Zodra ik wakker word zijn er twee dingen die mij opvallen. Eén: Mijn oor is geplet en doet zeer. Hij voelt aan alsof ik de hele nacht op een baksteen heb gelegen. Niet dat ik weet hoe dat voelt maar ik kan mij er inmiddels iets bij voorstellen. Twee: het is midden in de nacht en ik ben wederom klaar wakker. Uit frustratie draai ik mij om en besef direct dat ik dit beter niet had kunnen doen. De wereld draait en mijn maag protesteert. Daarom voelt mijn oor wat pijnlijk aan. Ik lig niet voor niets al twee dagen op mijn linkerzij. Dan draait de wereld iets minder snel.
Mijn maag en darmgestel zijn eveneens in strijd met elkaar wie als eerste zijn inhoudt mag legen. Als opperhoofd had ik al een staakt-het-vuren aangekondigd maar daar wordt niet naar geluisterd. Voor zover mijn overwicht op mijn eigen lichaam. Zolang ik maar rustig blijf liggen is er niets aan de hand. Nou ja, niets… Terwijl vriendlief al twee dagen onder zijn zomerdekbed ligt omdat hij het warm heeft, heb ik me naast mijn winterdekbed, toegedekt met nog een extra fleeceplaid. K O U D!!
Kort geleden zei ik nog tegen een collega: “Jeetje, ik ben echt al een jaar niet ziek geweest!” Nu word ik blijkbaar gestraft voor mijn woorden. Terwijl iedereen zich opmaakt voor een nieuwe werkweek waarin de beste wensen rondvliegen op kantoor kruip ik nog even onder de dekens. Met naast mij de aspro, vitamientje C, een kop hete thee en mijn laptop binnen handbereik. Zodra mijn hoofd het toe laat tik ik wat woorden op het digitale papier en neus wat rond op andere blogjes. Want dat is het enige voordeel van ziek zijn. Naast slapen is er genoeg tijd voor het bijlezen van blogjes die ik de afgelopen paar weken/maanden verwaarloosd heb…
Vroeger, als ik ziek was, lag ik op de bank en bracht mijn moeder mij van alles om mij snel weer op de been te krijgen. Dit varieerde van thee, beschuit met suiker, geperste sinaasappelsap tot soep (waar ik altijd een gruwelijke hekel aan had maar waar ik niet onder uit kwam omdat ik anders niet beter zou worden. Als kind geloof je nu eenmaal de dingen die je verteld worden) en keek ik naar het programma “de muis” met dat blauwe olifantje. Kennen jullie dat programma toevallig ook? Helaas is vriendlief werken dus moet ik mezelf voorzien van thee en beschuit en is de muis al lang niet meer op tv. In plaats daarvan staar ik naar een groene vogel die al gravend zijn hele bodembedekking over het randje van zijn kooi aan het schuiven is en daarbij volmondig roept dat ie aan het werk is. Ach, is in ieder geval één van ons druk met werken.
elopen jaar stond in het teken van de fotografie. Ik heb mijn eigen zaakje opgezet en heb dit jaar aardig wat sporters, waaronder voetballertjes, op de foto mogen zetten. In korte tijd heb ik veel (bij)geleerd. 
ijn verjaardag een ballonvlucht cadeau. De vlucht was in verband met de weersomstandigheden een aantal keer uitgesteld. Maar uiteindelijk mochten we op donderdag 13 september de lucht in. Wat een fantastische belevenis. Alleen al het opzetten en vullen van de ballon is een ervaring op zich. Maar dan komt het mooiste, in het mandje klimmen en los komen van de grond. Vervolgens is het genieten van het uitzicht over half Nederland, de stilte in de lucht en als je geluk hebt, de zonsondergang.
er van 2012” bekend gemaakt. Dit alles onder het genot van luxe hapjes en drankjes. Tussen de bedrijven door kon gesproken worden met klanten die wij doorgaans alleen telefonisch of per mail spreken. Erg leuk om elkaar nu ook in het echt te zien. De gehele avond werd aan elkaar gepraat door onze gastheer Toine van Peperstraten met wie ik aan het einde van de avond nog even op de foto mocht.
rakter.
Deborah Hamar 