Zo, schooooon….

Posted on 8 oktober 2016 by Deborah Hamar

Die van ons doet alles net even iets anders dan de doorsnee groene draak. In plaats van vuur spuwen is hij bezig met herrie maken, spullen slopen en complete dozen versnipperen. En op zo’n manier dat er niks anders meer over is dan confetti. Slopen behoort tot één van zijn dagelijkse bezigheden. Hij heeft slopen zelfs verheven tot een ware kunst. Geef hem een dichte doos en hij is uren zoet. Via een vakkundig geknaagd gat werkt hij zich naar binnen om de rest onder snavel te nemen. En dat alles volgens oud ambachtelijke werkwijze! Heb niet het lef om die doos eerder weg te halen. Dat mag pas wanneer alle zijkanten “opgevroten” zijn. Woest wordt hij wanneer je alvast de snippers bij elkaar veegt terwijl zijn werk nog niet voltooit is. Voor mijn eigen veiligheid doe ik dit pas wanneer hij slaapt. Hij vind het fantastisch om als een hond door zijn eigen confetti te stampen en te graven. Met als gevolg dat ik de hele woonkamer door mag met mijn veger en blik. Hij heeft gewoon graag eer van zijn werk. Laten we het daar maar op houden.

Zo’n “werkdag” moet je niet onderschatten. Niet alleen de doos is gesloopt, maar hij zelf ook. Moe maar voldaan zit hij ’s avonds op zijn stok te knarsensnavelen. Maar eerst volgt er steevast een poetsbeurt. Ieder veertje wordt met minutieuze precisie vastgepakt, schoongemaakt en weer teruggelegd. Als je weet hoeveel veertjes hij heeft, dan is ook dat een ware kunst. Geregeld dompelt hij zich onder in zijn waterbak. Meestal wanneer ik net alles heb schoongemaakt. Daar past hij natuurlijk helemaal niet in. Het ziet er wel altijd erg grappig uit. Of ik nu sta te lachen of niet, hij vindt het heerlijk. Terwijl ik hem ook altijd onder de douche zet. En hier wijkt hij een beetje af van de gemiddelde groene draak…

Waar menig vogel spastisch met zijn vleugels aan het fladderen is of door het dolle gaat wanneer er een spetter water zijn kant op komt, kruipt Draak liever in zijn schulp. Ik negeer zijn ik-wil-niet-gepiep. Hij gaat gewoon in bad. Amazone’s zijn namelijk hele grote toneelspelers. Wanneer je dit niet weet trap je er met open ogen in! Soms vergeet hij zijn toneelstukje op te voeren (ikwilnietikwilnietikwilniet) en gaat hij helemaal op in het badderen. Dan slaat hij zijn vleugels uit en loopt onder de waterstralen door. Ter afleiding heb ik hem wel leren zingen. Ik vraag mij wel eens af of de buren hier ook zo blij mee zijn… Hij is in ieder geval even bezig. Meestal is in bad gaan niet echt zijn ding. Nog voor ik de douche heb aangezet roept hij geregeld: Zoooo, schooooon. Of te wel: klaar, we kunnen weer naar beneden. Daar trappen wij niet (meer) in. Wat hij dan wel weer erg leuk vind is het uitschudden van zijn nat geworden verenpak. Natuurlijk wel op zo’n manier dat ik daarna ook onder de douche kan.

Foto Hamar maakt foto van doucende papegaai, die spetters maakt

Met wie het allemaal begon…

Posted on 1 oktober 2016 by Deborah Hamar

“Heb jij zaterdag wat te doen?” Vraagt vriendlief mij. “Zoonlief’s oude trainer heeft een oefenwedstrijd kunnen regelen tussen zijn team en het U14 team van FC Dordrecht.” “Oh wat leuk!!” Gil ik. Natuurlijk heb ik die zaterdag iets te doen. Ik ga foto’s maken bij deze vriendschappelijke wedstrijd. In mijn blije bui sla ik zoonlief op zijn schouder en roep hem in het voorbij gaan na dat dit super leuk is. Het zou die zaterdag prima weer worden. Zon, gezellige mensen en een potje voetbal… Wat wil een mens nog meer? Wanneer ik weer voorbij loop en zoonlief zijn gezicht bekijk, bedenk ik dat ik misschien wel enthousiaster ben dan hij.

Als ik vraag wat er loos is krijg ik een onverschillig puber antwoord: “Gewoon… Kweenie…” Ik denk dat ik het snap. Zoonlief is nu meer dan een jaar weg bij zijn oude club, waar hij een groot gedeelte van zijn leven gebald heeft. Waar hij vrienden en soms wat vijanden heeft gemaakt. Sommige maatjes mist hij. Nu staan ze na meer dan een jaar weer samen in het veld. Tegenover elkaar, in plaats van met elkaar, om het duel aan te gaan. Hoewel het een vriendschappelijke wedstrijd is, vindt hij het moeilijk. Hij denkt loyaal te moeten zijn naar zijn oude club, maar kan dit niet maken naar zijn eigen team. Hij wil geen partij kiezen. Maar de tegenstander laten winnen is ook weer een “dingetje”. Dit is lastig. Ik zie dat bepaalde emoties vechten om de beste plek in zijn hoofd. Maar ook met dit soort gevoelens zal hij moeten leren omgaan. Samen met zijn vader geef ik hem een peptalk. Op de dag zelf is hij nog zenuwachtig maar hij heeft er in ieder geval zin in.

De heren zijn druk bezig met hun warming-up als ik aan kom lopen. Ik babbel wat bij met ouders die ik al een poos niet gezien heb. Ondertussen kijk ik nonchalant over mijn schouder om te zien hoe zoonlief het er vanaf brengt. Ik sta daar ook met gemengde gevoelens. Hoewel het voor mij een feest der herkenning is. Jeetje wat zijn deze knapen allemaal groot geworden. Niks geen jochies meer. Maar op weg naar echte kerels. Niet veel later is de aftrap. Zoonlief is op dit moment aanvoerder en ik vraag mij af of hij er blij mee is. De eerste tien minuten zijn nog niet voorbij of de eerste twee doelpunten zijn gevallen. In het voordeel van de tegenpartij… Heel even zie ik de schouders hangen bij Dordrecht. Maar dat is dan ook maar even. De motor wordt aangezwengeld.

Zoonlief begint er gelukkig steeds meer lol in te krijgen. Ik hoor hem her en der wat gillen naar spelers. En verdraait, hij eist zelfs een strafschop op. Hij jankt die bal vol in de kruising. De toon is gezet. De druk is bij hem van de ketel want ik zie hem nu (eindelijk) weer breeduit lachen. De spelers zoeken elkaar op in het veld en vanaf dat moment is het raak. Het gaat er ook best hard aan toe. Wanneer zoonlief onderuit gemaaid wordt zijn het zijn oude maatjes die hem bijstaan. Alsof het de normaalste zaak van de wereld is. Wanneer het eindsignaal klinkt is de score: 4-3 voor Dordrecht. Gelukkig hoeven we ons over dat “dingetje” geen zorgen te maken.

Tijdens de nabespreking zien we zoonlief eerst bij zijn eigen team staan om vervolgens nog even aan te sluiten bij zijn oude team. Hoe gemoedelijk dat allemaal gaat. Uiteindelijk heeft hij toch een heel leuke wedstrijd gespeeld. De stress was voor niks. Voor hem een mooie ervaring. Met een positief einde. Voor mij een leuke middag foto’s maken, van spelers met wie het allemaal begon…

Driemaal is scheepsrecht…

Posted on 24 september 2016 by Deborah Hamar

Wat een leuke titel voor dit blog als je bedenkt dat ik met mijn vaarbewijs bezig ben. En ook nog eens voor de derde keer. De twee voorgaande keren kwam ik niet verder met leren dan hoofdstuk drie en vervolgens hoofdstuk vier. Die keren wilde ik het samen met vriendlief halen. Nadat hij het boek wel geteld één keer had doorgebladerd werd het aan de kant geschoven. Terwijl ik mij het apenlazarus aan het leren was. Ik besloot te stoppen. Het was immers zijn droom om een boot te kopen. Het boek verdween ergens onderop een stapel in de kast. Toch kwam er dit jaar weer een moment waarop ik dacht, waarom niet? Het varen is toch eigenlijk best wel heel erg leuk. Ik besloot het nog één keer te proberen. Drie maal is scheepsrecht. In de eerste plaats voor mijzelf. In de tweede plaats voor die lang gekoesterde droom van vriendlief. En in de derde plaats: Het zou toch om te gieren zijn wanneer ik straks met mijn eigen boot door het water mag scheuren.

Het leren begon goed. De stof was eigenlijk heel logisch (misschien omdat ik al voor een derde keer bezig was🙄). Tot ik bij het onderdeel bruggen, sluizen en waterdieptes was aangekomen. Mensen die mij kennen weten hoe ik ben met cijfertjes! En als er dan staat: H=30, KP=NAP-5, WW NAP+1. Je bootje is 22DM boven water. Hoeveel DM speling bla bla bla… Dan begint het mij te duizelen. De oplossing was deze berekening te tekenen. Toen ik eenmaal doorhad hoe dat werkte snapte ik al dit “wiskundige” abracadabra. Hierna leerde ik dat de rechteroever best aan je linkerhand kan liggen. Dat een roeiboot voorrang heeft op een motorbootje. Rechts gaat niet altijd voor links en al helemaal niet wanneer je … In ieder geval, ik zat er lekker in.

Naast mijn twee lesboeken (mijn oude en nieuwe) kocht ik ook een inlogcode om proefexamens te maken. Ik voelde mij een nerd. Iedere dag was ik er mee bezig. Deed ik vroeger maar zo mijn best… Ik kreeg lol in het vergaren van kennis. Het werd tijd om het echte examen aan te vragen. Dat was wel een “dingetje”. Alsof ik er nog niet klaar voor was. Tot nu toe was ik voor bijna ieder proefexamen geslaagd. Er waren toch nog steeds een aantal onderdelen die ik niet goed uit elkaar kon houden. Sjees ik ben een nerd… Op het moment dat mijn Ego even niet keek, gaf ik mijzelf op.

Ik had niemand iets verteld over het examen. Zelfs vriendlief niet. Onder werktijd piepte ik er tussenuit om het examen te maken. Wat was ik zenuwachtig. Wat nu als er heel andere vragen gesteld zouden worden? Het is lang geleden dat ik mij zo gevoeld heb. Zoals altijd bleek het mee te vallen. Er zaten wel wat twijfel gevallen tussen. Maar het merendeel van de vragen kon ik met zekerheid invullen. Nadat de examinator het had nagekeken kwam ze mij feliciteren. Met maar drie fout, en 76 punten van de 80 was ik ruimschoots geslaagd. Je wil niet weten hoe blij ik was!! Ik kreeg mijn vaarbewijs direct mee. Vriendlief dacht eerst dat ik een grapje maakte. Maar was daarna aangenaam verrast en trots toen ik hem het pasje onder zijn neus hield.

Ik ben alweer aan het kijken of ik misschien iets kan gaan doen als aanvulling op mijn vaarbewijs. Mijn padi duikbrevet halen of zo. Voor nu kan de zoektocht naar een leuke boot in ieder geval gestart worden.

Nog één keer …

Posted on 17 september 2016 by Deborah Hamar

Man, man, wat heb ik mij op sommige momenten mijn ogen uit mijn kop geschaamd. Geregeld hoopte ik op een spontane zelfontbranding. Weg van die plek, waar iedereen mij kon zien en mij kon koppelen aan die malloot die daar op de dansvloer zijn ding stond te doen. Die malloot? Dat was jij en toevallig mijn vader. Ik vond het vreselijk wanneer jij je dolle vijf minuten had en ik ook nog eens in de buurt was. Er kon geen feestje voorbij gaan of ik zonderde mij af. De afstand tussen jou en mij maakte ik opzettelijk zo groot mogelijk. Jij deed gewoon je ding. En ik? Als egoïstische rot puber ging daar dwars tegen in. Ik schaamde mij rot voor jouw gedrag.

Nu ik ouder, misschien wat wijzer, en zelf moeder ben van een puber schaam ik mij nog tien keer meer. Want jij deed wat je deed, omdat jij was wie jij was. Compleet jezelf. Met daarbij je dolle vijf minuten die meestal een hele middag of avond voortduurden. Jij was jezelf. Jij was gelukkig op dat moment. Het maakte jou niet uit in wiens gezelschap je was. Wanneer jij muziek hoorde ging je uit je dak. Je genoot zoals je altijd deed. Toen ik ouder werd hield jij je in, voor mij. En dát is pas iets waar ik mij rot voor moet schamen. Ik liet jou niet zijn wie jij feitelijk was. Terwijl jij mij, met al mijn nukken en dwarse buien, liet begaan. Je liet mij zijn, zoals ik op dat moment wilde zijn. Een opstandige puber.

Heel veel zou ik over hebben om nog één keer vijf minuten gek te doen. Zelfs op een druk plein, in een disco of in een gangpad van een restaurant. Gek doen en uit mijn dak gaan samen met jou. Een dolle vijf minuten die een hele avond voortduurt. Schijt hebben aan mijn schaamte. Want geloof mij, dat is iets wat ik inmiddels, nu ik ouder ben, ver achter mij heb gelaten. Gewoon genieten van iets dat niet alleen jou gelukkig maakt, maar mij waarschijnlijk ook. Helaas is dit niet meer mogelijk. Ik moet het doen met de herinneringen. Jij dansend en springend op een dansvloer en ik mokkend aan de kant.

Daarom zet ik hier een liedje voor jou op. Een liedje waarop we samen gek kunnen doen. Wanneer ik dit nu afspeel sluit ik mijn ogen en zie je aan de binnenkant van mijn oogleden heen en weer springen. Half je nek breken wanneer je weer één of andere move uitvoert of niet meer overeind kan komen omdat je te ver door je knieën gezakt bent… We zijn weer voor even samen. Daar op die dansvloer. Ik sta niet langer mokkend en chagrijnig aan de kant. Maar doe al springend en dansend met je mee!

Gefeliciteerd pap, je zou vandaag 65 jaar geworden zijn… 💞

Hier word ik blij van…

Posted on 10 september 2016 by Deborah Hamar

BBQ avondjes

Met vriendlief iets ondernemen

Een goed boek lezen

Vakantie

Een opgeruimd huis

Iets volhouden waarvan ik zelf dacht het niet te kunnen

Uit eten

Een avond met familie doorbrengen

Voorpret voordat we op vakantie gaan

Een zonnige zondagmiddag luierend in de tuin doorbrengen

Wintersport

Voetbalfoto’s maken die rag-scherp en goed van compositie zijn

Wandelen met groene draak

Skaten

Een nieuwe uitdaging aangaan

Mijn laatste vinkje kunnen zetten op mijn 2-do lijst

Pannenkoeken met spek en poedersuiker

Het plaatsen van een blog dat onverwachts goed gelezen wordt

Schone was dat aan de lijn te drogen hangt

Verse aardbeien

En, waar wordt jij nu vrolijk van??

Wat ik vroeger wilde worden…

Posted on 3 september 2016 by Deborah Hamar

Ik zat in groep vijf toen er een themaweek gewijd werd aan wat je later wilde worden. Ik wist het precies: advocaat. Heel mijn lagere schoolcarrière heb ik dat volgehouden. Je onderdompelen in het verhaal. Het uitpluizen van dat verhal en het zoeken naar bewijzen. Het leek mij fantastisch om andere mensen te kunnen overtuigen van iemands onschuld. Toen ik wat ouder werd kwam ik er achter dat je niet alleen onschuldige mensen zou moeten helpen. Ook mensen die zeer zeker wel iets op hun kerfstok hebben. Het beroep kreeg voor mij vanaf dat moment een andere lading. Iemand vrij proberen te pleiten terwijl hij/zij schuldig is? Dat leek mij helemaal niks. Sterker nog, de gedachte dat ik op moest komen voor een (kinder)verkrachter, om nu maar iets te noemen, gaf mij toen al rillingen.

Wat nu als ik de leider van een onderzoek zou zijn? Niet als strafpleiter maar als strafeiser. Dat idee stond mij meer aan. Dus draaide ik de rollen om. Officier van Justitie leek mij een leuker beroep dan advocaat. Toen ik eenmaal door had dat ik misschien toch niet zo’n kei was in leren, begon ik te twijfelen. Voor dit beroep moest er toch wel degelijk veel geleerd worden. Uit diverse bronnen vernam ik ook dat een studie rechten erg saai kon zijn. Droge en taaie stof. Meer en meer stapte ik af van mijn beeld waarbij ik mijzelf in een zwarte toga in een rechtszaal zag staan. Met links en rechts van mij grote dikke dossiers die allemaal vol stonden met onomstotelijk bewijs!

Ik ging van een brugjaar MAVO/HAVO door naar de MAVO. De drie daarop volgende jaren doorliep ik eigenlijk met gemak. Behalve wiskunde. Dat was een drama. Ik besloot dit vak, in overleg met mijn docent, te laten vallen. Hiermee verviel tevens de mogelijkheid om door te stromen naar de HAVO. Ik begreep dat mijn “snappertje” niet de inhoud had om zo’n zware studie aan te gaan. Ik moest mijn toekomstbeeld gaan bijstellen naar een iets realistischere job. Economisch Juridisch werd dat jaar op MBO niveau als opleiding geïntroduceerd. Ik greep mijn kans om via die weg toch dichter bij mijn altijd-gewilde-baan te kunnen komen. Je weet nooit hoe het balletje rollen gaat…

Ik kwam niet verder dan het tweede jaar, aangezien ik aangenomen werd bij de politie. Een zijstap in mijn niet geplande “carrière”. Ook hier zag ik weer de uitdaging. Dit keer niet als strafpleiter of eiser maar toch een klein onderdeel van het geheel in een strafonderzoek. Ik heb ongeveer acht jaar bij de politie gewerkt en heb veel geleerd. Over mijzelf, over mijn collega’s, leidinggevenden en over mensen in de algemene zin van het woord. Meer en meer raakte ik daardoor gefascineerd. Waarom doet iemand de dingen die hij doet?? Uiteindelijk wilde ik weg bij de politie. Bepaalde werkzaamheden gingen mij tegenstaan, evenals de mentaliteit van een hoop collega’s. Antropologie of iets in de psychologie had intussen mijn interesse gewekt. Ik was nog jong en zou aan zo’n opleiding kunnen beginnen. Maar weer dat “snappertje” in combinatie met een zware studie…

Inmiddels ligt mijn politie-carrière ver achter mij. Net als mijn droom om in een rechtszaal te staan. Op dit moment heb ik een super leuke job waar ik mij helemaal in thuis voel en die niks met voorgaande te maken heeft. Maar nog altijd trekken deze twee studies mij aan. Rechten en psychologie.

Wie weet, ooit….

Doe jij nu het werk, dat jij altijd al hebt willen doen?

We mogen weer…

Posted on 27 augustus 2016 by Deborah Hamar

Heel de zomer (voor zover je daarover kunt spreken) heb ik op een houtje moeten bijten. Ik wilde zo graag, maar het was er simpelweg niet. De zomerstop bij de voetbal vind ik maar niks. En het zou verboden moeten worden! Hoewel de vrije zaterdagen als echte cadeautjes aanvoelen (geen wekker om 06.30 uur, geen reistijd van minimaal 1,5 uur, geen bewerking van foto’s en al helemaal geen voetbalkantine-koffie waar ik misselijk van word maar bij gebrek aan beter altijd neem) mis ik het bezig zijn en vooral het fotograferen van het spelletje. Dan fotografeer je die paar weken toch iets anders? Hoor ik je denken… Dat heb ik zeker al eens gedaan. Maar ik kan je zeggen dat dit totaal niet de voldoening geeft als een paar stoere actieplaten van een potje voetbal.

Zoonlief was al weer een week of drie aan het trainen. Terwijl hij mij thuis achter liet met aardig wat afkickverschijnselen. Ik had nog net geen last van trillerige handjes. Maar oh, wat moest ik mij inhouden om niet als een verslaafde aan het veld te gaan zitten. Met mijn toestel uiteraard. Helemaal aangezien de wedstrijden nog even op zich lieten wachten. Hij mocht wel en ik niet?! Het is niet eerlijk. Reten blij was ik toen het rooster van de komende weken met oefenwedstrijden binnen kwam.

De eerste zaterdag kwam met rasse schreden dichterbij. Het weerbericht hield ik met argusogen in de gaten. Er was, hoe kan het ook anders, flink wat regen voorspeld. Wat er ook zou gebeuren: ik zou langs dat veld zitten!! Eenmaal 12.30 uur scheen de zon een pit in mijn reet, en dreef ik zo’n beetje mijn shirtje uit. Hoe dan ook, ik zou niet klagen. Na teveel zaterdagen met mijn ziel onder mijn arm te hebben gelopen mocht ik weer. EINDELIJK!!!

Het team waar zoonlief een jaar mee gevoetbald heeft is een plaatsje doorgeschoven. Vanwege zijn jonge leeftijd is hij, samen met nog twee jongens, achter gebleven in de C2. Net nu ik alle namen van de jongens en hun ouders uit mijn knar kon opdreunen, moet ik opnieuw beginnen. Een nieuw elftal met bijbehorende ouders. De trainer is gelukkig het zelfde gebleven. De kennismaking doe ik door middel van mijn foto’s. Wanneer ik thuis achter de pc alles aan het uitzoeken ben, dreunt zoonlief op wie nu wie is. Meestal duurt het wel even voor ik ze uit elkaar kan houden.

Wanneer het spel gestart is, zijn er geen namen nodig. In ieder geval niet voor mij. De trainer hoor ik zo nu en dan wat roepen naar een speler. Maar de namen zeggen mij nog niet zo veel. Op het veld doet ieder zijn ding en ik probeer dat zo vakkundig mogelijk vast te leggen. Rennen, springen, slidings en kopballen. Hoe meer actie er voor mijn lens plaats vind, hoe meer ik het naar mijn zin heb. Ik merk wel dat ik er een paar weken uit ben geweest. Ik heb wat moeite met “scherpstellen”. Aan het einde van de rit ben ik dan ook matig tevreden. Er zitten goede en mooie platen tussen. Maar het kan beter. Het kan altijd beter!! Gelukkig heeft de KNVB zijn planning ook vrij gegeven. Dus de agenda is weer gevuld met verre en iets minder verre trips. Ik heb in ieder geval weer voldoende voetbaluitjes in het verschiet.

Foto’s zijn mede mogelijk gemaakt door de spelers van FC Dordrecht en HFC Edo U14.

Just me…

Posted on 20 augustus 2016 by Deborah Hamar

Op 5 augustus kreeg ik een melding van WordPress: “Happy Anniversary with WordPress.com”. Zelf was ik het alweer vergeten. Maar dankzij deze reminder wist ik het weer. Precies vijf jaar geleden plaatste ik mijn eerste schrijfsel hier op WordPress. Ik ben ooit begonnen met bloggen op Hyves. Een keer in de maand schreef ik een stukje over iets dat mij bezig hield. Iets wat ik grappig vond of had meegemaakt. Ook hield ik daar mijn vakantieverslagen bij. Compleet met foto’s en anekdotes. Leuk voor later, dacht ik toen. Wist ik veel dat Hyves na een tijdje van de aardbodem verdween en ik dus ook al die logjes kwijt was. (Gelukkig heb ik een neurotische dwang om alles dubbel op te slaan.) Het neerkrabbelen van stukjes tekst vond ik zo leuk dat ik overwoog een openbaar blog aan te maken. Dat kon immers ook door onbekenden gelezen worden, dan alleen maar die paar vrienden die ik had.

Het grappige is dat ik nog precies weet hoe ik mij af stond te vragen hoe dit nu allemaal in zijn werk ging. Moest ik nu een eigen website aanmaken of was er zoiets als een platform waar je op kon bloggen? Gratis of betaald? Uiteindelijk kwam ik uit bij WordPress en besloot ik de gok te wagen. Toen kwam de vraag hoe mijn blog moest gaan heten. Jeetje, wat vond ik dat een lastige vraag.

Omdat ik geen niche had en mij ook niet wilde beperken tot één bepaald onderwerp was het in eerste instantie best lastig om een naam te verzinnen. Ik voelde mij toen, en nu overigens nog steeds, het fijnst bij het schrijven over zaken die zich om mijn persoontje afspelen. Of dit nu zakelijk of privé is maakt mij niet uit. Daarom besloot ik mijn blog-naam heel simpel en misschien wel een tikkeltje saai te houden. Deborah Hamar, Just me… Daar kon ik, ook in de toekomst, alle kanten mee uit.

Schrijven over zaken die mij ter harte gaan vind ik leuker. Het kost mij minder moeite om iets op papier te krijgen. Het is niet alleen makkelijker maar ook langer vol te houden. Uiteindelijk heb ik wel een aantal vaste onderwerpen (gehad), waar ik vaker over schrijf (heb geschreven) zoals afscheid, uitvaart & uitvaartfotografie, sport & sportfotografie en huisdieren. Overigens is niet alles altijd helemaal naar waarheid verteld. Maar dat is dan weer zo leuk aan bloggen. Het kan en mag allemaal.

Omdat ik mij niet wil vastpinnen op één bepaald onderwerp is er altijd wel iets om over te schrijven. (wanneer er iets van inspiratie in mijn hoofd aanwezig is.) Het zorgt ook dat er voldoende afwisseling op mijn blog is. Dat is niet alleen prettig voor de lezer maar zeker ook voor mijzelf. De eerste vijf jaar bloggen zitten er op. Ik hoop dat ik er op deze manier nog een jaar of vijf aan vast mag plakken.

En, hoe is jouw blog aan zijn naam gekomen?

Boors boekenweek… #5

Posted on 13 augustus 2016 by Deborah Hamar

Ibiza, land van liefde
Wanneer de reis door Marokko strand, nog voor ze het land goed en wel binnen zijn besluit een groep vrienden door te reizen naar Ibiza. Eenmaal daar richten ze een hippiecommune op. Vrijheid blijheid is hun motto. Inner peace, vrede en liefde voor alles en iedereen. Maar zeker ook seks, drugs en andere verdovende middelen. Alles kan, niets moet. Het leven lijkt, op dat stukje aarde, paradijselijk en ver weg van de burgerlijke idealen. Tot Anna, de hoofdpersoon van het boek, een dochter krijgt. Sun Dance. Langzaam komen er scheurtjes in het zo ogenschijnlijk mooie en onbezonnen leven op Ibiza. Als Sun Dance tien jaar is verlaten zij en Anna halsoverkop het eiland, terug naar Nederland. Waar het voor Anna moeilijk is om te aarden. Evenals voor haar dochter. Die nu de wrange vruchten moet plukken van haar vrije opvoeding. Al die tijd is het haar niet duidelijk waarom ze moesten verhuizen. Jaren later, wanneer de dochter van Sun Dance besluit een vakantiebaan te nemen op Ibiza, keren ze terug naar het verleden…

Eigen mening:
Met enige scepsis begon ik aan dit boek. De combinatie: roman, Ibiza en hippies trok mij nu niet 1,2,3. Het is de cover die mij in eerste instantie trok om het boek toch te gaan lezen. Die nodigde uit om verder te bladeren. Want kijk toch eens, die is toch prachtig?! Het deed mij aan vroeger denken. Iets van nostalgie borrelt in mij op wanneer ik naar de kaft kijk.

Even was ik bang dat ik mij had laten verleiden door die mooie kaft. De eerste twee hoofdstukken spraken mij namelijk niet zo aan. Evenals het “gezever” hoe heerlijk stoned zijn wel niet is. Wanneer ik aan het derde hoofdstuk begin word ik in het verhaal meegezogen. Het verhaal wordt vanuit twee personen belicht. Anna en haar dochter Sun Dance, of eigenlijk Sue zoals ze zich zelf heeft genoemd. Alleen haar verhaal wordt daadwerkelijk vanuit het Ik perspectief verteld. In het boek wordt er heen en weer gesprongen tussen de twee hoofdpersonen en tussen heden en verleden. Dit wordt overigens bij ieder hoofdstuk aangegeven. Nadat ik hier aan gewend was las het erg fijn weg. Een goede afwisseling van twee verhalen die naar het einde toe samen komen.

De sfeer in het boek is heerlijk neergezet en geregeld kon ik het verhaal, de vreugde, het mysterieuze, (zelfs het stoned zijn ja ja), maar ook het verdriet, bijna proeven. Alsof ik onderdeel was van het verhaal en vanaf de zijlijn meekeek naar wat er gebeurde. Ik werd meegevoerd naar bijzondere momenten. Dat maakt dat ik blij ben dit boek toch gelezen te hebben. Binnen een dag had ik het uit.

Als ik dan toch een klein puntje moet opnoemen dat iets tegenviel dan is dat het einde van het verhaal. Ik vind dat de schrijfster zich er iets te makkelijk en misschien wel te clichématig vanaf heeft gebracht. Alsof de inspiratie of de tijd op was. Ik had graag wat meer diepgang gewild. Maar dat wordt aan de fantasie van de lezer overgelaten. Dit doet overigens totaal geen afbreuk aan het verhaal zelf. De combinatie: roman, Ibiza en hippies bleek een heel goede. Tot de laatste bladzijde genieten!

Overige info:
Schrijver: Mireille van Hout, Nederlandse schrijfster.
Aantal bladzijde: 266.
Prijs bij bol.com: 4,99 E-boek /19,99 paperback. Of op de website van Mireille zelf, gesigneerd en wel, voor maar 19,90
Aanrader: Zeker weten!!

Een pleinfestijn…

Posted on 6 augustus 2016 by Deborah Hamar

Vroeger, toen ik nog klein was en de zomervakantie voor mij uit minimaal zes weken bestond, bracht ik drie weken bij mijn vader door. We zijn nooit echt met vakantie geweest. Dat zat er niet in en op de één of andere manier heb ik dat vroeger ook nooit gemist. Terwijl vriendjes en vriendinnetjes naar campings in Frankrijk en Spanje gingen bleven wij thuis. Wij wisten niet beter. Mijn vader zorgde er wel voor dat wij ons nooit hoefden te vervelen. Bijna iedere dag deed hij leuke dingen met ons. Een aantal tripjes kan ik mij nog redelijk herinneren. Zonder tomtom maar met wegenkaart scheurde hij heel Nederland door. Bos, strand, duinen. Water- speel- en dierentuinen. Het maakte hem niet uit naar welke uithoek hij moest rijden. Natuurlijk bezochten we ook alle pretparken die Nederland op dat moment had en nog steeds heeft. Als wij op pad gingen mocht mijn neef ook vaak mee. Dat was dubbelop pret.

Vorig weekend waren de rollen omgekeerd. Toen mochten mijn zus en ik met Tante, Neef en diens kinderen mee op pad. Een bezoek aan de Efteling tijdens het negenpleinen festijn. We hadden al vroeg afgesproken en het plan was om tot sluitingstijd blijven. Dat beloofde een drukke en vooral lange dag te worden. Mijn nichtje had de week van te voren al aangegeven heel graag als eerste in de Vliegende Hollander te willen. Terwijl mijn neefje als eerste in Droomvlucht wilde. Het was best druk. Maar niet zo druk als ik verwacht had. Een hoop mensen waren die zaterdag op weg naar hun vakantiebestemming elders op de wereldbol.

Mijn nichtje had de Efteling App op haar telefoon gezet. Zo konden wij (lees: nichtje) uitrekenen welke attractie we konden doen zonder extreem lang in de rij te staan. Dat hadden we vroeger niet. Je liep naar de Bob of de Python om er achter te komen dat er een wachtrij was van minimaal een uur. En wanneer je daar eenmaal in stond ging je echt niet uit de rij!! Wanneer de app correct werkte was het een prima leidraad. We hebben het park wel zes keer doorkruist want mijn nichtje wilde graag de achtbanen doen. Terwijl mijn neefje het liever bij de wat rustigere attracties hield. Af en toe splitsten we de groep op zodat ieder zijn ding kon doen zonder lang te hoeven wachten op de rest.

Aan het einde van de dag had ik pijn in mijn kaken van het lachen, last van mijn keel van al het praten (want neefje wilde heel veel weten!) en pijn in mijn voeten van het lopen. Het leukste van de dag vond ik nog wel dat ik mijn neefje en nichtje op een heel andere manier heb leren kennen. Niet verlegen en stil. Maar druk en uitbundig en had ik druk al gezegd? Waar ik op een verjaardag een heel voorzichtig handje krijg, kreeg ik nu een dikke knuffel bij het afscheid. We zijn overigens niet tot sluitingstijd gebleven. Dat hielden onze voetjes echt niet meer. Na de Aquanura (watershow), die om 23.00 uur was afgelopen, gingen we na een zeer lange dag moe maar voldaan richting huis. Het was een geslaagde dag en zeker voor herhaling vatbaar. Sterker nog, er wordt al gepraat over een familievakantie volgend jaar zomer!!

Efteling, familie, zomer, dagje weg, lol, 2016, pretpark