Tagarchief: doelen

Count your blessings #5

Posted on by

Jeetje, wat was mei een bewogen maand. We hebben weer een hoop gedaan, gezien en meegemaakt. Overigens bijna alleen maar mooie en leuke dingen. Een goed moment om de hoogtepunten de revue te laten passeren.

Voetbal:
Aan het begin van de maand diende zich de laatste competitiewedstrijd aan die zoonlief met FC Dordrecht speelde. We moesten daar wel helemaal voor naar Almere. De heren van Dordrecht verloren deze wedstrijd. Ik had in ieder geval weer mooie plaatjes dus was tevreden. Kort daarna volgden de tweede selectiedag van de KNVB in de Meern. Zoonlief mocht zich weer een hele middag uitleven. Na de wedstrijden volgden een korte evaluatie en dat was het dan. De KNVB is altijd heerlijk duidelijk in wat ze nu precies verwachten en waar ze naar toe werken. NOT… De rest van de maand werd gevuld met verschillende toernooien door het land. De grootste was toch wel het driedaagse internationale in Den Helder. Waar ook Engeland, België en zelfs Egypte aan mee deden. FC Dordrecht bleek de verrassing van het toernooi te zijn. Van de 16 teams zijn ze 4e geworden. Het team is tevens verkozen tot het best voetballende team van het hele toernooi. Leuk toch?! De voetbalkleding is inmiddels ingeleverd en nu hebben we een paar weken “voetbal”-rust.

Roparun:
Het pinksterweekend stond voor mij in het teken van de Roparun. Mijn eerste keer. Wat een happening!! Hoewel we nu drie weken verder zijn droom ik nog geregeld over deze ervaring. Mijn dromen zijn heel uiteenlopend. Mensen en routes die we kwijt zijn. De parkeerplaats die we niet kunnen vinden of vol zijn. Dat ik zelf moet hardlopen terwijl ik geen schoenen bij mij heb. Feestjes onderweg en de finish die we halen. Het grappige is dat in al die dromen mijn neef ook steeds aanwezig is. Terwijl hij heeft deelgenomen met een heel ander team. Het hele Roparun-avontuur heeft nogal wat indruk op mij gemaakt en ik ben nog steeds bezig met het verwerken hiervan. Gisteren is tevens de opbrengst bekend gemaakt. In totaal is er
€ 5.415.692.- opgehaald. Waarbij wij als team 282 ICR, er ongeveer € 6000-, aan hebben bijgedragen. De drie Roparun-dagen heb ik als heel bijzonder ervaren. Wie weet volgend jaar weer!?

Logé:
Voor Groene Draak was ik al even opzoek naar een maatje. Vriendlief moest er niets van weten. Nog zo’n terrorist in huis? Wat als ie ook op jou “lijkt”? Weet je wel hoeveel herrie en stof ze maken? Toch kreeg ik hem zover om naar een foto te kijken die op internet voorbij kwam.
Zijn stem zou doorslaggevend zijn om het wel of niet te doen. Na een week wikken en wegen gaf hij “groen licht” en hebben we eea in gang gezet. Om in aanmerking te komen voor deze vogel moesten we bij Stichting Vrolijke Papegaai in Goes een cursus volgen. Groene draak kon direct mee om kennis te maken met zijn mogelijk nieuwe vriend. Die dag was naast een kennismaking ook gevuld met heel veel informatie en praktijkopdrachten met onze (en opvang) gevleugelde vrienden. Vriend- en zoonlief werden direct van hun angst afgeholpen en lopen nu “vrolijk” met groene draak op de arm door het huis. Na een bedenkperiode van ons, maar ook van de stichting, werd de knoop doorgehakt. Sinds twee weken hebben wij een tweede groene draak te logeren. Deze periode duurt een aantal weken zodat er gekeken kan worden of de klik er voor iedereen is. Het is een komisch duo bij elkaar. Binnenkort volgt er een update over onze (mogelijke) gezinsuitbreiding.papegaai, Amazone, groene draak

 

Roparun 2016…

Posted on by

De wekker ging om 03.30 uur, zodat ik op tijd bepakt en bezakt bij de afgesproken plaats zou zijn. Ik was niet eens een loper of fietser maar toch was ik op van de zenuwen. Jeetje, in wat voor avontuur stort ik mij nu toch weer? Wist ik veel waar ik een jaar geleden “ja” op had gezegd. Dat wist ik natuurlijk wel, maar niet wat voor “emoties” daar allemaal bij kwamen kijken. Ik zou er in ieder geval snel genoeg achter komen. Ik was niet de eerste toen ik mijn auto voor de poort tot stilstand bracht. Een van de chauffeurs en een masseur stonden al te wachten tot het hek open zou gaan. Niet veel later kwamen de andere teamleden aan. Al dan niet met een voertuig dat mee moest.

De reis naar Parijs ging rond 05.00 uur van start en verliep heel voorspoedig. Voor we het wisten kwamen we aan bij de start. Daar kregen we een plek aangewezen om onze voertuigen te parkeren. Ik keek mijn ogen uit. Het ene team nog mooier aangekleed dan het andere en voertuigen omgebouwd tot complete woonwagens. We hadden nog wat tijd dus konden snel het terrein verkennen, omkleden en op zoek naar de pastapartytent. Daarna nog even een fotomoment op de inmiddels beroemde Roparunheuvel.

Roparun 2016, Foto Hamar, goede doel

Onze start was om 13.17 uur en onder luid applaus van alle toeschouwers vertrokken onze eerste loper en fietsers. Team A was nu definitief gestart. Team B en het basiskamp moesten er nu voor zorgen dat alle andere spullen vervoerd zouden worden naar de eerste tussenstop die gepland stond in Nery.

Vanaf dat moment snapte ik pas goed wat de bedoeling was van het op- en afbouwen van het kamp. Eten klaarmaken voor de rustende lopers en klaarzetten voor de aankomende lopers. Masseurs die klaar stonden of al bezig waren met het losmaken van spieren. Spullen klaar zetten voor de wissel die over een paar uur zou plaats vinden. Maar vooral ook je rust pakken wanneer je kon. Het was lekker weer dus streken een aantal van ons neer op het stukje gras naast de kerk. Team A belde dat ze over ongeveer een uurtje zouden arriveren. Zo had het basiskamp de tijd om eea in orde te maken en team B kon zich opmaken voor een wissel.

Met beide teams ben ik een etappe mee geweest. Ik vond het leuk om nu zelf te zien en te ervaren hoe het er tijdens de run aan toe gaat. De eerste loper wisselt na een kilometer met de tweede loper. Die door het “lopers-busje” is afgezet. Zodra loper één zit rijd het busje een km verder om daar loper twee en drie te wisselen. In totaal zijn er vier lopers. En per team een eigen chauffeur en navigator. De loper zelf wordt bijgestaan door twee fietsers die ook navigeren. Dit herhaalt zich ongeveer 520 km. Tussen de wissels door moet er ook nog geslapen, gemasseerd en gegeten worden. Erg veel tijd is daar natuurlijk niet voor.

Op zaterdagmiddag 14 mei om 13.17 uur vertrok ons team vanuit Parijs. Op maandagmiddag 16 mei om 14.44 uur zijn we gefinished in Rotterdam.  In totaal hebben we er 49.27 uur over gedaan, met een snelheid van 10.55 km/ph. Wat een bijzondere ervaring om dit zo mee te mogen maken. Heel weinig slaap, veel op de been, veel te weinig wc’s onderweg en een team met voor mij allemaal onbekenden. Leuk is niet het juiste woord voor deze drie intense dagen. Ondanks het vele lachen onderweg’. Bijzonder mooi en op sommige stukken toch ook wel emotioneel, dat dan weer wel!! Een mooie ervaring die ik niet had willen missen.

Roparun 2016, Foto Hamar, Goede doel, Rotterdam.

Team 282 Inner Circle Runners, jullie zijn toppers!!

 

Nog twee dagen…

Posted on by

Daar zaten we dan, bij een van de lopers thuis. De laatste teambespreking voor we ons op een driedaags avontuur zouden storten met weinig slaap en veel sportiviteit. Er hing een ontspannen en gezellige sfeer. Hierdoor begonnen we wel wat later dan gepland maar dat mocht de pret niet drukken. Hoewel een hoop zaken al rond waren moesten er toch ook nog wat cruciale dingen besproken worden. Dus toen de koffie was uitgedeeld, de koeken waren rond gegaan en iedereen eindelijk zat kon de laatste teambespreking van Roparun team 282 Inner Circle Runners beginnen!

Het is verbazingwekkend wat er allemaal bij een grootschalig evenement als dit komt kijken. En dan heb ik het nog niet eens over de organisatie van de Roparun zelf. Alleen het op poten zetten van een eigen team is al een hele klus. Het vinden van voldoende mensen voor de juiste taken is best een uitdaging. Wanneer je compleet denkt te zijn vallen er toch mensen af door blessures of andere verplichtingen. Als het team dan eenmaal geformeerd is kan het feest beginnen. Er moet van alles geregeld worden. Waar moeten we slapen? Met welke vervoersmiddelen gaan we dit avontuur aan? Wat eten we en wat nemen we hier voor mee? Wat voor kleding dragen we? Hebben we voldoende navigatie en hoe houden we onderling contact? Dit alles kost geld. Als team wil je zoveel mogelijk geld binnenslepen voor het goede doel. Maar je wilt ook de kosten dekken die noodzakelijk zijn voor dit driedaags evenement.

Er zullen dus acties georganiseerd moeten worden waarbij geld binnen komt. Zoeken naar sponsoren is ook een optie. Bedrijven zo gek zien te krijgen om het team te geven wat het nodig heeft en zelfs nog ietsje meer, voor het goede doel uiteraard! De sponsoring hoeft niet altijd een geld bedrag te zijn. Het ter beschikking stellen van voertuigen, eten, drinken en bijvoorbeeld kleding is ook een optie. Al met al is het organiseren niet zomaar gedaan. Maar voor mensen die het aanspreekt een heel leuke uitdaging.

We zijn inmiddels ruim een half jaar verder sinds de eerste teambespreking. Na alles wat ondernomen is, zijn wij er zo goed als klaar voor. Vanaf zaterdag 14 mei zijn wij, samen met alle deelnemende teams, live te volgen via deze link *klik*

Ook kan er nog steeds gedoneerd worden:
*Uw wilt doneren? Graag!!* en kies voor team 282 Inner Circle Runners.
Het geld dat je overmaakt via deze link zal in zijn geheel worden gebruikt om de kwaliteit van leven van kankerpatiënten te verbeteren en is NIET om onze activiteiten tijdens de Roparun te bekostigen!!

Onze dank gaat ook uit naar onze sponsoren. Want zonder hen hadden wij dit niet kunnen doen!! In willekeurige volgorde:

– Stay Connect
– Smart Elektrotechniek
– ALtime Timmer & montagebedrijf
– Roovers Handelsonderneming
– Tyres In Stock
– Belasting Service Dienst (BSD)
– FW Administraties
– Autobedrijf Los BV
– Dirk vd Broek Zwijndrecht
– Kaatje Jans Delicatessen
– Timmerfabriek Jongbloed Winschoten
– Probin Papendrecht
– Ab Mauri Dordrecht

Ik heb er zin in, maar ben toch ook wel zenuwachtig. En ik hoef mij niet eens af te vragen welke hardloopkleding ik in moet pakken. Wel welke lens ik mee zal nemen! Mijn taak is het vastleggen van de belevenissen van team 282 Inner Circle Runners. Maandag 16 mei hopen we tussen 15.00 uur en 17.00 uur te finishen in Rotterdam. Nog twee dagen, dan is het zover…

ROPARUN, Inner Circle Runners 2016

Team 282…

Posted on by

ROPARUN, Inner Circle Runners 2016​

Vorig jaar deed mijn neef samen met nog een aantal hardloopmaatjes, mee aan de Roparun. De Roparun is een estafetteloop van meer dan 500 kilometer van Parijs (en Hamburg) naar Rotterdam waarbij mensen, in teamverband, een sportieve prestatie leveren om op die manier geld op te halen voor mensen met kanker. Het motto van de Roparun is: “Leven toevoegen aan dagen, waar vaak geen dagen meer kunnen worden toegevoegd aan het leven”. Op facebook kwam ik niets anders tegen dan oproepjes om gezellig samen te trainen. Oefenwedstrijden die ingepland werden. Foto’s en verhalen over nachtloopjes en berichtjes over het inzamelden van geld. Voor het goede doel uiteraard. Vol bewondering probeerde ik mijn neef uit te horen op momenten dat ik hem zag. Hoe hij het vond? Wat ze gedaan hadden? Hoe dat dan precies ging met de lopers en fietsers enzovoort…

Zelf liep ik ook al hard. Alleen zonder een doel. Vanaf toen werd mijn drive om te lopen gesterkt door zijn verhalen en wat ik las op internet. Ik raakte er door in de ban. Halverwege de zomer durfde ik mijn wens hardop uit te spreken: “Ik wil ook mee doen aan de Roparun!!” Linksom of rechtsom, ik wil ook onderdeel uitmaken van zoiets groots. Ervaren hoe je in korte tijd met een team iets kunt neerzetten. Door het stof en gebroken thuis komen. Een ervaring rijker en iets bijdragen voor een ander. Of zoals op de site van Roparun geschreven staat: “Het is een avontuur voor het leven…”

Op het moment dat ik een blessure opliep en niet verder kon met hardlopen werd ik gebeld door een van de hardlooptrainers. Hij had net als neef mee gedaan aan de Roparun en was vastbesloten om in 2016 een eigen team te formeren. Hij zocht een fotograaf die de Roparun van voor tot achter en van begin tot eind wilde vastleggen. Voor het team, maar ook voor de achterblijvers die zo een beeld krijgen bij dit evenement. Hij vroeg of ik hier oren naar had en het zag zitten om aan boord te stappen, om samen met een groep onbekenden dit avontuur aan te gaan. Ik was met stomheid geslagen. Over het antwoord hoefde ik niet eens na te denken. Natuurlijk stap ik aan boord!! Hoe tof is dat en wat een mooie kans!

Inmiddels zijn we een aantal maanden verder en zijn er al diverse bijeenkomsten geweest. Om het team te leren kennen en de taken te verdelen. Wie gaan er lopen? Fietsen? Chauffeuren en navigeren? Hebben we een masseur, of twee? Wie regelt de catering? Sommige deelnemers heb ik eens eerder gezien maar feitelijk ken ik niemand. Het team is een gemêleerd gezelschap. Een enkeling heeft al vaker deelgenomen. Maar voor veel van ons is dit de eerste keer. En zoals altijd met een eerste keer is het toch best spannend…  Drie dagen, met weinig slaap, vermoeide mensen en een strak schema. Maar ook drie dagen lol, gezelligheid en avontuur. Zaterdag 14 mei, het pinksterweekend, is het zover. Dan staat team 282, De Inner Circle Runners uit Hendrik Ido Ambacht aan de start in Parijs. Ik heb er in ieder geval heel veel zin in!!

Bye Bye 2015…

Posted on by

Toen ik klein was kon ik weken uitzien naar de kerst. Het mooiste feest van het jaar. Met een grote groep, veel en lekker eten. En natuurlijk cadeautjes voor iedereen. In tegenstelling tot vroeger had ik dit jaar totaal geen zin in de feestdagen. Vriendlief moest ook nog eens werken. Ik wilde eigenlijk niet eens een boom in huis. De meerderheid stemde voor. Dus werd alles van zolder gehaald en kwam er een boom. Natuurlijk is het best gezellig als ie dan eenmaal staat. Zelfs de huisdieren vinden het leuk en liggen er ieder jaar weer onder. Hij is ook best mooi en dat voor een nepperd. Kleine Krijger dacht zelfs dat ie de takjes kon eten. Die heb ik meermaals uit de boom moeten vissen met de mededeling dat het ding van plastic was. Al snel lagen er ook wat pakjes onder. En dan is het beeld van kerst toch weer compleet.

Inmiddels hebben we de kerstdagen achter de rug en kunnen we vandaag gebruik maken om uit te buiken van al het lekkere eten. Het duurt nog maar een paar dagen voor 2015 definitief is afgelopen. De start van een gloednieuw jaar is dan een feit. Voor 2016 heb ik geen goede voornemens. Het komt zoals het komt en het gaat zoals het gaat. Een aantal dingen kan ik toch niet sturen of veranderen. Wel wil ik proberen om de dingen die op mijn pad komen (gevraagd en ongevraagd) op te pakken. Mijn graantje mee pikken. Ik wil er van leren. Ik wel er door groeien. Geestelijk, lichamelijk, emotioneel en spiritueel. De les die ik afgelopen jaar namelijk geleerd heb is dat wanneer dit in balans is, ikzelf ook in balans ben.

Gevoelsmatig is 2015 nog sneller voorbij gegaan dan voorgaande jaren. Er zijn weer mooie dingen op mijn pad gekomen. Ik heb kansen gekregen. Nieuwe mensen leren kennen. Oude hobby’s opgepakt. Aardig wat boeken gelezen. Maar ik heb ook een stapje terug moeten doen. Waardoor ik af moest zien van gestelde doelen. Ook heb ik afscheid moeten nemen van bepaalde mensen. Het is goed dat sommige mensen niet meer in je leven zijn. Ze halen je naar beneden en vreten energie. Andere zal ik vreselijk gaan missen.

Afgelopen augustus bestond mijn blog vier jaar. In totaal kwamen er dit jaar, inclusief dit blog, 48 blogjes online. Nog steeds schrijf ik met veel plezier en zonder een vaste niche. De onderwerpen Afscheid, Uitvaart en Uitvaartfotografie daarentegen worden het meest gelezen en gedeeld. Een teken dat de dood veel mensen intrigeert. Of ze herkennen het, omdat de dood ons allemaal een keer overkomt… Ik schreef niet alleen voor mijn eigen blog maar ook kwam er maandelijks een gastblog van mij online bij familieberichten.nl met als thema uitvaartfotografie. Volgend jaar ga ik mogelijk voor nog een platvorm gastbloggen maar daarover in het nieuwe jaar meer.

Ik wil jullie heel erg bedanken voor alle keren dat jullie dit jaar op mijn blog meelazen. Dat jullie moeite deden om reacties achter te laten en mijn blogjes deelden op eigen social media. Ik waardeer dit enorm!! Voor nu wens ik jullie allemaal een knallend uiteinde van 2015. En een sprankelend begin van 2016 toe! Tot volgend jaar!

Alleen voor vroege vogels…

Posted on by

Mijn “gezonde gewoontes” gaan nu zo goed, dat het ook tijd werd om mijn sportactiviteiten meer ruimte te geven en deze ook daadwerkelijk in te plannen. Zeker het hardlopen heeft de laatste tijd te lijden onder mijn gemakzucht. Twee keer rennen in de week lukt prima. Maar drie of vier keer?Earlybird, vroeg hardlopen, ochtendrun Om dit toch te bereiken moest ik de knoop doorhakken. Juni werd de maand om echt in actie te komen. Daarom ging om 05.55 uur mijn wekker voor mijn aller eerste echte ochtend run ever… Een kwartiertje later stond ik buiten, mij heel even af te vragen of dit wel zo’n goed plan was. Ik had immers ook nog gewoon 1,5 uur in mijn bed kunnen blijven liggen. Maar, de zon scheen. De vogeltjes floten. En ik wil een betere conditie. Dus begon ik met mijn uitgebreide warming-up.

Mijn eerste ochtendrun zou niet langer dan 3.5 km worden. Want “hardlopers zijn doodlopers”, dus hield ik het op een verkenningsrondje. Kijken hoe ik, in de ruimste zin van het woord, hier mee om zou gaan. Tegen welke obstakels in aan zou lopen. Kleding is bijvoorbeeld al zoiets. Vanuit mijn warme bedje de koele ochtendlucht in zou er voor kunnen zorgen dat ik mijzelf nog strammer en stijver zou voelen. Een jasje was daarom wel op zijn plaats. Direct na mijn warming up had ik al spijt van mijn keuze.

Earlybird, vroeg hardlopen, ochtendrunMuziek had ik expres thuisgelaten zodat ik niet in mijn eigen bubbel zou lopen. Ik wilde zelf ervaren hoe het is wanneer de wereld om mij heen ontwaakt terwijl ik daar doorheen ren. Feitelijk had ik hier nog iets vroeger mijn bed voor uit gemoeten. De zonsopkomst tegemoet lopen bijvoorbeeld. Maar toch was er nog geen hond op straat. De ochtendlucht voelde heerlijk en werkte als een verkwikkende douche. Ik snapte niet waarom ik dit niet eerder had ondernomen. Want hoe lekker mijn warme bedje ook is… Deze run, in de stille vroege ochtend, was net zo lekker!! Sterker nog, ik had mijzelf ingesteld op dit rondje rennen dat ik het niet eens erg vond toen mijn wekker zo vroeg af ging. In tegenstelling tot vriendlief, die mij voor gek verklaarde.

Omdat het zo goed bevallen is, heb ik besloten om minimaal 1 keer in de week de wekker 1.5 uur vroeger dan gebruikelijk af te laten gaan en deze tijd te benutten voor een earlybird rondje hardlopen. Inmiddels heb ik er al vijfEarybird rondje hardlopen, ochtendrun ochtendruns opzitten. Heb ik mijn afstand van 3,5 naar 5 km verlegt en gaat mijn wekker zelfs nog een half uur eerder dan voorheen. In tegenstelling tot wat ik altijd dacht is het heerlijk om zo je dag te starten. Na het rennen volgt een douche, lekker bakkie koffie en mijn ontbijt. Zodra ik op de zaak ben hoef ik niet eerst nog op te starten want dan heb ik er al ruim drie uur opzitten. Het werkt verslavend en ik ben aan het overwegen om mijn training van drie keer hardlopen naar vier keer hardlopen in de week aan te passen. Dan kan ik mooi twee keer in de ochtend rennen.

Voor de hardlopers onder ons, lopen jullie ook wel eens in de vroege ochtenduren?

Mission Accomplished…

Posted on by

Herhaling, herhaling, herhaling. Dat was het sleutelwoord van de afgelopen vier weken. Doe iets vaak genoeg tot de handeling is ingebakken in je grijze hersencellen. Dat wat je doet moet je normaal gaan vinden. In dit geval heb ik het over mijn “gezonde gewoontes”. Ik heb het gevoel alsof ik al maanden bezig ben. Maar niets is minder waar. De vier weken zijn voorbij gevlogen. Meer sporten en gezonder eten hebben mij echt vier hele weken bezig gehouden. Ik bedoel, iets beginnen is makkelijk. Maar iets volhouden of afmaken is niet altijd mijn ding gebleken. Mijn collega’s bleken ook al even bezig te zijn en zo hielden we elkaar enthousiast. Ik kreeg er meer voor terug dan alleen het uitwisselen van gerechten. Hierbij een terugblik.

Gezonder eten, wrapGezonder eten en voldoende water drinken is meer dan gelukt. Dit was makkelijker dan ik dacht. Het minderen van suiker en het weren van snoepjes heeft er voor gezorgd dat ik de natuurlijke zoetheid van bepaalde groenten en fruit meer proef dan anders. Ik dwong mijzelf groenten te eten die ik anders niet zou eten. Nu lust ik gek genoeg prei, tomaat en courgette, en vind het nog lekker ook. Een cadeautje dat ik erbij kreeg en een nieuwe sensatie voor de smaakpapillen.

En nog wat extra’s: ik slaap beter, zit sneller vol en heb weinig drang tot snaai gedrag. Wat ik bijzonder vind aangezien ik altijd wel wat chips, snoep of chocola eet. Ik snoep wel, maar dan in de vorm van gezonde nootjes, stukjes fruit of komkommer. Ik ben nog opzoek naar lekkere receptjes voor gezonde koekjes. Dat dan weer wel. Dankzij de slowjuicer drink ik gevarieerder en gezonder. Het fruit dat ik niet lust, zoals peer, perzik, avocado en mango lust ik wel verwerkt in een smoothie.

Heb ik mij aan mijn eerder opgelegde sportschema gehouden? Euh… Nee, niet helemaal. Mijn 30dagen challenge planken en squaten heb ikHardlopen, Garmin, omgebogen naar wat voor mij haalbaar was. Mijn spieren konden het tempo niet aan dat werd opgegeven. Nu doe ik ze minimaal drie keer per week. Daar heb ik het touwtje springen aan toegevoegd. Dit deed ik vroeger gerust een hele middag. Maar dat houd ik nu niet meer vol. Wat vermoeiend. Een giller als je leest op internet dat je moet beginnen met 15(!) minuten springen. Ik hield het nog geen minuut vol. Het motiveert wel enorm zodra je merkt dat je het langer dan die ene minuut vol gaat houden. Ook het hardlopen gaat fijner. Binnen twee weken merkte ik al verschil. Mijn bovenbenen en achterwerk voelen een stuk steviger aan. Mijn passen zijn compacter en zekerder. Ik voel mij af en toe net een springveer als ik loop.

Al met al geeft het mij heel veel voldoening om iedere keer iets te doen dat gezond is. Of dit nu op het gebied van sporten is, tijdens het koken en bereiden van een (nieuwe) maaltijd, of het afslaan van een stuk slagroomtaart. Als extraatje boven op de extraatjes die ik al genoemd heb ben ik ook nog wat gewicht kwijt geraakt. Mijn gezonde bezigheden zijn nog niet helemaal ingeburgerd tot gezonde gewoontes. Ik ben daar nog te gefocust mee bezig. Maar ik ben zeker op de goede weg. Ik ga er gewoon nog vier weken aan toevoegen. Voor nu kan ik niet anders zeggen dan: Mission Accomplished.

Gezonde gewoontes…

Posted on by

Het lukte maar niet om mij te houden aan de doelen die ik mijzelf had opgelegd. Na een paar keer haakte ik af, verzon weer nieuwe of vergat ze gewoon. Maar als je strakker in je vel wilt komen te zitten, een betere conditie wilt krijgen en nu een keer zonder blessures een 10 km uit wilt kunnen lopen dan moet je daar toch echt iets voor doen en voor laten. Ook verdiepte ik mij, al eerder, in het paleo dieet. Dit sprak mij, in combinatie met bovengenoemde doelen heel erg aan. Maar ook hier het zelfde verhaal…

Na het lezen van een artikel in de Runner’s World over gezonde gewoontes, besloot ik daar aan mee te doen. Niet je einddoel moet het streven zijn maar de gehele weg ernaar toe!! Iedere keer wanneer je gezond eet of gesport hebt ben je goed bezig. Door van iets een gewoonte te maken kun je bepaalde zaken makkelijker vol houden. Maar voor iets tot je “gewone takenpakket” behoort zullen ze eerst een aantal maal herhaalt moeten worden. En flink ook. Omdat doelen op langer termijn gedoemd zijn te mislukken plande ik voor mijzelf vier weken in.  Ik bedoel, wat zijn nu vier weken? En wanneer je zegt dat het maar één maand is, klinkt het helemaal niet zo veel.

In vier weken tijd moet ik van mijzelf een aantal stappen doorlopen. Dit allemaal bijhouden en/of afvinken in een kort dagboek. Na vier weken kijken of het verlengd kan worden, of dat ik iets moet bijstellen. Ik bedacht dit plannetje tijdens de vakantie, waar ik geconfronteerd werd met mijn, toch wel, lage conditie en de hoeveel Boor om de botten… Ik kon niet wachten om te beginnen en dat terwijl ik nog met vakantie was. Dit enthousiasme verbaasde bij enigszins. Maar motiveerde mij wel om er iedere dag even mee bezig te zijn.

Ik bedacht wat ik in een week wilde gaan ondernemen en wat minimaal vier weken vol te houden was. Ik wilde meer bewegen en gezonder eten. Naast drie maal per week hardlopen doe ik mee met de 30day challenge squat en planken. Kocht ik een springtouw (jeetje dat is zwaar!) en wil onze roeimachine vaker gaan gebruiken. Vriendlief bood aan de (kick)box technieken wat aan te scherpen om daarmee de schouder spieren te trainen en zoonlief wilde mij privéles voetballen geven. Want, zo zei hij, na een weekje ballen op het strand schijn ik daar best aanleg voor te hebben. Hihi…

Mijn waterfles gaat overal mee naar toe, aangezien ik veel meer moet drinken en ook met het eten ben ik nu iets kieskeuriger. Heb ik hier echt wel trek in? Is het nodig? Kan dit ook zonder saus? Er ligt veel meer fruit op te plank en ik ben gestopt met het toevoegen van suiker in mijn thee. Het Paleo dieet komt hier ook om de hoek kijken. Hoe meer ik hier mee bezig ben, hoe meer uitdaging ik hier in zie. Zeker toen ik er achter kwam dat een aantal collega’s ook het roer hebben omgegooid. We houden elkaar enthousiast.

Er komt zeker een vervolg op dit blog. Kijken of het mij gelukt is niet te kijken naar alleen maar het einddoel, maar naar de op zichzelf staande activiteiten. En natuurlijk kijken of het mij gelukt is van deze gezonde bezigheden, gezonde gewoontes te maken.

Keep you posted!!

Mediteren is te leren…

Posted on by

Met mijn ogen stijf op elkaar hoor ik aan wat ik moet doen. Ontspannen was opdracht één. Volgens mij kan ik dat niet in een ruimte waar nog 12 mensen zitten. Stel je voor dat ze alle 12 naar mij zitten te staren?! Met één oog open en het andere dichtgeknepen scan ik de ruimte. Iedereen zit er relaxed bij, met zijn ogen gesloten. Behalve ik… Poging twee. Ik sluit mijn ogen opnieuw, zucht diep en volg de vrouw die ons door deze meditatie heen loodst. Terwijl ik nog bezig ben mijn oogleden zonder spastische bewegingen te ontspannen hoor ik haar de volgende opdracht in het rijtje op-weg-naar-totale-ontspanning voorlezen. Zie je, dat krijg je nu als je niet op zit te letten… Ik laat mijn ogen voor wat ze zijn en check mijn ademhaling. Dat gaat al een stuk beter. Inademen door je neus, uitademen door je mond. Het hele riedeltje wordt stap voor stap afgewerkt en aan het einde van de meditatie zit ik er zelfs ontspannen bij. Niet slecht…

Iedereen ervaart mediteren op zijn eigen manier. Vol verbazing hoor ik mijn medecursisten aan, als ze vertellen wat ze in die paar minuten hebben meegemaakt. Ik voelde niets bijzonders, zweefde niet boven mijzelf uit, en was ook niet “weg”… Als ik dat van de andere hoor, zinkt de moed mij in de schoenen. Ik heb nog een hoop te leren deze dagen. Maar dan hoor ik dat niets fout is. Als ik een paar minuten lekker ontspannen heb kunnen zitten, dan is dat helemaal prima. Kijk, dat biedt perspectief.

Hoewel het nog wat onwennig voelt, heb ik bij de eerst volgende meditatie het ontspannen gevoel al sneller te pakken. Ik kijk nog even snel de kamer rond voor ik mijn ogen sluit. Dat dan weer wel… Ik begrijp nu dat ik niks fout kan doen en even relaxen is ook niet verkeerd. Na een minuut of tien hoor ik her en der mensen uitrekken en gapen. Slaperig worden de oogjes geopend. Daar heb ik totaal geen last van. Ik ben super wakker en klaar voor de rest van de cursusdag. Mediteren is blijkbaar te vergelijken met een powernap maar dan anders. Wat een uitvinding!!

De daaropvolgende dagen krijgen we verschillende meditaties voorgeschoteld. Niet alleen gericht op ontspanning, maar ook op het gebied  van jezelf “aarden”, loslaten of er flink op los fantaseren als we ons zelf veranderen in Alice in Wonderland. In die laatste meditatie kan ik mij overigens prima vinden. Inbeelden en ervaren. Legaal dagdromen en vervolgens energievoller wakker worden. Fantastisch toch!!

De meditaties worden tijdens de cursus voorgelezen. Dat is ideaal, zeker voor een beginner als ik. Nu hoef ik mij alleen maar te concentreren op de oefening. Een bijkomend voordeel is dat de vrouw die ze voorleest een heel rustgevende stem heeft. Ik laat mij met haar meevoeren door de verschillende “opdrachten” van de meditatie. Ogen dicht, handjes op schoot en “zennen” maar…

De geluiden in de omgeving lijken nu een stuk duidelijker. De vogels die kwetteren in de bomen. Een blaffende hond. Een auto die, naar mijn mening veel te hard, voorbij rijd. Na een paar minuten hoor ik haar stem nog vaag op de achtergrond. Wat grappig, ik slaap niet maar toch lijkt het wel zo. Ik ben mij bewust van waar ik ben, maar toch ook weer niet. Ik zit niet meer op de bank, ik zit zelfs niet meer in dezelfde ruimte als mijn medecursisten. Ik zweef in een soort luchtbel waar het heerlijk rustig is. Ik voel mijn armen en benen niet meer, alleen hoe mijn longen zich vullen met lucht als ik diep inadem. Het lijkt wel of ik uit duizenden lichtgevende stukjes besta en tegelijk uit helemaal niets. Vederlicht. Plots hoor ik dat het weer tijd is om naar het hier en nu terug te keren. Dat we bij de eerstvolgende ademhalingen weer helder van geest zijn. Blijkbaar heb ik iets gemist. Oh nee… Ik heb toch geen gekke dingen gedaan in die paar minuten dat ik aan het “zweven” was?? Voorzichtig open ik mijn ogen en tegelijk besef ik dat dit dus mediteren is…  Ik had nog wel een uurtje of wat in mijn luchtbel kunnen vertoeven. Heerlijk!!

Mediteren… Inmiddels weet ik beter. Niks geen zweverig gedoe, maar je lichaam even wat rust gunnen en je hoofd leegmaken. Een heel bewust momentje voor jezelf in het hier en nu. Het is bijna overal uit te voeren en kan op ieder moment van de dag. Zo vaak en zolang als jij zelf zou willen. Voor de mensen die het net als ik onzin vonden… Ik kan het jullie zeker aanraden eens te proberen!!

Welverdiende medaille…

Posted on by

14 mei, de dag dat half Zwijndrecht op zijn kop stond. De wegen waren afgezet en mensen kwamen overal vandaan. En dat alles voor de 37e editie van de Verkerkloop. (een hardloopevenement) Bofte ik even dat dit alles in mijn eigen achtertuin plaats vond. Dus in mijn hardloopkleding wandelde ik naar mijn nichtje, die nog dichter bij de start van het parcours woont. Neef en oom zouden daar ook naar toe komen. Met een klein gezelschap liepen we rond 19.45 uur naar de start. Ondertussen deden we onze warming-up. Want eenmaal in het startvak zou daar niet zo heel veel ruimte meer voor zijn.

Het was winderig weer en overdag vielen er zelfs nog wat flinke buien. De vraag die mij eerder die dag bezig hield was wat ik in vredesnaam aan moest trekken. Korte broek, lange broek. Shirt met lange mouwen of een shirt met jas. PPfff en dat alles voor maar vijf kilometer. Maar niet zomaar vijf… Ik wilde nu toch wel graag onder de 30 minuten eindigen. Maar of dit zou gaan lukken? Het weekend daarvoor had ik mijn twee hardloopavonden omgeruild voor een weekendje Brugge. Deze dagen stond vooral in het teken van eten, veel en lekker eten. Er zat dus iets meer Boor om mijn botten…

20.15 uur klonk het startschot. Langzaam kwam de horde in beweging. Het duurde even voor we over de startstreep gingen. Oom was de enige van ons die zich officieel had opgegeven voor de 10 kilometer. Ook hij wilde graag onder zijn eerder behaalde tijd blijven en de eerste vijf kilometer moest dus om en nabij de 29 minuten worden afgelegd. Om mijn doelstelling te halen hoefde ik alleen maar zijn benen te volgen. Nichtje hield mij gezelschap. Hoewel ik van mening was dat ze makkelijk een eigen PR had kunnen lopen. Ze liep alsof we aan het flaneren waren over de boulevard van Scheveningen. Geen spatje zweet, terwijl het bij mij na 500 meter al van mijn voorhoofd drupte.  En adem genoeg om mij de hele weg af te leiden met van alles en nog wat, terwijl ik alleen maar JA of NEE kon uitbrengen.

Bij twee kilometer was ik de benen van mijn oom al kwijt. Natuurlijk genoeg andere “hazen” dus bleven we even plakken achter twee heren die een tempo hadden dat wij redelijk konden bijbenen. Ondertussen verlieten we de rijbaan, waar met zes men naast elkaar gelopen werd. En moesten we via een wandelpad verder waar maar met twee man naast elkaar gelopen kon worden. Dit leverde een kleine vertraging in ons tempo op. Dat stukje gebruikte ik om even op adem te komen. De laatste 1,5 kilometer brak aan. Op dit stuk stonden her en der familieleden en vrienden ons aan te moedigen.

Bij de lus, die het parcours maakte, zag ik opeens mijn oom. Zover zaten we dus niet uit elkaar. Nichtje gaf mij nog even een figuurlijke schop onder mijn hol door een eindsprint in te zetten. Ik besloot achter haar aan te gaan. Ik vloog over de finish om vervolgens tegen een muur van stilstaande mederenners op te knallen. Iedereen bleef staan om zijn welverdiende medaille in ontvangst te nemen. Al hijgend en puffend drukte ik de tijd op mijn horloge stil. Ik sloot met een bezwete grijns op mijn bakkes achter in de rij aan. Want bij het zien van mijn tijd had ik die medaille meer dan verdient. De vijf kilometer liep ik uiteindelijk in 29.17 minuten. Ook neef en oom liepen de tijden die ze hadden gehoopt en zelfs sneller.

Volgend jaar loop ik hem onder de 29 minuten!!

Verkerkloop