Tagarchief: familie

Uit het leven gegrepen…

Posted on by

Uitvaartfotografie_Hamar

Al even sta ik roerloos te luisteren naar de persoon die voorin de ruimte staat. Wat kan hij mooi vertellen. Binnen de paar minuten dat hij aan het woord is word ik mee gevoerd naar parelwitte zandstranden, exotische plaatsen en grote feesten. Na een korte onderbreking gaat hij door en neemt hij ons mee terug naar Nederland. Hij verteld over het drukke hectische leven. Voor iedereen herkenbaar. Het verhaal gaat verder. Hobby’s, huisdieren, de blunders van het leven… Het wordt verteld met humor, een steek onder water of een knipoog. De mensen in de ruimte lachen met hem mee. Zelfs ik moet lachen om zijn verhaal. Rustig wacht hij tot iedereen weer stil is. Het geluid in de ruimte verstomd en hij maakt aanstalten om verder te gaan.

Dan stokt zijn adem. De moeilijkste dag in zijn leven en hij moet het onder ogen zien. Het afscheid van zijn, nog jonge, vrouw. Gestorven aan kanker. Natuurlijk had hij al afscheid van haar genomen. Op het moment dat ze voor goed haar ogen sloot. Vandaag doet hij dat van haar lichaam. Een lichaam dat hij nooit meer kan zien, kan beroeren, kan liefhebben. Dat feit lijkt plots tot hem door te dringen. Hij moet verder, alleen, zonder zijn grote liefde.

Ik zie hoe hij worstelt met zichzelf en zijn emoties. Met moeite slikt hij de brok in zijn keel weg. De zaal wordt nog stiller dan het was. De atmosfeer in de ruimte veranderd en de kist lijkt nog meer plaats in te nemen dan net. Hij loopt weg van de microfoon en stopt bij de kist. Ik zie dat zijn handen trillen als hij ze op het hoofdeinde van de kist neer legt. Een simpel gebaar waar ik het warm en koud tegelijk van krijg. Hij haalt diep adem en kijkt de zaal rond. Hij put kracht uit zijn eigen handelingen. Zijn verhaal gaat verder…

Als hij uitgesproken is heb ik een heel mooi beeld van het leven van zijn vrouw. Hoe ze was, hoe ze in het leven stond en hoe ze de laatste periode van haar leven heeft doorgebracht. Het is bijzonder om zo dicht bij een onbekende familie te komen, de pijn te voelen en de emoties te delen terwijl ik als (uitvaartfotograaf) aan het werk ben.

Het laatste muziekstuk wordt gestart en de mensen in de zaal brengen nog één maal een groet aan de vrouw in de kist. In colonne lopen ze achter elkaar aan. Ze buigen hun hoofd bij de foto, raken de kist aan met hun handen of laten een roos achter in de vaas die daarvoor bestemd is. Ook van dit laatste stukje van de uitvaart maak ik foto’s. De emoties op de gezichten van de mensen raken mij waardoor de tranen in mijn ogen staan. Ik verschuil mij achter mijn camera en ben blij met dit stukje houvast. De muziek is op zijn einde, de ruimte is bijna leeg. Alleen de man en zijn vrouw blijven achter. Ik maak nog een laatste foto van hen samen, zij in de kist, hij aan haar hoofdeinde. De tijd die ze nog samen hebben is kort. Ik laat ze alleen en sluit achter mij de deur.

Ik neem afscheid van de uitvaartbegeleider en loop naar buiten. Het was een beladen dag waarin alle emoties voorbij zijn gekomen. Mijn hoofd gonst ervan. Ik adem diep in. De frisse lucht doet mij goed. Dit soort uitvaarten raken mij. Ze doen je beseffen dat leven en dood maar een voetstap van elkaar verwijderd zijn…

                             ***

Mijn site: Uitvaartfotografie Hamar

Een boodschap van Opa…

Posted on by

Waarom was ik zo jong toen mijn opa en oma kwamen te overlijden? Waarom kwam de interesse in hun achtergrond, hun leven en hun verhalen pas veel later? Ik zit soms met vragen waar ik nooit een antwoord op zal krijgen. Nu ik van beide kanten geen opa’s en oma’s meer heb en mijn ouders er ook niet meer zijn, ben ik nog meer geïnteresseerd in de geschiedenis van mijn familie. Ik moet het doen met de verhalen en herinneringen van mijn ooms en tantes. En zo nu en dan raken we hierover aan de praat.

Tijdens één van deze gesprekken toverde mijn tante een heel oud fotoalbum tevoorschijn. Bij het vastpakken was ik even bang dat het uit elkaar zou vallen. Het is een album dat mijn opa in elkaar gezet heeft volgens de scrapbook-methode die bekend was rond de tweede wereldoorlog. Speels ingeplakt en her en der versierd met stukjes kant . Mijn voorliefde voor fotografie heb ik duidelijk van alle twee mijn Opa’s geërfd.

Ik zie foto’s van mijn Opa bij verschillende monumenten en beelden. Ik zie mijn Opa die omringt is door mooie dames. Hij was duidelijk een charmeur. Van al die mooie dames heeft hij mijn oma gekozen om een gezin mee te stichten en om mee “oud” te worden. Ik zie mijn overgroot oma, de huisdieren die ze hadden, delen van het huis en het erf. Als ik verder blader zie ik mijn tante als peuter en mijn vader als baby. Alle twee geboren in Indonesië. Sommige dingen kan mijn tante zich nog herinneren . Voor ik het weet zijn we al aan het einde van het album. Het enige album dat mijn tante heeft.

Ik wil meer van mijn familiegeschiedenis opsnuiven en vraag oude fotoalbums op bij de rest van mijn ooms en tantes. Op een avond, als ik alleen thuis ben en nergens door gestoord kan worden blader ik één voor één de albums door. De verhuizing, dagjes uit, feestjes en kleine ooms en tantes komen voorbij. Bij het openslaan van het derde album valt een losgelaten foto op de grond. Ik raap hem op en besef dat ik iets heel speciaals in mijn handen heb. Een pasfoto van mijn Opa, die hij op zijn 24e verjaardag aan mijn Oma gegeven heeft. De tekst achterop de foto is na zoveel jaar nog goed zichtbaar. Mijn Opa heeft mij zojuist deelgenoot gemaakt van een klein stukje geschiedenis tussen hem en mijn Oma. Zijn bijnaam, Bluebird, was mij niet bekend. En ik durf te wedden dat niet eens al mijn ooms en tantes dit weten.

Hoe langer ik naar de foto kijk hoe specialer hij voor mij wordt. Ik maak een foto van de foto zodat ik het origineel weer terug kan stoppen in het album. Terwijl ik het album sluit, sluit ik ook mijn ogen. Ik bedank mijn Opa dat hij dit met mij wilde delen. Mijn honger naar meer geschiedenis is nog niet gestild. Maar voorlopig kan ik weer even vooruit!

Boodschap van Opa

This must be heaven…

Posted on by

Het zicht reikt niet verder dan de overkant van de straat. Flarden mist trekken aan ons voorbij. Als we buiten staan begint het ook nog eens zachtjes te regenen. Bah wat een smerig weer. Guur en nat. Gelukkig heb ik het niet koud. De thermokleding die ik onder mijn wintersportkleding aan heb doet goed zijn werk. Uk en ik kijken elkaar aan. We denken het zelfde. Als het zo moet hebben we eigenlijk geen zin. Het weer is met zijn verkeerde been uit bed gestapt en staat een potje te chagrijnen boven ons hoofd. Het probeert ons met zich mee te trekken in zijn vervelende bui. Maar inmiddels weten we beter. Dapper lopen we met heel de familie door tot we bij de piste zijn. De zesde dag van onze kerstvakantie.

Het is niet druk. Zouden de andere vakantiegangers wel geschrokken zijn van het vieze weer? De regen is inmiddels over de berg heen getrokken en de mist is hier niet zo heel dik meer. Het enige dat overblijft is een grauwe en koude lucht. We toveren onze ski-en boardspullen tevoorschijn en wandelen de gondel in. Een ritje van 20 minuten moet ons naar de top van de berg brengen. We duiken met gondel en al de mist weer in. Nu kunnen we niet verder kijken dan de eerste boomgrens. Door de kleine raampjes waait een kille wind. Ik bedenk mij dat ik er bij het midden-station nog uit kan om vervolgens in één rechte streep naar beneden te boarden zodat ik direct weer kan stoppen. Maar deze gedachten schud ik van mij af als we door het wolkendek heen zijn.

IMG_3605kopie

Boven aan de piste, het einde van de rit, stappen we uit. Zodra ik buiten ben laat ik mijn board aan mijn voeten vallen. Niet om hem vast te klikken, maar om even sprakeloos van het uitzicht te genieten. Wat is het prachtig. De zon streelt de toppen van de bergen aan de overkant. De wolken hebben zich onder onze voeten verzameld als een donzen dekbed en de strakblauwe hemel lacht ons tegemoet. Afgezien van wat gekibbel van andere wintersporters is het stil. Uk komt naast mij staan en zegt hardop wat ik denk: “Zo moet de hemel er uitzien!!” Ik kan het alleen maar beamen. De volgende vijf minuten worden gebruikt om onszelf met dit prachtige decor vast te laten leggen. Gelukkig hebben we niet geluisterd naar het weer. In plaats van een chagrijnige bui volgt er namelijk een fantastische dag. De afsluiter van onze vakantie. Een mooier kerstcadeau konden we ons niet voorstellen. Prachtige pistes, heerlijk weer en veel gezelligheid met elkaar!!

De mooiste ster…

Posted on by

Ik loop door de polder. Het is inmiddels donker. De bijna volle maan schijnt zo fel dat ik geen extra licht nodig heb om te zien waar ik loop. Het water ziet er sprookjesachtig uit met de mist er boven. In de verte hoor ik vogels spetteren in het water. Maar verder is het stil. Geen wandelaars, hardlopers of fietsers. Ik ben alleen op dit stukje aarde. Mijn blik dwaalt naar boven. Hoe langer ik kijk hoe meer sterren er aan de gitzwarte hemel verschijnen. De één na de ander twinkelt en straalt. Als of ze één voor één willen laten weten dat ze er nog zijn.

Ik glimlach en zwaai naar boven. Gelukkig is er niemand die mij zo ziet staan. Voor mij is het de laatste paar maanden een gewoonte geworden om op deze manier gedag te zeggen. De lucht is al even niet meer wat het geweest is. Want vandaag is het precies twee jaar geleden dat de hemel er een ster bij kreeg. De mooiste…. Mijn moeder.

De vraag, of het normaal is dat ik iedere dag nog aan haar denk, heb ik inmiddels naast mij neer gelegd. Het zal vanzelf wel minder worden. Net als het verdriet dat, op sommige momenten nog zo intens en overweldigend kan zijn, ook steeds wat minder wordt.

Als ik thuis kom van mijn wandeling steek ik de kaarsjes aan. Niet zomaar voor de gezelligheid. Vandaag branden ze met een reden. Om terug te stralen naar de hemel, om te laten weten dat ik er nog ben en haar niet ben vergeten.

voor jou...

Haar laatste vlucht…

Posted on by

De onrust nam toe. Het was al bijna een jaar geleden dat mijn moeder was overleden en nog steeds hadden we geen mooie bestemming voor haar as kunnen vinden. De begraafplaats zelf was uitgesloten, evenals een urn bijzetten. Wij wilden terug geven aan de natuur wat de natuur ons heeft gegeven. Maar dan wel op zo’n manier dat we er allemaal met een goed gevoel op terug konden kijken. Het kiezen werd bemoeilijkt omdat er ook nog eens heel veel mogelijkheden zijn. Bij mijn vader was het helder. Hij wilde graag op zee uitgestrooid worden. Dit was, ondanks het verdriet dat wij hadden, een prachtige dag geworden. Zo iets wilden we dus ook voor mijn moeder, maar dan met een compleet andere invulling.

Omdat de onrust maar bleef aanhouden en ik aan zo’n beetje niets anders meer kon denken dan aan mijn moeder besloot ik met twee verschillende uitvaartbegeleidsters te praten. Ik wilde ideeën op doen, tips krijgen maar vooral gerust gesteld worden. Elk op hun eigen manier vertelde ze mij vooral geen overhaaste beslissingen te nemen. Als ik er nog niet klaar voor was, dan was het duidelijk nog niet het juiste moment. Net als een uitvaart kun je ook het uitstrooien van het as maar een keer doen. Weg is weg! Hierna lukte het mij om er wat afstand van te nemen en het onderwerp te laten rusten. Er zou zich vanzelf een moment voordoen waarbij mijn gevoel aan zou geven dat het goed was.

Ruim een half jaar na mijn gesprek met de uitvaartbegeleidsters kwam dat moment. Ik zocht iets op internet en kwam onbedoeld op de website van een laatste vlucht. Een website van Marleen en Andreas van Beek. Ze hebben zich gespecialiseerd in ballonverstrooiingen. De ballon wordt gevuld met het as (en helium)en stijgt tot wel 20 kilometer in hoogte. De druk in de ballon is dan zo groot dat hij uit elkaar klapt en het as in de straalstromen terecht komt. Je vind er niets meer van terug. Hoe vaker ik de site bezocht hoe meer mijn gevoel zei dat dit het juiste was. Ik overlegde met mijn zusje die er, gelukkig, het zelfde gevoel bij had als ik. Onze keuze was gemaakt.

Op dinsdag 17 september, de dag dat mijn vader 62 jaar zou worden, zou mijn moeder nog één keer een reis gaan maken om daarna eindelijk te kunnen rusten. Haar reis begon bij ons in de polder. Een plek waar ik haar heel graag nog eens mee naar toe had willen nemen. Maar dat is er helaas nooit van gekomen. De hele ochtend kwam de regen met bakken uit de hemel en het waaide ook nog eens heel hard. Niet iets om vrolijk van te worden. Om 12.15 uur reden we met familie van ons huis naar de polder. Marleen en Andreas waren daar al om de ballonnen te prepareren. Ik voelde met hen mee want het was nog geen minuut droog geweest. Gelukkig hadden ze een grote tent opgezet zodat ze droog konden staan.

Toen we aankwamen en de auto uitstapten werd het in eens een stuk lichter. De donkere wolken weken voor de zon. Een prachtige blauwe hemel scheen ons tegemoet. Het contrast was zo groot, dat ik er kippenvel van kreeg. Zoonlief had een klein gedichtje geschreven, evenals mijn tante en ik zelf. We bonden de opgerolde gedichtjes onder de ballon zodat ze die met zich mee kon nemen naar “boven”. Haar as was verdeeld in vier witte ballonnen. We waren allemaal onder de indruk van de grootte. Zoonlief kreeg een rood hart als ballon. Deze zou mijn moeder begeleiden op haar reis.

IMG_1068Voor we haar lieten gaan haalden we nog wat oude herinneringen op en spraken we een woordje tot haar zelf. Toen was het moment aangebroken. Zoonlief telde af en op het zelfde moment lieten we haar vrij. We hebben nog een minuut of tien staan kijken hoe ze hoger en hoger naar de hemel klom tot ze echt helemaal uit het zicht verdwenen was. Ik had het even moeilijk. Ik moest mijn moeder letterlijk loslaten. Een moment van bezinning en daarna accepteren dat ze er echt niet meer is.

We bedankten Marleen en Andreas voor de goede zorgen en liepen terug naar onze auto. Op dat moment trok het wolkendek weer dicht. Het was gedaan met de zon evenals de mooie blauwe lucht. Langzaam begon het te spetteren en niet veel later regende het.

Nu mijn moeder haar laatste vlucht heeft gemaakt kan ik zelf ook weer iets afsluiten. De cirkel is rond. Hoewel deze dag langzaam een plekje moet gaan krijgen, kijk ik er met een heel goed gevoel op terug. En de zon en blauwe lucht? Dat was vast een cadeautje van gene zijde …

Het zit er weer op…

Posted on by

Die bospaadjes, altijd weer die ellendige bospaadjes. Ik heb mij vorig jaar gek laten maken na één val met mijn snowboard. En die val was niet eens zo hard. Het was de afgrond die in één keer heel dicht bij kwam. Het zit gewoon tussen mijn oren. Ik kan sturen en ik kan remmen. Dus het zou geen probleem moeten zijn. Maar zodra ik hoor dat ik via een bospad terug, of naar een andere piste moet gaan de radartjes draaien. Mijn benen doen vervolgens niet meer wat ik wil. En dan die afgrond he?! Hier in Nederland heb je een vangrail aan de zijkant van de weg. In Oostenrijk zie je de boomtoppen aan de zijkant van het bospad, geen vangrail, geen plankje, geen lintje maar boomtoppen. En als je boomtoppen ziet dan betekend het dat er nog een heel stuk boom onder die top staat…

Ondanks die rare bospadenfobie van mij heb ik toch een super wintersportweekje achter de rug. Ik heb heerlijk geboard. Of dit kwam door mijn nieuwe board of omdat ik de techniek steeds beter beheers laat ik even in het midden. Weken voordat we weg gingen liepen we elkaar al gek te maken, op facebook, via de speciaal aangemaakte wintersportapp of via de mail. We waren dit keer met 15 man, vrouw en kind. Van de 15 waren er vier boarders, twee wandelaars en de rest skiërs.

Het weer zat grotendeels mee, zon, blauwe lucht maar ook wel wat bewolking en mist. Gelukkig hebben we maar één ochtend sneeuw gIMG_8600kopieehad. De pistes lagen er super mooi bij en het was  in ons gebied heel erg rustig. Zelfs zo rustig dat we geregeld een piste helemaal voor ons alleen hadden. Dat vond ik niet erg want zo kon ik op mijn gemak een beetje aanmodderen op pistes waar ik vorig jaar alleen al de rillingen van kreeg als ik er naar keek. Deze vakantie heb ik alle pistes gehad. Eén daarvan alleen maar roetsjend, die vond ik echt te steil om mijn bochtjes op te maken. Maar wie weet, een volgende keer…

Vorig jaar wilde ik heel graag een afdaling maken met de slee op de speciaal daarvoor aangelegde rodelbahn. Maar niemand wilde met mij mee. Dit keer kreeg ik mijn nichtje zo ver om ook haar leven te riskeren. Rodelen met een houten slee zonder rem is namelijk niet geheel zonder gevaar. Voor je het weet staat je onderbeen de verkeerde kant uit en breek je iets. De reden voor veel mensen om dit niet te doen. Vol enthousiasme huurden wij alle twee een slee en gingen met de stoeltjeslift naar boven. Als al die kleine kinderen zonder kleerscheuren beneden komen, moet wij het toch ook kunnen?? Omdat het mijn plan was mocht ik waarschijnlijk als eerst. Ik heb daar wel even een seconde of drie staan twijfelen. Het pad ging met een bochtje het bos in. Het was niet te zien hoe het van daar verder liep. Maar uiteindelijk viel het mee. De lange baan, met veel bochten, hebben we drie keer gedaan voor we er genoeg van hadden. Toen Uk hoorde wat hij gemist had vond hij het wel een beetje jammer dat hij niet met ons mee was geweest.

De wintersport zit er helaas weer op. Dit keer niet één val op een bospad gemaakt. Wel onzichtbare drempels genomen, aan mijn techniek gewerkt en de skipas er dubbel en dwars uitgehaald. Verder heel veel en lekker gegeten en natuurlijk veel lol met mijn familie en vrienden gehad.

Zijn er onder de lezers nog wintersportliefhebbers?
Zo ja, welk wintersportgebied zou jij mij aanraden en waarom?

Ter herinnering. . .

Posted on by

~

Is het echt alweer één jaar geleden dat wij elkaar gesproken hebben?!
Is het echt alweer 52 weken geleden dat ik je door mijn tranen heen vertelde hoeveel ik van je hield en dat je naar mij glimlachte en zei dat je ook van mij hield?!
Is het echt alweer 365 dagen geleden dat ik je hand vast hield en het moeilijkste moest doen wat ik ooit in mijn leven heb moeten doen, je vertellen dat het goed was zo?!

~

Ik mis je om wie je was
Ik mis je om wie je bent
Ik mis je om wie je altijd zal blijven
 Mijn moeder!

***

Is het vlees al gaar?

Posted on by

Ken je dat gevoel dat je niet meer op je voeten kunt staan maar toch gewoon door gaat? Het idee dat de spataderen ter plekke op je benen verschijnen en je denkt dat je knieën het ieder moment kunnen begeven? Dat had ik dus nadat alle familieleden weer naar huis vertrokken waren en ik rond de klok van 03.00 uur eindelijk in mijn bedje lag. Ik wist van ellende niet hoe ik moest gaan liggen. G E S L O O P T was ik de dag na de familie BBQ die zaterdag 18 augustus bij ons in de achtertuin gehouden werd. Maar het feit dat bijna de hele familie die dag bij elkaar was, de sfeer zo ongedwongen gezellig was en we de laatste drie uur alleen maar gedanst en gezongen hebben maakt dat ik de pijn in mijn voeten en benen compleet vergeet.

De week ervoor stond in het teken van voorbereidingen. Zo moest de tuin aan kant, het huis schoon gemaakt worden en de koelkast en vriezer leeg gegeten worden. Want anders zou er geen plek zijn voor al het vlees en drank voor die avond. Uit voorzorg, er was 30 graden voorspeld en geen druppel regen maar je weet het nooit hier, hadden we de vrijdag ervoor met twee ooms een tent opgezet. Mijn nichtje had een super mooie, maar vooral lekkere taart gebakken waarbij ik in eerste instantie dacht dat hij voor een trouwerij bedoeld was. En mijn tante had zich uitgesloofd op de salade. Bij de overige familieleden werden tuinstoelen en statafels geregeld. De muziekinstallatie kwam bij mijn andere oom vandaan en voor de rest hadden we alleen nog maar een goed humeur en een lege maag nodig.

Rond de klok van 16.00 uur gingen de deuren open en al snel zat de tuin vol. De kids vonden hun plekje binnen waar ze ongestoord konden gamen terwijl de rest van de familie de stoelendans deed om met zoveel mogelijk mensen bij te kunnen kletsen. Vriendlief en ik zorgden ervoor dat iedereen van thee, koffie, taart en limonade voorzien waren maar daarna was het toch echt zelfbediening. Met 38 graden besloten we al het drank in de koelkast te houden en de sangria van extra ijsblokjes te voorzien. Mijn oom had zich als kok opgeworpen (of wij hebben hem stilzwijgend deze rol toebedeeld, dat laat ik even in het midden) en zorgde voor het grillen van het  vlees. De salades, brood en verschillende soorten sausjes stonden in verband met de hitte binnen.

Toen iedereen genoeg gegeten had werden er op de laatste gloeiende kooltjes van de BBQ nog wat marshmallows geroosterd, en niet alleen voor de kinderen!! Nadat de “jeugd” zich op ging maken voor een bezoek aan de disco verderop in het durp gingen bij ons (hoewel ik mijzelf ook echt nog wel tot de jeugd reken) ook de stoeltjes aan de kant en de muziek wat harder. Dansen, zwingen, hossen en springen we hebben het allemaal gedaan. Door de tent en de vrolijke lichtjes en kaarsjes waan je je helemaal niet in je eigen achtertuin en pas de dag erna kregen we van de buren (heel veel huizen verder) te horen dat het wel een erg gezellig feestje moest zijn geweest…

Zo’n dag of in mijn geval een avond, hakt er niet alleen lichamelijk in. Ik had emotioneel af en toe ook een dip. Mijn vaders gezicht doemde op verschillende plaatsen op. Ik zag hem als ik naar mijn ooms keek. Ik zag hem bij de BBQ staan. Zich bemoeien met het vlees dat volgens hem al gaar was maar volgens een ander nog niet. Ik zag hem als we aan het dansen waren. Lachend om onze domme moves en gekke bewegingen en nog harder lachen om zich zelf. Dit soort dagen doet mij ook beseffen hoe jammer ik het vind dat hij er niet meer is. Want ook hij zou het erg naar zijn zin hebben gehad. Hoewel ik mij op sommige momenten waarschijnlijk kapot geërgerd zou hebben aan zijn gedrag is het onder andere dat gedrag dat ik nu mis.

De dag erna begon de grote schoonmaak. Vloeren soppen, tent afbreken en stoeltjes sorteren. Wat was nou van wie?? Van meerdere familieleden kreeg ik te horen dat ze het heel erg naar hun zin hebben gehad. Een mooi compliment aan vriendlief en mij, maar vooral naar de familie want dit feestje was er zonder hun niet geweest. Nu eens kijken wie dit stokje over gaat nemen voor volgend jaar…

 

De Herinnering…

Posted on by

Ik sta in het weiland van mijn paard. Voor mij staat een kruiwagen en in mijn handen houd ik de poepscoop zoals het ding bij ons genoemd wordt. Een soort veger en blik maar dan van staal en kunststof en uiteraard wat groter in formaat. Het is mijn beurt om het weiland leeg te halen, de paarden te controleren op eventuele wondjes. Het hekwerk na te lopen en de waterbakken te vullen.

De paarden staan er loom bij en slaan met hun staart de vervelende vliegen weg. Ze kijken gestaag toe hoe ik mijn “ding” doe in hun weiland.

De eerste verse hoop schuif ik op de poepscoop om hem te deponeren in de kruiwagen. Vervolgens zweeft een penetrante lucht mijn neusgaten binnen. Het neuraal netwerk komt in actie en brengt mij vervolgens naar heel, heel lang geleden.

“Ik ben 3 jaar oud en heb de hand van mijn vader vast terwijl we het verblijf van de apen doorkruisen. Her en der blijven we staan om te kijken naar de capriolen van de dieren. Het stinkt hier verschrikkelijk en het is er warm. Vervolgens lopen we door naar de olifanten, waar de lucht al evenmin erg fris ruikt. De dieren staan buiten dus lang hoeven we hier niet te blijven. Als ik moe wordt tilt mijn vader mij op zijn nek. We wandelen een kronkelige pad af en komen voor het buitenverblijf van deze kolossale dieren uit. De weg brengt ons vervolgens bij de giraffen. Mijn moeder roept mijn naam. Als mijn blik die van haar gevonden heeft maakt ze snel een foto van ons. Een dagje Blijdorp, dat deden we heel vaak toen ik nog klein was.”

Als ik weer “wakker” wordt realiseer ik mij dat mijn paard voor mijn neus staat en mij aan staat te gapen waarom ik er zo dagdromerig bij sta.

Wat een hoopje paardenmest wel niet teweeg kan brengen.

 

Familie BBQ…

Posted on by

Al sinds ik mij kan herinneren kwamen wij als familie iedere zondag bij mijn opa en oma bij elkaar. Zij waren de spil van het grote gezin. Want mijn vader had acht broers en zussen waarvan, toen ik geboren werd, zo’n beetje iedereen voorzien was van aanhang al dan niet met kinderen.

Hoewel het al meer dan 16 jaar geleden is dat ik daar een voet in huis heb gezet kan ik mij de bekende “huislucht” evenals de kook en bakluchtjes goed voor de geest halen. Als wij thuis met trassie koken, of uitjes aan het fruiten zijn moet ik altijd aan mijn oma denken.

Mijn oma was gewend te koken voor een groot gezin. Hoe vroeg of laat je daar binnen kwam, er was altijd wel iets te eten en anders werd er wat voor je klaar gemaakt. Iedereen kon aanschuiven. Als ik aan deze periode terug denk zie ik mijn tantes in de keuken staan. Druk bezig met koken, de afwas of wat er dan nog meer in die keuken besproken en gedaan werd. Terwijl mijn ooms zich druk maakten rond de salontafel tijdens een potje klaverjassen gevolgd door het kijken van de F1 of andersom. En wij, de kinderen, speelden spelletjes op de gang waar we vooral niemand in de weg zaten. Grote feesten zoals kerst en oud & nieuw werden traditiegetrouw daar gevierd.

De tijd stond niet stil. Wij groeiden op en opa en oma werden ouder. Toen mijn opa op, voor mijn gevoel, veel te jonge leeftijd kwam te overlijden bleef mijn oma in een groot huis achter. Met tegenzin besloot ze te gaan verhuizen naar een kleinere woning.

De bezoekjes aan oma bleven bestaan. Ook de feestdagen vierden we nog steeds met elkaar. Alleen niet meer in het grote huis maar bij één van de andere familieleden. Hoe gezellig het ook was, de sfeer van “toen” was vervlogen. De periode terug halen is niet mogelijk, daarom koester ik de herinneringen des te meer.

Oma heeft nog enkele jaren mogen genieten van het leven. Uiteindelijk begon ook haar laatste reis, op weg naar opa.

Om er voor te zorgen dat we elkaar als (grote) familie niet uit het oog zouden verliezen en ter nagedachtenis aan opa en oma werd er een familiedag in het leven geroepen. Eén keer per jaar besloten we iets leuks met elkaar te ondernemen. Een pretpark gevolgd door een etentje. De familiedag werd steevast georganiseerd op of rond de verjaardag van mijn oma.

Maar ook nu stond de tijd niet stil. Neefjes en nichtjes werden volwassen en ieder ging zijn eigen weg. De familiedag werd ingekort naar alleen een etentje  waarbij sommige jaren (in ieder geval door mij) werden overgeslagen in verband met andere bezigheden en verplichtingen.

Het afgelopen jaar was voor ons het jaar waarin afscheid nemen centraal stond. Omdat niemand het zag zitten om zijn of haar verjaardag in deze periode te vieren, ook al werden we oa 30 en 50 jaar oud, besloot ik een grote familie BBQ in het leven te roepen, georganiseerd door de beste feestcommissie die er is, mijn familie! Midden in de zomer bij mijn oom en tante thuis. Een locatie die het toe liet om iedereen te huisvesten voor een avond en waar ook nog eens op veilige afstand twee BBQ’s konden staan. Deze avond moest centraal staan voor de verjaardagen die door verdriet niet gevierd konden worden. Deze avond moest onze familie bij elkaar brengen om ons er aan te herinneren dat wat ooit was nooit meer zal komen, maar dat we wel in staat zijn om met ons allen de herinneringen uit het verleden uit te breiden met de gebeurtenissen uit het heden.

Het was een zeer geslaagde avond en zo gezellig en ongedwongen dat ik diezelfde avond geroepen heb het volgend jaar bij ons thuis te willen houden. En zo zal geschiedde. Zaterdag 18 augustus word onze tuin omgetoverd tot een familie café waar we met ons allen hopelijk weer een super gezellige avond zullen hebben. De voorbereidingen zijn al gestart. Familieleden hebben zich spontaan aangeboden om taart te bakken en spullen mee te brengen en/of op te bouwen. Het geeft mij een goed gevoel dat er meer familieleden zijn die zin hebben in dit nieuwe familiefeest. Nu nog hopen op redelijk weer…