranderde langzaam in een gestructureerde chaos. De vloer werd iedere dag een halve meter meer begaanbaar. De dozen stapelde zich op in de gang maar aan het einde van de tweede week was dit afgenomen tot een doosje of drie.

Hoewel nog niet alles gefotografeerd en verkocht is, was volgens vriendlief afgelopen vrijdag het targetbedrag bereikt. Toen ik thuis kwam werd mijn inspanning beloond met een Ipad mini. Ik had niet verwacht dat dit speelgoed nog steeds zo goed zou verkopen. Maar blij met mijn nieuwe aanwinst ben ik zeker. Nu nog een mooie hoesje uitzoeken.

Iemand nog interesse in een zwik gouden & zilveren ridders, een Engels fort of een Inca tempel?

Parabenen, Lumigen en Hydra IQ. . .

Posted on by

Het is niet bepaald zomers weer en ik kom net terug van stal. Ik zit onder het zand, ben doorgeregend en koud tot op het bot. Zodra het mij gelukt is om mij van mijn kleding te ontdoen, want dat is heus niet makkelijk met een drijfnatte, strakke rijbroek die vast geplakt zit aan je benen, stap ik onder de douche. Ik hoop hier enigszins van mijn onderkoelingsverschijnselen af te komen. Na tien minuten houdt het klappertanden op en begin ik mij weer wat aangenamer te voelen. Op het moment dat ik naar de shampoofles grijp gaat het fout. Deze is namelijk leeg. Alsof het helpt schud ik hem nog een paar keer heen en weer zoals ik van de week ook al een keer had gedaan. Maar op is op. Ik had mij voorgenomen direct een nieuwe fles neer te zetten. Iets wat ik dus verzuimd heb te doen.

Ik wil al uitwijken naar de shampoo van vriendlief als mijn oog valt op een proefmonstertje. Ik weet niet wie van jullie wel eens heeft geprobeerd om tijdens het douchen een proefmonster open te maken? Mij is dat tot op heden, zonder grof geweld, niet gelukt. Ik weigerde de douchecabine uit te komen om een schaar uit de la te pakken. De verpakking was inmiddels helemaal nat, er was geen inkeping te vinden om hem open te scheuren en het geklungel aan de hoekjes begon mij zo dusdanig te irriteren dat ik besloot mijn gebit uit te testen. Ik snap nu ook waar de naam “proefmonster” vandaan komt!!

Ik klemde het ellendige monster tussen mijn kaken in de hoop dat ik niet direct een hap shampoo binnen zou krijgen. Mijn gebit bleek sterker dan de verpakking, de inhoudt bleef ondanks gepast geweld zitten waar hij zat en ik kon dan eindelijk mijn haar wassen. Terwijl de geurige shampoo mijn neusgaten binnendrong  bekeek ik de verpakking. Toch altijd handig om te weten dat ik mijn haar was met een shampoo die niet voorzien is van Parabenen, PH neutraal is, vol zit met Lumigen en voorzien is van ontwikkelemulsie. Je wilt natuurlijk wel goed uit de verf komen zonder je kapsel uit te drogen.

Na het douchen smeerde ik mijn gezicht in met een dagcrème voorzien van hydra IQ. Ik ben blij dat ik zelf enige vorm van IQ bezit. Maar vanaf nu geen nood. Als ik het zelf even niet meer weet, dan weet mijn dagcrème het wel.

Om de volgende dag niet weer zonder shampoo te zitten pakte ik direct een nieuwe fles uit de voorraadkast. Het geklungel met een proefmonster hoef ik namelijk niet dagelijks mee te maken. Terwijl ik voor de kast stond besloot ik even te kijken of de Neutra Pearls niet over de datum waren en trok ik ook voor het gemak maar een paar Immunofortis progress verpakkingen mee. Want met de R in de maand weet je het nooit, voor je het weet heb je wat te pakken. Ik bedacht mij dat ze dan wel voorzien moesten zijn van lactobacillus (?)Shirota. Anders werkt het natuurlijk weer niet!

Na een half uur zat ik schoon en wel op de bank. Mijn haar was zandvrij, rook aangenaam (chemisch) lekker en ik was weer opgewarmd, daar ging het mij uiteindelijk om.

*met een knipoog naar de reclame.

Door weer & wind. . .

Posted on by

De wekker gaat om 06.30 uur af, op een zaterdag, na een week werken. De regen komt met bakken uit de hemel zetten. Het is de afgelopen nacht niet één minuut droog geweest. Ukkepuk hoor ik al van de trap af denderen en gilt ons in het voorbijgaan een goedemorgen toe. Hoe kan het toch dat dat joch geen moeite heeft met opstaan?

Als ik beneden kom heeft Uk zijn voetbalkleding al aan. Terwijl ik het ontbijt sta klaar te maken vraag ik aan vriendlief of hij er zeker van is dat de wedstrijd door gaat, op dit onchristelijke tijdstip met dit niet Deborah vriendelijke weer. Hij begint te lachen en zegt: “Lang leve de kunstgrasvelden!” Ik besluit wijselijk mijn mond te houden, eet mijn ontbijt en maak mij klaar voor een regenachtige ochtend langs het voetbalveld.

Uk daarentegen is niet meer te houden. Dit is de laatste wedstrijd voor de beker. Met de wedstrijden die reeds gespeeld zijn staan er drie clubs op de eerste plaats. Waaronder die van hem. Het is er op, of er onder vandaag!! Dat maakt het de moeite waard om je zeiknat te laten regenen en vervolgens een verkoudheid op te lopen. Mijn fototoestel had nergens last van. Met zijn eigen regenjas aan heb ik foto’s gemaakt van de wedstrijd. En wat voor wedstrijd. Ik vergat soms dat ik in het hol van de leeuw (de tegenstander) zat en zodra er een doelpunt gemaakt werd schreeuwde ik uit volle borst mee. De tegenstanders daarentegen deden het zelfde op hun beurt om mij vervolgens grijnzend aan te kijken…

De spelers scoorden het ene na het andere doelpunt terwijl ik het ene na het andere plaatje schoot. De kou deerde mij op dat moment niet. Hoewel mijn vingers na afloop gevoelloos waren en mijn bovenbenen tot aan mijn tenen drijfnat waren heb ik daar tijdens de wedstrijd niets van gevoeld. De spanning was om te snijden, zowel op als naast het veld.

De uiteindelijke score was 6-6. Dat betekende, op dat moment, een eerste plaats voor ons team! Het team dat eveneens kans maakte op een eerste plaats moest ook spelen. Direct na de wedstrijd werd er druk over en weer gebeld om te vragen wat het andere team gedaan had. Helaas waren de wedstrijden door het slechte weer en het ontbreken van kunstgrasvelden afgezegd. Over een aantal dagen weten we pas of we (de spelers uiteraard) de beker gewonnen hebben of een mooie tweede plaats hebben behaald.

Zie voor meer (voorbeeld)foto’s de facebookpagina of de website: Foto Hamar